Πάρις Μηλίτσης
Αραπιάν Τσαρσί – Αθήνα
Εκδόσεις Ψυχογιός

Έπιασα τον εαυτό μου να περιφέρεται στον διάδρομο, έξω από τα γραφεία των καθηγητών, διαβάζοντας αυτό το βιβλίο. Γύρισα καμιά τριανταριά χρόνια πίσω, όταν σκεφτόμουν τι σόι εργασία μπορώ ή πρέπει να πάρω, για το πτυχίο. Και είδα εκείνη την κοπέλα. Την Ελεάνα… Από εκείνες τις φοιτήτριες που αναπολείς… «Μα γιατί δεν πήγα να της μιλήσω»;

Περνώντας τις σελίδες διαπιστώνω ότι είμαι μέρος αυτής της ιστορίας. Είμαι κομμάτι αυτών που γράφει ο κύριος Μηλίτσης. Ίσως αυτή να είναι και η μαγεία της πένας του. Το ότι κάνει τον αναγνώστη να αισθάνεται αναπόσπαστο τμήμα των όσων συμβαίνουν. Για τέτοια εξοικείωση μιλάμε. Διάφοροι χαρακτήρες αναδύονται, διάφοροι άνθρωποι λαμβάνουν τις θέσεις τους γύρω από την αφήγηση. Ο καθηγητής πανεπιστημίου, ο πρόεδρος της μεγάλης εταιρείας, οι αναφορές στη Σμύρνη, τα παιδιά και οι μεγάλοι, τα διλήμματα και οι επιλογές με ή χωρίς αποφασιστικότητα. Τόλμη και θάρρος, συλλογισμός και αναβλητικότητα. Μία αρνησικυρία λόγια…

arapian2314

Κύλησε νεράκι η ανάγνωση. Σε διάφορα σημεία στον Πειραιά, σε διάφορα παγκάκια, πάντα κοντά στη θάλασσα. Η Rainbow δίπλα μου, να αγναντεύει και να «διορθώνει» κάθε πέντε δεύτερα το χέρι μου, όταν σταματούσε να της χαϊδεύει το κεφάλι. Η ματιά μου στις σελίδες. Τι θα γίνει παρακάτω; Ο Βεργής και η Μαρίνα, η οικογένεια του ακαδημαϊκού, όλοι εκείνοι που έρχονταν από δίπλα ή από το πουθενά. Και η Αγάπη, που μάλλον έχει στερέψει από αγάπη ή το αντίθετο, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Ο δημιουργός παίρνει τον χρόνο του. Δεν χρειάζεται να ξέρουμε τα πάντα από τις πρώτες δώδεκα σελίδες. Ούτε καν από τις πρώτες εκατό. Χτίζει δραματουργικά, διακλαδώνεται, προσθέτει και αλλάζει.

Θέλω να κάνω σήριαλ αυτό το βιβλίο, μέσα στο μυαλό μου. Να βάλω τους ηθοποιούς που αγαπώ και να μοιράσω ρόλους. Τον Δημήτρη Αλεξανδρή στον ρόλο του καθηγητή Σκάντζα, ας πούμε. Την Κλέλια Ανδριολάτου στον ρόλο της Ελεάνας, ας πούμε. Α, μην μου χαλάτε τη φαντασίωση, ναι; Θέλω να διαβάσω ξανά και ξανά τις σελίδες που με έκαναν να αγκομαχήσω, θέλω να θέλω να τις αφήσω ξεδιάντροπα και να πάω παρακάτω, ώστε να τυλιχτώ καλύτερα στον μύθο. Αυτό ξέρει να κάνει καλά ο συγγραφέας και γι’ αυτό το συγκεκριμένο ανάγνωσμα είναι τόσο κοντά μας, είναι τόσο ζεστό και τόσο φιλικό στον χρήστη.

Από το αραβικό παζάρι του τότε – που μπορεί να ερμηνεύεται ως σήμερα ή ακόμα και ως αύριο – στη Χίο ενός άλλου τότε. Ένα σύμπαν που κατασκευάζεται πάνω σε ένα προηγούμενο, «παλαιότερης» τεχνολογίας. Οι άνθρωποι που δίνονται τόσο ανθρώπινοι, οι καταστάσεις που μας έχουν τύχει, ο Μηλίτσης που γράφει ή πληκτρολογεί λίγο πιο αργά από τη σκέψη του, που έχει κρατήσει τις κουίντες του κειμένου του κενές, ώστε να μπορέσουμε να χωθούμε και να παρακολουθούμε. Να ρουφάμε τα γράμματα, να τα κάνουμε εικόνες και με λίγη προσπάθεια κινούμενες παραστάσεις.

Εύχομαι να είναι καλοτάξιδο το βιβλίο. Να το αγαπήσει ο κόσμος όπως πολλοί αναγνώστες ως τώρα – είμαι σίγουρος γι’ αυτό. Να το κλείσει στην αγκαλιά του όταν με το καλό το τελειώσει και να σκεφτεί για το επόμενο έργο του δημιουργού. Να κοιτάξει χωρίς να εστιάσει και να χαμογελάσει χωρίς προφανή λόγο. Μύρισε κανέλα το δωμάτιο. Κατευθείαν από το παζάρι…

Κώστας Κούλης

Buy the book HERE!

Ο Πάρις Μηλίτσης σπούδασε στο Οικονομικό Τμήμα του Πανεπιστήμιου Μακεδονίας και στην Παιδαγωγική Ακαδημία Λάρισας. Έκανε μεταπτυχιακά στη Σχολική Ψυχολογία της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών και μεταπτυχιακές επιμορφώσεις στη Συμβουλευτική και στον Επαγγελματικό Προσανατολισμό.
Θεωρεί τον εαυτό του τυχερό γιατί αυτά που σπούδασε μπόρεσε και να τα εξασκήσει. Εργάστηκε ως δάσκαλος, καθηγητής Οικονομικών και Σύμβουλος Επαγγελματικού Προσανατολισμού στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.
Έγραψε σχολικά βοηθήματα για μαθητές Λυκείου, ένα παιδικό μυθιστόρημα και μυθιστορήματα για ενήλικες.
Πιστεύει πως αυτή η ποικιλία γνώσεων και επαγγελμάτων λειτούργησε δημιουργικά μέσα του.