There will be no love that’s dying here…

Τηρήθηκε το τυπικό δεκαπεντάλεπτο και έξι άνθρωποι εμφανίστηκαν στη σκηνή. Κόσμος συνέχιζε να μπαίνει στο Ηρώδειο και κόσμος συνέχιζε να ψάχνει και να κάθεται. Κάποιοι μετακινήθηκαν λίγο πιο μπροστά. Τσεκάρω τους παίχτες. Κοντραμπάσο (εννοείται ότι έπαιξε και με ηλεκτρικό), τύμπανα, όργανο, πιάνο, σαξόφωνο. Απόψε δεν συμμετέχουν κιθάρες. Κοίτα πλάκα τώρα… Δεν μας έλειψαν καθόλου! Είναι δυνατόν; Κι όμως…

Ο Gregory Porter εμφανίζεται τελευταίος. Μπαίνουν κατευθείαν στη μουσική. Ο ήχος του ταμπούρου είναι φριχτός, αλλά οι ηχολήπτες είναι μεγάλες γάτες και το φέρνουν όλο αυτό στα ίσια, πριν τελειώσει το πρώτο τραγούδι. Ο Porter είναι τεράστιος παίχτης. Όχι μόνο είναι σε δαιμονιώδη κατάσταση φωνητικά, είναι ο απόλυτος δημοκράτης σε σχέση με τον χρόνο που έχει στη διάθεσή της η μπάντα του. Κάνει τα τραγούδια οκτάλεπτα και δεκάλεπτα, γιατί απλούστατα δίνει χρόνο στους μουσικούς του να κάνουν τα δικά τους. Ατελείωτα σόλο σαξόφωνο, σόλο από όλους τους παίχτες του, tutti και παύσεις, διάφορα σημεία με περίπλοκα σεταρίσματα και τρομερή διάθεση.

porter2316

Λίγο πριν το “Take Me To The Alley” απευθύνεται σε μας. Ζεστός, γλυκύς, ευγενής ταπεινός. «Είναι η πρώτη μας φορά σε αυτή την πανέμορφη πόλη». Χειροκρότημα και επιφωνήματα. «Και για να μην είναι η τελευταία μας, πρέπει να είμαστε καλοί απόψε». Γελάσαμε, χειροκροτήσαμε ξανά και ο ίδιος μίλησε για το συγκεκριμένο τραγούδι. Για τη γειτονιά που μεγάλωσε, για τη μαμά του, η οποία ήταν ιερωμένος, για το ηχείο που βγάζανε στον δρόμο και εκείνος τραγουδούσε. Και τραγουδούσε για όλους εκείνους, που τράβαγαν ζόρια. Τον παρατηρώ. Γάργαρο το βιμπράτο του. Βγαίνει ψηλά, μπασάρει τέλεια. Είναι τρομερός τραγουδιστής. Και απόλυτα επικοινωνιακός. Μας ζητά να χτυπήσουμε παλαμάκια και κάνει το ίδιο και εκείνος. Βγάζουμε ολόκληρο τραγούδι έτσι!

porter2315

Κάποια στιγμή θα μείνει μόνος με τους δύο πληκτράδες. Ευαίσθητα σημεία, συγκίνηση και η φωνή του κάνει πράματα και θάματα. Οι υπόλοιποι τρεις επιστρέφουν και το κέφι συνεχίζεται. Θα παίξουν ακόμα και το “Papa Was A Rolling Stone”. Στο σόλο που επιχειρεί ο μπασίστας του, εννοείται με το upright, περνάει ένα σωρό πράγματα, μεταξύ αυτών και το θέμα του “Smoke On The Water”! Γελάω και κάποιοι ακόμα γελούν και χειροκροτούν. Ο Porter θα συνεχίζει να τραγουδά και να παροτρύνει το κοινό να κρατά ρυθμό μαζί του. Αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι ότι δεν χρειάζεται καν στίχους! Θα μπορούσε να έχει ένα σημείωμα για το σουπερμάρκετ, θα μπορούσε να έχει μαζί του ένα χαρτάκι με τα τηλέφωνα μερικών φίλων του και να τραγουδάει «απλά» πάνω σ’ αυτά. Και θα έβγαζε τραγουδάρες, πιστέψτε με. Είναι τέτοια η ευχέρεια και η άνεσή του, που δεν έχει ζήτημα με το να αυτοσχεδιάσει. Η φωνή του είναι τεράστια. Είναι κυκλωτική και τόσο ζεστή… Σε ένα τζαμάρισμα της μπάντας του, σκέφτομαι ότι θα ήταν τέλειο να πει από το πουθενά το “WAR” ή κάτι από Al Jarreau. Κουβαλάει μία θεόρατη κληρονομιά και τη σέβεται απόλυτα. Λίγο πριν το encore, οι μουσικοί του παίζουν reprise και εκείνος απομακρύνεται από τη σκηνή διακριτικά. Ο σαξοφωνίστας βάζει ακόμα και το θέμα από το “I Love You Baby” και ο κόσμος σηκώνεται όρθιος από ενθουσιασμό και χειροκροτεί. Ο Porter θα επιστρέψει για το τελείωμα. Έξι μουσικοί μας έκαναν δώρο ένα τεράστιο θέαμα. Θα πήγαινα να τους ξαναδώ ευχαρίστως, κατά προτίμηση σε ένα House Of Blues, με τον κόσμο πολύ κοντά στη σκηνή και ίσως ένα τρίωρο show, με τον τραγουδισταρά αυτό να παίζει οτιδήποτε θέλει.

Κώστας Κούλης

Πάλι η ίδια κατάντια. Άνθρωποι που ήλθαν σε ένα τέτοιο πολιτιστικό μαργαριτάρι, προκειμένου να παρακολουθήσουν μία θαυμάσια συναυλία και αντ’ αυτού επέλεξαν να ασχοληθούν με το κινητό τους. Ποιος ο λόγος τότε, αγαπητοί μου; Την επομένη δεν θα θυμάστε τίποτα και σε όσους ρωτούν θα απαντάτε μόνο με φωτό και βίντεο από το τηλέφωνό σας. Δεν ζείτε. Πληκτρολογείτε. Ξεφύγετε όσο είναι καιρός.

porter2314