Συζητάς με έναν φίλο για την απίστευτη ιδέα του σόλο τυμπάνων πίσω από το κουπλέ του “Burn” και κάνουν μία έτσι τα φώτα και σβήνουν. Καλά ήταν όσο ακούγαμε την κονσέρβα, πάμε όμως να λουστούμε με ζωντανή μουσική. Τρεις μπάντες απόψε και αρχίνημα με τους Tapeworm Electric.

Με τον δεύτερο δίσκο τους (πρώτο full length), με τίτλο “Moonshine”, να έχει κυκλοφορήσει πριν λίγο καιρό και τους ίδιους να δείχνουν από την αρχή, από τις πρώτες στιγμές, ότι η σκηνή τους πάει, τους ανήκει, τους θέλει. Βαρβάτο Ροκ, Heavy Rock, με φωνή που δεν φείδεται κραυγών, αλαλαγμών και κοπετών και σχήμα που βρίσκεται με κλειστά μάτια και πορώνει το κοινό.

Η ηχάρα του Κυττάρου και το γεγονός ότι από την αρχή ο κόσμος έχει αγκαλιάσει τη βραδιά και συνεχώς μπαίνουν όλο και περισσότεροι στο Λαϊβάδικο, έχουν θέσει τα στάνταρτ και όλα τα υπόλοιπα είναι θέμα χρόνου. Και μάλιστα λίγου. Η μπάντα είναι ματιά στο παρελθόν και το California Jam φιγουράρει σαν πόστερ που δεν ξεθωριάζει. Είναι η εβδομηνταΐλα τόσο ερωτεύσιμη; Μμμ… Μπορώ να ψηφίσω και με τα δύο χέρια; Τρομερός συνδυασμός του τότε, του τώρα και του αύριο!

Interlude, Moonshine, Already Left, Butterfly, Out Of Luck, Touch The Clouds, Hold On, No Quarter, From Can To Can’t

Τους Groove Therapist τους θεωρώ δασκάλους και είναι πολύ φυσικό, αφού πρόκειται για επαγγελματίες μουσικούς, οι οποίοι άφησαν για λίγο στην άκρη το επάγγελμα και έμπλεξαν στις ζωές τους το «λειτούργημα» και την τάβλα με κάπα. Το δεύτερο άλμπουμ τους, “Monologue”, είναι ένα ευθύβολο ρίξιμο βέλους στο bullseye του Progressive Rock και Metal και η άνεση να παίζουν απίστευτα πράγματα, λες και απλά περπατούν στον δρόμο, είναι μάλλον σήμα κατατεθέν τους.

Έπαιξαν και από τα δύο άλμπουμ τους, έδεσαν συνταγές Μάμπο με ηλεκτρικά ξεσπάσματα… Έκαναν στο “A Second Chance”, με την εισαγωγή αλά “Screaming In Digital” να προκαλεί τις αισθήσεις, το Rushικό – και βάλε – tutti που εκτέλεσαν με χειρουργική ακρίβεια, να μοιάζει με απόγευμα Κυριακής και έδειξαν πως το τάλαντο, η μελέτη και η συνεχής και υγιής ενασχόληση, μόνο καλό κάνουν στη μουσική που λατρεύουμε να αγαπάμε.

Τα χαρακτηριστικά Funk που ακούστηκαν σε άλλα τραγούδια του σετ, μας θύμισαν ότι αυτό το συγκρότημα δεν έχει συγκεκριμένα «στεγανά» και δεν το επιθυμεί κιόλας. Θέλει απλά να παίζει και θέλει να συμμετέχουμε σε αυτή τη μέθεξη. Και εμείς το πραγματοποιήσαμε χωρίς να μας το ζητήσουν δεύτερη φορά.

Denial, Morbid Alliance, A Second Chance, Broken Dreams, Mr. Funker, Dreams To Nightmares, Orphanrage, Mirror Of Reality.

Οι Just A Pinch Of Glory θα έπρεπε να μετονομαστούν σε Just Ten Megatons Of Rock, γιατί κάπως έτσι μας πυροβόλησαν με το που κατέλαβαν τη σκηνή. Φωνή αλά wildcat, με κάτι από Janis και μουσική που έμπλεκε το Ροκ με τις ιριδίζουσες περιοχές προηγούμενων δεκαετιών και τωρινής/μελλοντικής μελωδιοθεσίας.

Κοπάνησαν με οργή και στόμφο, με ορμή και κέφι και όταν ζήτησαν να συμμετάσχουμε στο επόμενο τραγούδι και να κουρδιστούμε φωνητικά. Και “Carry on, my wayward son”, για να ακουστούμε μέχρι το ταβάνι, μέχρι τον ουρανό, μέχρι την περιοχή που ξαναενώθηκαν τα δυο αδέλφια και να φωνάξουμε όσο πιο φάλτσα και άκυρα μπορούμε, θεωρώντας ότι πατάμε σωστά πάνω στις φωνάρες της μπάντας. Στρίγκλιαξα και εγώ, εννοείται, νόμιζα ότι ακούγομαι όπως σε LiVE των ίδιων των Kansas και φυσικά δεν πέτυχα ούτε για πλάκα τη νότα. Ακολούθησαν και άλλες διασκευάρες, πολύ εντυπωσιακά παιγμένες και όχι μόνο. Οι JAPOG είναι καραβαρβάτοι και η μουσική τους πρόταση είναι καθαρή και οξεία, είναι δυναμική και εντελώς μελωδική. Όπως ακριβώς μας αρέσει δηλαδή.

Lying On My Bed, Into The Void, Glory Carry On Wayward Son (Kansas), Frantic, Absence, Kashmir (Led Zeppelin), Highway Star (Deep Purple), Till The Sun Goes Down

Θα δούμε πολλές τέτοιες βραδιές. Θα χαρούμε που υπάρχουν τόσο καλές μπάντες στη χώρα μας, που όλες τους σχεδόν είναι τόσο καλές, που ο κόσμος επιτέλους έρχεται σε αυτά τα LiVE. Ξέρετε τι… ο Έλληνας ΔΕΝ πηγαίνει σε συναυλίες για διασκέδαση. Δυστυχώς, δεν έχει μπει στο πετσί του ακόμα. Με αφορμή τέτοιες εκδηλώσεις όμως, μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα γίνει. Μπορεί να έκανε κρύο το βράδυ της Κυριακής και μάλιστα πολύ, η ατμόσφαιρα μέσα στο Κύτταρο όμως ήταν τόσο ζεστή, που αδημονούμε για την επόμενη φορά. Και αυτή θα είναι κοντά.

Κώστας Κούλης

Φωτογραφίες: Stiver Graunne, wPITw agency