Ο Ευθύμης κραδαίνει το μαχαιρόφωνο και η γιορτή ξεκινάει. Πολύ καλός ήχος (όλες οι μπάντες είχαν πολύ καλό ήχο), μην σας πω και δίσκος, μπετόν δέσιμο και είναι φανερό πως το κουιντέτο διασκεδάζει απίστευτα πάνω στη σκηνή. Κλικ και άψογος συγχρονισμός και μηδέν κενό ανάμεσα στα κομμάτια.
Μια από τις πιο πολυσυζητημένες μουσικοθεατρικές παραστάσεις της σεζόν φιλοξενείται στη σκηνή του Christmas Theater στο Γαλάτσι. Η παράσταση «Εγώ ο Σερ, Γρηγόρης Μπιθικώτσης», σε σενάριο και σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαλισσόβα, αποτελεί έναν ολοκληρωμένο φόρο τιμής στη ζωή και τη σπουδαία διαδρομή του εμβληματικού ερμηνευτή.
Εκεί, όμως, που η παράσταση πραγματικά απογειώνεται είναι στις ερμηνείες της. Η Ευγενία Παναγοπούλου, η Ιωάννα Ανεμογιάννη και ο Αποστόλης Ψαρρός συνθέτουν ένα υποδειγματικά δεμένο σύνολο.
Οι 12 Ένορκοι δεν αποφασίζουν μόνο για τον κατηγορούμενο. Αποφασίζουν για τις προκαταλήψεις μας, την ηθική μας, την ίδια μας την ανθρωπιά. Και όταν πέσει η αυλαία, η ετυμηγορία δεν αφορά πια μόνο εκείνους. Αφορά όλους μας.
Ο «Δίδυμος Μπελάς» είναι μια πρόταση για όσους θέλουν να ξεφύγουν για λίγο από την πραγματικότητα και να περάσουν ένα ευχάριστο θεατρικό βράδυ. Γιατί, κάποιες φορές, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να χαλαρώσουμε, να γελάσουμε και να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να απολαύσει τη στιγμή.
Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές για την υπερκωμωδία της χρονιάς!
Οι ερμηνείες των ηθοποιών συνθέτουν ένα καλοδουλεμένο και λειτουργικό σύνολο, παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις στην ερμηνευτική τους δυναμική. Ιδιαίτερα οι δύο γυναικείες παρουσίες ξεχωρίζουν, αποδίδοντας με εκφραστικότητα τις αντιφάσεις και τις συναισθηματικές μεταπτώσεις των χαρακτήρων τους.
Στην πραγματικότητα, βλέπουμε τρεις μονολόγους. Οι ήρωες μοιράζονται τη δική τους αλήθεια όπως τη βίωσαν, μιλώντας για τη ζωή, τις ελπίδες, τα όνειρα και τις προσωπικές τους αναζητήσεις. Η ιστορία ξετυλίγεται χωρίς γραμμική συνέχεια, με διαφορετική αφετηρία για τον καθένα, γεγονός που σε κρατά σε εγρήγορση.
Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Χάρης Χαραλάμπους Καζέπης παραδίδει μια καθηλωτική ερμηνεία. Γεμίζει τη σκηνή με μια ορμητική, σχεδόν ακατέργαστη ενέργεια, ισορροπώντας μοναδικά ανάμεσα στην ανάλαφρη κωμωδία και το εσωτερικό παράπονο.
Η παράσταση είναι μοναδική. Μένεις καθηλωμένος καθόλη τη διάρκειά της. Κρέμεσαι από το στόμα του Κεν, προσπαθείς να χωθείς βαθιά στην ιδιοσυγκρασία του μεγάλου ζωγράφου Ρόθκο.
Η παράσταση αυτή δεν χαϊδεύει αυτιά. Δείχνει την αδιέξοδο.
Ο Γιώργος Νάσιος και η Εύα Πιάδη καταθέτουν δύο ερμηνείες που στηρίζονται στη σωματική ένταση, στη συγκέντρωση και στις λεπτές μεταβολές της εκφραστικότητάς τους. Με τις κινήσεις, τα βλέμματα και τον τρόπο που διαχειρίζονται τον λόγο, δημιουργούν μια σκηνική σχέση διαρκώς μεταβαλλόμενη.
Οι Iron Beast έχουν κάνει κίνηση ματ, αφού παίζουν σε διάρκεια δύο φορές ένα τυπικό Maiden σετ. Έτσι βάζουν πράγματα και τραγούδια που χαροποιούν όλους εμάς.
Μετά το “All We Are” και για τα επόμενα τρία τραγούδια, η Γερμανίδα σταρ δεν σταμάτησε να πυροβολεί σε υψηλές ταχύτητες και το show πέρασε στην ιστορία σαν από τα πιο επιτυχημένα, μπορεί και το πλέον πετυχημένο της, στην Ελλάδα. Είναι γιορτή, είναι κάτι που λείπει από τις σημερινές Μέταλ συναυλίες και ελπίζουμε να τη δούμε ξανά στη χώρα μας και μάλιστα σύντομα.
Ένα γεμάτο Gagarin υποκλίθηκε σε μια μπάντα που εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς για ολόκληρο το black metal. Από τα πρώτα μέχρι τα τελευταία λεπτά, το κοινό παρέμεινε απόλυτα αφοσιωμένο σε όσα συνέβαιναν πάνω στη σκηνή. Και όταν έπεσαν οι τίτλοι τέλους, οι περισσότεροι είχαν ακριβώς την ίδια έκφραση. Ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και το βλέμμα ανθρώπων που μόλις έζησαν κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Γιατί αυτό που παρακολουθήσαμε χθες δεν ήταν απλώς μια συναυλία. Ήταν μια εμπειρία ζωής.
Ο Σωτήρης Δούβρης ήταν άψογος στον ρόλο του Νεχλιούντοφ. Δημιούργησε έναν πολυδιάστατο χαρακτήρα, βιώνει όλα όσα συμβαίνουν με μοναδικό τρόπο και κάνει τον θεατή να κολλά πάνω του. Να «ρουφά» κάθε του λέξη και έκφραση. Η Ματουάλι Κουτουλάκη, ως Κατιούσα, γίνεται τη μια στιγμή εύθραυστη και την άλλη πέτρα. Χτίζει έναν χαρακτήρα που μπορείς να πλησιάσεις και να ακουμπήσεις πάνω του.
Οι ηθοποιοί Γιάννης Οικονομίδης, Βασίλης Χατζηδημητράκης, Μαρία Μπαλούτσου, Γιώργος Ντούσης και Άγγελος Λιάγκος, ήταν όλοι τους εξαιρετικοί. Ένα πολύ δεμένο σύνολο, με ενέργεια και ωραίες ερμηνείες, όπου ο καθένας είχε τον δικό του ξεχωριστό ρόλο μέσα σε αυτή την τρελή ιστορία.
Από τα πρώτα λεπτά ένιωσα πως το έργο δεν ενδιαφέρεται να σε πάρει από το χέρι και να σου εξηγήσει τι είναι σωστό και τι λάθος. Σε πετάει μέσα σε έναν κόσμο που μοιάζει παράξενος, σχεδόν ονειρικός και σε αφήνει να βρεις μόνος σου τον δρόμο. Κι όσο προχωρά η παράσταση, τόσο περισσότερο καταλαβαίνεις ότι αυτός ο κόσμος δεν είναι τελικά τόσο μακριά από τον δικό μας.
Η σκηνοθεσία της Ιωάννας Γεωργαντά ακολουθεί αυτόν τον ρυθμό με συνέπεια. Η μία σκηνή οδηγεί στην άλλη με αρμονία, χωρίς κοιλιές και χωρίς να επιθυμείς να κοιτάξεις το ρολόι. Η παράσταση κυλά γρήγορα, σύγχρονα και καθαρά, κρατώντας συνεχώς την προσοχή σου.
Τρανή απόδειξη ότι χρειάζονται αυτές οι βραδιές. Και μάλιστα πολύ. Tribute λοιπόν, στον Ozzy, στις μεγάλες καριέρες του με Black Sabbath και το προσωπικό του σχήμα και τριάντα καλεσμένοι των Rhoads To Revelation (φανταστικό λογοπαίγνιο), οι οποίοι σκέφτηκαν μόνο ένα πράγμα, όταν μας δεξιώθηκαν για τέταρτη φορά από τότε που ξεκίνησαν.
Το setlist της βραδιάς ήταν μια μουσική ανασκόπηση. Στιγμές και τραγούδια που έφεραν αυτό τον τεράστιο καλλιτέχνη μπροστά μας. Το κοινό δεν σταμάτησε να χειροκροτεί, να χορεύει και να τραγουδά καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας. Και όταν αυτή τελείωσε; Ανανέωσε το ραντεβού του με τον Jack Savoretti. Τον επίτιμο δημότη Αθηναίων της καρδιάς μας.
Στον Λυκαβηττό, ο Sivert Høyem μας ταξίδεψε ακριβώς σε αυτόν τον κόσμο, εκεί όπου ο χρόνος μοιάζει να έχει παγώσει, σε ένα αόρατο σημείο ανάμεσα στη νύχτα και την αυγή.
Αν οι Groove Therapist είχαν γεννηθεί στις ΗΠΑ και μερικές δεκαετίες πριν, θα τους βάραγαν όλοι προσοχή από τα έξι μέτρα. Είναι όλα KAI θέμα τύχης και timing; Δεν θα φέρω αντίρρηση. Ίσως η καλύτερη μπάντα στην Ελλάδα, σήμερα που μιλάμε και αύριο που θα ξαναμιλήσουμε.
Όταν η πολιτική, η εξουσία και το γέλιο συναντιούνται στην ταράτσα του Λαμπέτη
Όλοι οι ρόλοι ξέφυγαν από κοινότυπες διανομές και παίζονται από δύο ηθοποιούς. Ο Θανάσης Κουρλαμπάς και ο Γιώργος Γαλίτης, ο Γιώργος Γαλίτης και ο Θανάσης Κουρλαμπάς, είναι ο Ιβάν Ιλίτς, είναι όλοι οι χαρακτήρες που συναναστρέφεται, είναι η ζωή στο θάνατο και ο θάνατος. Γιατί, έτσι κι αλλιώς, ο θάνατος σημείο της ζωής είναι. Οι δύο ηθοποιοί ερμηνεύουν όλους τους ρόλους και όχι μόνο. Τη μια στιγμή ο ένας από αυτούς είναι ο Ιλίτς και στο καπάκι, την αμέσως επόμενη, ο Ιλίτς είναι ο άλλος! Με εκπληκτική άνεση και απίστευτους αυτοματισμούς. Δείγμα οξύνοιας και ανυπολόγιστου τάλαντου; Δείγμα τρομερής δουλειάς στις πρόβες; Μάλλον όλα τα παραπάνω.
Η παρουσίαση του έργου γίνεται εν είδη αφήγησης, γίνεται μέσα από ένα διάβασμα, που έχουν αναλάβει ο ίδιος ο δημιουργός και ο κύριος Βλάσης Πασιούδης, τον οποίο έχουμε επίσης απολαύσει, ως ερμηνευτή, στις δύο παραπάνω αναφερόμενες παραστάσεις.
Το SWAN μιλάει τελικά για κάτι πολύ ανθρώπινο. Για τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας και πολλές φορές ανακαλύπτουμε μόνο όταν βρεθούμε στο όριο. Για τη στιγμή που πρέπει να αποφασίσουμε αν θα μείνουμε κάτω ή αν θα σηκωθούμε ξανά.
«Πόσες Ιφιγένειες θα χρειαστεί να θυσιαστούν, με ή χωρίς το στοιχείο της εθελοθυσίας, ώστε η χειμαζόμενη ανθρωπότητα να πάψει να βλέπει τον εαυτό της στον σπασμένο καθρέφτη των αιματηρών πεδίων των μαχών»; Αυτά τα ερωτήματα θέτει ο σκηνοθέτης Σάββας Στρούμπος στην παράσταση που σκηνοθετεί και με μεγάλη μαεστρία οδηγεί τους θεατές αναρωτηθούν και να προβληματιστούν σχετικά με τη δική μας μεταβατική εποχή, δίνοντας έτσι και μια πολιτική και σύγχρονη διάσταση στο έργο.
Έχω την αίσθηση ότι η κυρία Γιαννοπούλου θα πρέπει να είναι πολύ υπερήφανη για τους συνεργάτες της, καθώς και το όλο αποτέλεσμα, το οποίο δικαιώνει όλους όσοι ασχολήθηκαν και φρόντισαν να δούμε και να μάθουμε κι εμείς.
Κυρίες και κύριοι, καλώς ορίσατε στον κόσμο των Sacred Reich! No truth, no justice, the American Way! The global way, εδώ και χρόνια πολλά… Στο ομώνυμο γίνεται της καραπαυτηνής, με το κοινό να γκαρίζει “The American Way”.
Wacken’s dimensions are just incredible. The entire festival is built on farmland — literally nothing exists until Wacken builds it, and everything is taken down again afterward. The village itself has about 2100 residents, but once the festival begins, it transforms into a temporary metal metropolis. With 85,000 fans, 5000 Wacken staff, 800 police officers, firefighters, paramedics, and emergency doctors, plus 1800 security staff and countless vendors, the infrastructure is massive. For one week, around 100,000 people form the third‑largest city in Schleswig‑Holstein. All of it built from scratch. Every year!
Το καλύτερό του όμως… Κάποια στιγμή, ενώ φτύνει τα φωνητικά του και ουρλιάζει, χτυπάει το μικρόφωνο στο μέτωπό του. Πριν προλάβουμε να συνέλθουμε από το σοκ, το πετάει κάτω με δύναμη. Έχω την εντύπωση πως και τώρα, που διαβάζετε αυτές τις λέξεις, το εν λόγω μικρόφωνο είναι στην εντατική και πνέει τα λοίσθια ή βρίσκεται σε κάποιο κάδο ανακύκλωσης και περιμένει καρτερικά τη σειρά του.
Είναι η πρόταση των κυρίων Ρέππα και Παπαθανασίου ο επαναπροσδιορισμός της επιθεώρησης; Δείτε το σαν μία νέα αισθητική. Το συναίσθημα παραμένει το αυτό. Θίγουμε τα κακώς κείμενα, συγκινούμε και κάνουμε τον κόσμο να ξεχαστεί, όπως έγραψα και στην αρχή. Και αυτό είναι που μετράει. Ναι, θέλουμε κι άλλο κάρβουνο.
Φεύγοντας από το Θέατρο Πέτρας ένιωθα πως είχα ζήσει κάτι περισσότερο από μια παράσταση. Είχα γίνει κομμάτι μιας όμορφης θεατρικής ιστορίας που γεννήθηκε απρόσμενα μέσα στο σκοτάδι και απέδειξε πως όταν υπάρχει ταλέντο, μεράκι και αγάπη γι’ αυτό που κάνεις, κανένα μπλακ άουτ δεν μπορεί να σβήσει τη μαγεία.
Δεκαεννιά κυρίες στη σκηνή και μία εικοστή στην εξέδρα, δίπλα μας. Δεκαεννιά φωνές που ενώνονται, που μελωδούν και βρυχώνται μαζί. Τραγούδια για την ειρήνη και την αγάπη.
Ένας ένας παρέλασαν οι ύμνοι. Εννοείται ότι το σχήμα έπαιζε τα τραγούδια καρμπόν. Ναι, για τέτοια ποιότητα μουσικών μιλάμε. Πώς είπατε; Αν χώρεσαν όλα στο σετ; Όχι, δεν γίνονται τέτοια πράγματα σε πρόγραμμα μιάμισης ώρας. Έλειψε το “Say You Will”, όπως και άλλα φαντάζομαι, αλλά δεν είναι δυνατόν να τα έχεις όλα. Ξετρελάθηκε με το “Long, Long Way From Home”, έπαθα με τη φονική/επική/ταπάνταόλα εκτέλεση του “Juke Box Hero”.
Τα Αστικά Καβούκια παρουσίασαν μια παράσταση με ξεκάθαρο καλλιτεχνικό όραμα, υψηλό επίπεδο παραγωγής και ουσιαστικό περιεχόμενο, αποδεικνύοντας ότι η σύγχρονη ελληνική rock μπορεί να παραμένει ποιητική, αιχμηρή και βαθιά ανθρώπινη.
Φάρσα του Γάλλου συγγραφέα Marc Camoletti, ίσως το πιο γνωστό έργο του, σκηνοθετημένη έξυπνα από την κυρία Βάσια Παναγοπούλου. Στο πλευρό της δύο εξαίρετοι θεατράνθρωποι, οι οποίοι φρόντισαν τη διασκευή. Ο κύριος Στέλιος Παπαδόπουλος και ο πανταχού παρών, ο δαιμόνιος, ο κύριος Γιώργος Βάλαρης. Από κει και πέρα αναλαμβάνουν οι ηθοποιοί, οι οποίοι όχι απλά το διασκεδάζουν… το τσάκισαν!
Η ευφυία του κυρίου Γιώργου Πατεράκη, ο οποίος υπογράφει όλο αυτό που ήλθαμε να δούμε, είναι δεδομένη, όπως δεδομένη είναι και η τεχνική των εκτελεστών.
Ο Στέλιος Ανατολίτης αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι μπορεί να παίρνει τα πιο καθημερινά – ή τα πιο απίθανα – θέματα και να τα μετατρέπει σε μια απολαυστική κωμική εμπειρία, που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος.
Και ενώ η κατάσταση στη χώρα μας χαρίζει απλόχερα και διαρκώς αφορμές για να κλαίμε, εμείς περνάμε κατευθείαν στη σκληρή αντεπίθεση. ΓΕΛΑΜΕ! Αυτό ακριβώς υπόσχεται να μας χαρίσει η επιθεώρηση «Εγώ θα σας τα πω!», η οποία έκανε πρεμιέρα μόλις την περασμένη Πέμπτη στο Βεάκειο Θέατρο Πειραιά.
Οι Medusa’s Wrath εμφανίζονται μπροστά μας ακολουθώντας ένα μοτίβο σχεδόν κινηματογραφικό. Παίζει ένα εντυπωσιακό βίντεο, το οποίο προλογίζει το άρτι αφιχθέν άλμπουμ τους, “The Seven Plague Of Babylon”.
Οι μαθητές του Φραγκιά στέκονται σε υψηλό επίπεδο ερμηνείας και έκφρασης. Διαβασμένοι, κουμπωμένοι στους ρόλους τους, σοβαροί και τόσο-όσο, οι ηθοποιοί καταφέρνουν να μας κρατήσουν συντροφιά για πάνω από εκατόν είκοσι λεπτά και να μην μας φανεί καθόλου.
Συνολικά, οι Maiden, με ένα set – το ξαναγράφω – ονειρικό, μας έβαλαν πάλι στη θέση μας. Θα ήθελα να ακολουθήσω όλη την περιοδεία και μάλιστα first to the barrier, αλλά και μόνο στο Knebworth να πήγαινα…
Τα δύο παιδιά, οι δύο άνθρωποι, η κυρία Φανή Κουλούρη και ο κύριος Μάριος Μάνθος, είναι το επόμενο στοίχημα στην αμεσότητα ερμηνείας και την επαφή με ένα θέαμα που μέχρι χθες θα το χαρακτήριζα ανίερο, ασεβές και άσχημο. Και όμως, μέσα από τον αγώνα τους και τη θέλησή τους, μέσα από τη δουλειά και τον οίστρο τους, καταφέρνουν να πάνε όλα αυτά ένα βήμα παραπέρα. Να καταλάβει ο κόσμος ότι ζούμε σε σκοτεινούς καιρούς.
Η κυρία Βασιλική Διαλυνά και οι κύριοι Χρήστος Σαπουντζής, Γιάννης Λατουσάκης, Παναγιώτης Παπαϊωάννου, Αργύρης Λάμπρου και Τίτος Μακρυγιάννης, όχι απλά στέκονται υψηλά ερμηνευτικά και κινησιολογικά… Μας δίνουν μία μοναδική αίσθηση αλήθειας και πραγματικότητας. Και καταφέρνουν από τα πρώτα λεπτά να γιγαντώσουν μέσα μας το συναίσθημα της οργής και της αδικίας.
Η παράσταση δεν επιδιώκει να προσφέρει εύκολες απαντήσεις ή κάθαρση. Αντίθετα, αφήνει πίσω της ένα βαρύ συναίσθημα και μια έντονη ανάγκη για προβληματισμό γύρω από τη βία, την εξουσία και τα ένστικτα που η κοινωνία συχνά επιλέγει να αγνοεί.
Μαγική βραδιά – όπως πάντα – και συγκινητική απόδοση τραγουδιών που σημαδεύουν τον μουσικό κόσμο για πάνω από μισό αιώνα. Αυτή τη χρονιά ιδίως, που οι ελληνικές Μέταλ δυνάμεις συνέδραμαν και μας χάρισαν μια έξτρα πρίμα γκουντ διασκευή στο “Stars”, γιορτάζοντας τα σαράντα χρόνια του τραγουδιού με αυτόν τον τόσο ξεχωριστό τρόπο.
Θα συγκρατήσω δύο-τρία πράγματα, αν μου επιτρέπετε. Μπορεί και τέσσερα. Το ότι ο Rod Smallwood φρόντιζε τη μπάντα και κανείς δεν μπορούσε να επέμβει στο δημιουργικό κομμάτι. Στην αρρώστια του Bruce Dickinson. Στην αρρώστια του Nicko. Και στο γεγονός ότι ο Blaze Bayley έλαμψε, ξεστομίζοντας την πλέον υπέροχη ατάκα που έχω ακούσει ποτέ σε ιστορία με θέμα τους Maiden.
Η ερμηνεία του Κωσταντίνου Κωνσταντόπουλου υπήρξε πραγματικά συγκλονιστική. Με απόλυτη εσωτερικότητα, δύναμη και ακρίβεια, κατάφερε να μεταφέρει όχι μόνο το φιλοσοφικό βάθος του κειμένου, αλλά και όλη τη συναισθηματική του ένταση. Κάθε λέξη, κάθε παύση, κάθε βλέμμα λειτουργούσε σαν καθρέφτης των πιο κρυφών μας φόβων.
Είναι σεμινάριο για τους ηθοποιούς ο τρόπος που μιλά, που αναπνέει, που εκφέρει. Είναι υπεράνω σχολίων η ζεστασιά με την οποία αφήνει τις λέξεις να βγουν από το στόμα της, όπως και η ματιά της, που περικλείει όλη την ψυχή της.
Και πάμε στους headliners για απόψε. Grave Digger και ίσως ο πιο αγαπητός Τεύτονας στο Μέταλ κοινό βρίσκεται εδώ, παρέα μας, για να μας πάει βόλτα τριάντα χρόνια πίσω. Γιορτάζουν τρεις δεκαετίες από τότε που βγήκε στις αγορές το “Tunes Of War” και εννοείται ότι παίζουν – σχεδόν – ολόκληρο.
Με φανερή τη χημεία των τεσσάρων πρωταγωνιστριών, της Τάνιας Τρύπη ως Αλέκας, της Τζένης Καζάκου ως Ηλέκτρας, της Μαρίνας Καλογήρου ως Φωτεινής καιτης Μαρίας Κωνσταντάκη ως Μάρω, το δίχως άλλο ήταν μια παράσταση δεμένη, με έντονα συναισθήματα και από τις τέσσερις ηθοποιούς, αλλά και με απόλυτη συνέπεια στον ρόλο που είχε να ενσαρκώσει η κάθε μια.
Παρακολουθώντας την πρεμιέρα, δεν μπορούσα παρά να ενθουσιαστώ από τη συνολική δουλειά της ομάδας. Οι ερμηνείες ήταν εξαιρετικές, γεμάτες ενέργεια, χιούμορ και έντονο ταπεραμέντο.
Ήταν από τις ελάχιστες φορές που ένιωσα πως παρακολουθώ μια παράσταση που δεν αφηγείται απλώς μια ιστορία, αλλά με μεταφέρει ολοκληρωτικά σε έναν άλλον κόσμο, έναν κόσμο παράλογο, σουρεαλιστικό και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινο.
Ο Khan προσφέρει πολύ υλικό από το “The Black Halo”, όπως όλοι γνωρίζαμε άλλωστε και επισκέπτεται και άλλες στιγμές των Kamelot. Όταν μας πετάνε στα μούτρα το “Karma”… Εκεί πλέον νομίζουμε ότι είμαστε για πάντα είκοσι χρονών. Έχουν περάσει είκοσι πέντε, είπατε; Αριθμοί και τίποτα περισσότερο.
Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα υπήρξε η σκηνοθετική προσέγγιση, η οποία υπογράμμισε πως το θέατρο δεν είναι μόνο η σκηνή, αλλά το σύνολο του χώρου. Η δράση επεκτάθηκε πέρα από τα όριά της, αγκαλιάζοντας το κοινό, ακόμη και τον δρόμο έξω από το θέατρο, μετατρέποντας κάθε σημείο σε εν δυνάμει σκηνή.
Τα πράγματα είναι αρκετά απλά. Πάτε, βλέπετε το έργο – δεν το συζητώ καν ότι θα ξαναπήγαινα – και στη συνέχεια αρχίζετε να αναρωτιέστε. Για το κακό, που χαρακτηρίζει τη φάρα μας. Και για το καλό. Αυτό που υπομένει καρτερικά τις ορέξεις του κακού. Πληρώνοντας το ανίερο στοίχημα που επιμένει να χάνει εδώ και χιλιετίες…
Οι Schmetterling τώρα… Ρε μεγάλε, τι με βάζετε να κάνω, τι με βάνετε να γράψω… Λες και προσγειώθηκα σε συναυλία των Yes ή των Saga, καμιά σαρανταριά χρόνια πριν.
Τύμπανα καταιγιστικά, κιθάρα που σκοτώνει και φωνή πολύ κοντά σε εκείνη του Fraser. Το διασκεδάζουμε, το φχαριστιόμαστε, το βρέχουμε και σκουντρίζουμε στην υγειά όλων. Και κάπου εκεί…
Θα νιώσετε ένα τσίμπημα στις αισθήσεις και το μυαλό σας. Θα θυμώσετε, θα θελήσετε να φωνάξετε. Δεν θα το κάνετε. Θα προτιμήσετε να πάρετε όλο αυτό και να το κάνετε κουβέντα. Να απευθυνθείτε στη συντροφιά σας. Να νιώσετε το έντονο αντιπολεμικό μήνυμα της παράστασης.
Ο πρωταγωνιστής κι αρχισφαγέας Ράντοβαν Κάραζιτς υπήρξε στα αλήθεια, το αιματοκύλισμα στη Σρεμπρένιτσα ήταν δική του υπαιτιότητα, και η μεταμόρφωσή του σε γενειοφόρο εναλλακτικό θεραπευτή που μεθοκοπά στο καπηλειό «Τρελάδικο» δεν αποτελεί επινόηση.
Οι Deus Culpa, οι οποίοι πρόσφατα πραγματοποίησαν δύο μίνι περιοδείες στην Ευρώπη, επέλεξαν έναν πολύ όμορφο τρόπο για να μας εισαγάγουν στον κόσμο των θεϊκών λαθών και να μας παρουσιάσουν το άλμπουμ “Precarious”. Με μουσικό καμβά το “Go The Distance” (από την ταινία “Hercules” της Disney”) και ένα μαυρόασπρο βίντεο μερικών λεπτών, μας έβαλαν στο τελετουργικό της περιοδείας και της ιδιοσυγκρασίας τους, του κλίματος εν μέσω μετακινήσεων και συναυλιών και την ουσία της μουσικής, που μεταφράζεται σε αγάπη και φιλία μεταξύ των μελών.
Η κυρία Κατσαμένη κρατά την ουσία του έργου του Πόε. Με συνειδητή επιλογή μία παράσταση βασισμένη σε κείμενο καθαρευούσης και αγάπη στον μεγάλο Αμερικανό συγγραφέα και ποιητή, η σκηνοθέτις παραθέτει αυτό ακριβώς που διέπει, διατρέχει και διακατέχει το έργο. Πραγματικότητα και φαντασία και πλήρη αρμονία.
Ποτέ άλλοτε ένα τόσο – κατά τα άλλα πάντα – «μαύρο» μιούζικαλ δεν κατάφερε να κάνει όλα γύρω μας πιο λευκά, πιο φωτεινά, πιο ανθρώπινα. Η Μαρσέλλου είναι ό,τι καλύτερο έχει τύχει στο μιούζικαλ τα τελευταία είκοσι-φεύγα χρόνια.
Μιλάμε για έναν θίασο που λειτουργεί χωρίς ψεγάδια, που κερδίζει το στοίχημα χάρη στις πολλαπλές διανομές και την οξυδέρκεια των συντελεστών και που καταφέρνει να συγκινήσει το κοινό. Ένα μιούζικαλ με δομημένη ιστορία και μήνυμα.
Οι Nightrage είναι μπάντα παντός καιρού! Μπορεί να παίξουν σε αυτό το μαγαζί, μπορεί αύριο να βρίσκονται στην Ινδονησία και μπορεί μεθαύριο να έχουν να πάνε στο τρίτο φεγγάρι του Κρόνου. Ε, θα το κάνουν με τον ίδιο επαγγελματισμό και την ίδια άνεση και θα τα σπάσουν όλα.
Το αθάνατο έργο του μεγάλου Νορβηγού συγγραφέα, το πιο πολύ-ανεβασμένο του. Και μία σκελίδα Γκαίτε. Ο Μεφιστοφελής και η Νόρα, ο Τόρβαλντ και ο Κρόγκσταντ… Ανίερες συμφωνίες για την πραγματοποίηση ενός ιερού σκοπού. Η Νόρα βάζει την υπογραφή της. Όχι με αίμα, αλλά για το αίμα της. Ο σύζυγος εξίσταται και ξεσπά επί δικαίων και αδίκων. Και ο τρίτος της παρέας… απολαμβάνει μία κατάσταση που εξισορροπεί το παράλογο με την ίδια τη ζωή.
Οι κυρίες Αφροδίτη Βραχοπούλου, Δανάη Γοργομύτη, Βίκυ Λέκκα, Άννα Λιανοπούλου βρίσκονται μπροστά μας. Οι πρωταγωνίστριες. Οι θήτες και τα θύματα. Θα έλεγε κανείς πως πρόκειται για την εν χορώ αναπαράσταση μίας αντίστροφης εκτέλεσης.
Μία παράσταση που δεν εμπεριέχει την κάθαρση αυτή καθαυτή, αλλά κάνει κάτι κινηματογραφικό, το οποίο μου αρέσει ιδιαίτερα. Αφήνει όλους τους ήρωες και όλες τις ηρωίδες σε ένα χωροχρονικό σημείο. Αυτά που έχουν συμβεί, καλώς ή κακώς έχουν συντελεστεί. Η επόμενη ώρα, η επόμενη μέρα, είναι και το επόμενο θέμα για συζήτηση, από τη στιγμή που θα βγούμε από την αίθουσα.
Οι δύο ηθοποιοί μας έκαναν αποδέκτες και κοινωνούς την ίδια στιγμή. Ο θεατής αισθάνθηκε σταθμός αυτής της διαδρομής. Δεν παρακολουθήσαμε απλά μία ιστορία. Τη ζήσαμε.
Οκτώ ηθοποιοί νέοι, δυναμικοί και πολύ καλά ρυθμισμένοι σαν ομάδα. Το κείμενο είναι πολύ και τρέχει ταχύτατα, εκείνοι όμως έχουν προβάρει πολύ, έχουν εξετάσει τις λεπτομέρειες και αποδίδουν σχεδόν κινηματογραφικά.
Οι τέσσερις νέοι ηθοποιοί αποδεικνύονται βασικοί συντελεστές αυτής της επιτυχίας. Δεν ερμηνεύουν απλώς ρόλους· βυθίζονται μέσα τους. Έχουν προσεγγίσει το έργο με κατανόηση και εσωτερικότητα, καταφέρνοντας να μεταφέρουν το συναίσθημα με αλήθεια και ωριμότητα που εντυπωσιάζει.
Η σκηνοθετική ματιά των Μιχαέλας Αντωνίου και Βάσιας Σκιαδά κινείται με συνέπεια προς μια ποιητική αφαίρεση, βυθίζοντας τη σκηνή σε ένα σχεδόν τελετουργικό μαύρο, όπου οι καθρέφτες δεν λειτουργούν απλώς ως σκηνικά ευρήματα αλλά ως πολλαπλά βλέμματα πάνω στην εύθραυστη ταυτότητα του ήρωα.
Τέτοιο σκηνικό στο Άβατον δεν έχω ξαναδεί. Ο κύριος Γιάννης Βουρουτζής ξεπέρασε κάθε φαντασία και έφτιαξε μία αμμουδιά και μία παραλία. Εκεί. Στη σκηνή. Ακούγεται εξωφρενικό, ίσως και να είναι, αλλά πρέπει να πάτε και να το δείτε. Και τότε θα καταλάβετε ότι η μαεστρία κάποιων ανθρώπων δεν χαμπαριάζει ούτε από χώρους ούτε από περιορισμούς.
Θαμπώθηκα πρώτα από όλα με το φωνητικό επίπεδο όλων των ηθοποιών της παράστασης. Τραγουδούσαν τόσο όμορφα, τόσο μοναδικά. Με άριστα το δέκα έφτασαν στο εκατό και δεν είναι υπερβολή, θα το διαπιστώσετε και μόνοι σας παρακολουθώντας την παράσταση.
Και μετά… ο θίασος! Πολλά θαυμαστικά για τους θαυμαστούς και τις θαυμαστές που μας έκαναν να χειροκροτούμε μέχρι να σπάσουν τα χέρια μας. Με καπετάνιο τον συνήθη ύποπτο Νικορέστη Χανιωτάκη, οι συντελεστές έλαμψαν και λάμπουν κάθε φορά που ανεβαίνουν στη σκηνή. Ο κύριος Χανιωτάκης στήνει το έργο με τέτοιο τρόπο, ώστε να στάζει εκείνο κλιμακωτά στο μυαλό και την καρδιά μας. Είναι τέτοια η αμεσότητα και είναι τέτοιο το μοτίβο, που δεν γίνεται να μην εγκλιματιστείς από τις πρώτες στιγμές.
Ένα μιούζικαλ μεταδιδακτορικού επιπέδου, με τους ηθοποιούς να στέκονται πολύ υψηλά ερμηνευτικά, με μουσική που αποδίδεται ζωντανά επί σκηνής και με στήριξη ισάξια του τάλαντου και της δουλειάς των συντελεστών.
Στο θέατρο Ροές, η Νάνα και ο Βαγγέλης δεν αφηγήθηκαν απλώς μια ιστορία. Την ξεδίπλωσαν μπροστά μας σαν ένα σκοτεινό κουβάρι συναισθημάτων, καλώντας τον θεατή να χαθεί μέσα του και να αναζητήσει τα δικά του νήματα. Είναι συνάνθρωποι μιας πλαστικής κοινωνίας, που τους βουλιάζει κάθε στιγμή, ενώ παράλληλα τους τραβάει σε μια μακρινή δίνη φόβου και ανασφάλειας.
Ένα θαυμάσιο κείμενο γίνεται παράσταση. Μία ιστορία που κατανοούμε από την αρχή. Ο κύριος Παναγιώτης Καστρίτσης, ο οποίος το σκέφτηκε όλο αυτό, έγραψε το κείμενο μαζί με την κυρία Δανάη Ντέμου και υπογράφει τη σκηνοθεσία, έκανε το αυτονόητο τέχνη. Μαζί με την καλλιτεχνική συνοδοιπόρο του πήραν τρεις χαρακτήρες ανθρώπινους, εντελώς καθημερινούς και τους ταξίδεψαν από μία χρονική περίοδο σε μια άλλη.
Η συγκίνηση είναι δεδομένη, όπως και ο θαυμασμός. Για όσους αγαπούν το θέατρο, εδώ, σε αυτό το έργο, βρίσκεται το ορμητήριο, το ησυχαστήριο και η σκήτη τους.
Ανοιχτή συζήτηση για τις πρακτικές του type casting, την πρόσβαση σε ρόλους και ευκαιρίες και το ποιος «χωράει» στη σκηνή σήμερα – από το σύγχρονο ρεπερτόριο έως το κλασικό.
Τελικά, αυτό που όλοι αναζητούμε είναι να μας δουν, να μας ακούσουν και να μας αποδεχθούν.
Ένα έργο που σε καθηλώνει για πολλούς λόγους, ξεκινώντας από το κείμενο, το οποίο θίγει και αναδεικνύει σύγχρονους προβληματισμούς γύρω από τον έγγαμο βίο και τις δυναμικές εξουσίας που μπορεί να αναπτυχθούν μέσα σε αυτόν, οδηγώντας τελικά στην απόλυτη μοναξιά ακόμη και μέσα στον γάμο.
Ο Σίμος Στυλιανού αποδίδει συγκλονιστικά τη σωματική – αλλά και ψυχική – αναπηρία του Πάβελ, ενώ η Λίλλυ Μελεμέ κεντάει πάνω στη σκηνή με τους μικρομανιερισμούς της. Ως πρωταγωνίστρια και σκηνοθέτις, είναι η αδιαμφισβήτητη κινητήρια δύναμη της παράστασης.
Στο κέντρο της παράστασης βρίσκεται η Νάντια Κοντογεώργη, η οποία καταφέρνει κάτι σχεδόν αδιανόητο. Ενσαρκώνει είκοσι έξι διαφορετικές φωνές και χαρακτήρες, τους δίνει σάρκα και οστά και τους συνδέει αρμονικά σε ένα ενιαίο, σφιχτοδεμένο θεατρικό σύμπαν.
Η εξέλιξη επί σκηνής. Οι Acid Death εφορμούν και το “Evolution” πρόκειται να σερβιριστεί ζωντανά για πρώτη φορά στην Αθήνα.
Η κυρία Κυριακή Σπανού έχει κάνει τη θεατρική προσαρμογή, βασισμένη στη μετάφραση του κυρίου Γιάννη Στρίγκου και έχει στήσει και δουλέψει με τρόπο που τιμά την τέχνη της και το βιβλίο. Διατηρεί και την «αυτονομία» στη διαδρομή των ηρωίδων και των ιστοριών, διατηρεί όμως και την «ένωση» στο τελείωμα, όπως προστάζουν και οι σελίδες της Κολομπανί.
Οι Cyanide 4 επιβιβάζονται στη σκηνή του Academy. Εξαιρετική εμφάνιση και ύφος «Εδώ που ήλθαμε, να τα μαΓήσουμε όλα, θα σας αρέσει πολύ και θα παρακαλάτε να μην τελειώσουμε». Ξεκίνημα και μπόλικη μελωδία, πολύ ταρακούνημα και ανάλογη και αντίστοιχη κίνηση των γοφών.
Τα tutti είναι εκτός πραγματικότητας, η συνεννόηση γίνεται μάλλον με λέιζερ και μιγαδικούς αλγόριθμους και η γενικότερη performance… Υπεράνω σχολίων και δεξαμενή όλων των σχολίων του κόσμου.