Το κείμενο υπογράφει η κυρία Μαρία Χίου, η οποία πραγματικά έχει σκάψει πολύ, ώστε να παρουσιάσει ένα έργο, το οποίο κινείται σε δύο άξονες. Αυτόν της δίκης και εκείνον της «έτερης παραλληλίας», η οποία τέμνεται τελικά με την υπόθεση, στο πλέον κομβικό σημείο.

Οι ερμηνείες ήταν συγκλονιστικές. Με μια αλήθεια που δεν χρειαζόταν υπερβολές, κατάφερε να μεταφέρει στη σκηνή όλο το βάρος αυτών των συναισθημάτων.

Η Κατσαμένη τραγουδά και στην ουσία ουρλιάζει καλλιτεχνικά τα σώψυχα ενός ανθρώπου που δεν πρωταγωνίστησε στην ιστορία της ίδιας της ζωής του, για όλους τους λάθος λόγους. Είναι αλύγιστη η φωνή της, είναι γάργαρη η εκστόμιση των συλλαβών, είναι κινηματογραφική η θωριά της και η αφήγηση.

Και ο επίλογος; Μία πορεία προς την αρχή. Για την ακρίβεια, η ίδια η αρχή. Με ένα σπουδαίο μήνυμα. Γύρω μας γίνονται διάφορα. Και πολλά από αυτά είναι εγκληματικά. Γύρω μας σκοτώνονται άνθρωποι. Γύρω μας κακοποιούνται ένα σωρό γυναίκες, ανεξαρτήτως ηλικίας, μόρφωσης, θέσης ή ευφυίας. Να έχουμε τον νου μας; Να προσέχουμε το είκοσι και το έξι μας;

Το σημαντικότερο, ωστόσο, δεν είναι μόνο η ποιότητα των επιμέρους ερμηνειών, αλλά η σπάνια αίσθηση συλλογικότητας που δημιουργείται επί σκηνής. Οι ηθοποιοί μοιάζουν πραγματικά να αποτελούν μια αντιστασιακή ομάδα, δεμένη από έναν κοινό σκοπό, αλλά ταυτόχρονα δοκιμαζόμενη από τις προσωπικές της αντιφάσεις.

Αυτό που μου άρεσε πολύ ήταν οι εναλλαγές. Υπήρχαν στιγμές με πολύ χιούμορ, αλλά και σκηνές έντονα συναισθηματικές, που σε έκαναν να αναρωτιέσαι για το πού βαδίζει η τεχνολογία και ποια είναι τα όριά της. Ο σκηνοθέτης χρησιμοποίησε διάφορες τεχνικές, που σε άφηναν με το στόμα ανοιχτό.

Μια από τις πιο πολυσυζητημένες μουσικοθεατρικές παραστάσεις της σεζόν φιλοξενείται στη σκηνή του Christmas Theater στο Γαλάτσι. Η παράσταση «Εγώ ο Σερ, Γρηγόρης Μπιθικώτσης», σε σενάριο και σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαλισσόβα, αποτελεί έναν ολοκληρωμένο φόρο τιμής στη ζωή και τη σπουδαία διαδρομή του εμβληματικού ερμηνευτή.

Εκεί, όμως, που η παράσταση πραγματικά απογειώνεται είναι στις ερμηνείες της. Η Ευγενία Παναγοπούλου, η Ιωάννα Ανεμογιάννη και ο Αποστόλης Ψαρρός συνθέτουν ένα υποδειγματικά δεμένο σύνολο.

Οι 12 Ένορκοι δεν αποφασίζουν μόνο για τον κατηγορούμενο. Αποφασίζουν για τις προκαταλήψεις μας, την ηθική μας, την ίδια μας την ανθρωπιά. Και όταν πέσει η αυλαία, η ετυμηγορία δεν αφορά πια μόνο εκείνους. Αφορά όλους μας.

Ο «Δίδυμος Μπελάς» είναι μια πρόταση για όσους θέλουν να ξεφύγουν για λίγο από την πραγματικότητα και να περάσουν ένα ευχάριστο θεατρικό βράδυ. Γιατί, κάποιες φορές, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να χαλαρώσουμε, να γελάσουμε και να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να απολαύσει τη στιγμή.

Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές για την υπερκωμωδία της χρονιάς!

Οι ερμηνείες των ηθοποιών συνθέτουν ένα καλοδουλεμένο και λειτουργικό σύνολο, παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις στην ερμηνευτική τους δυναμική. Ιδιαίτερα οι δύο γυναικείες παρουσίες ξεχωρίζουν, αποδίδοντας με εκφραστικότητα τις αντιφάσεις και τις συναισθηματικές μεταπτώσεις των χαρακτήρων τους.

Στην πραγματικότητα, βλέπουμε τρεις μονολόγους. Οι ήρωες μοιράζονται τη δική τους αλήθεια όπως τη βίωσαν, μιλώντας για τη ζωή, τις ελπίδες, τα όνειρα και τις προσωπικές τους αναζητήσεις. Η ιστορία ξετυλίγεται χωρίς γραμμική συνέχεια, με διαφορετική αφετηρία για τον καθένα, γεγονός που σε κρατά σε εγρήγορση.

Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Χάρης Χαραλάμπους Καζέπης παραδίδει μια καθηλωτική ερμηνεία. Γεμίζει τη σκηνή με μια ορμητική, σχεδόν ακατέργαστη ενέργεια, ισορροπώντας μοναδικά ανάμεσα στην ανάλαφρη κωμωδία και το εσωτερικό παράπονο.

Η παράσταση είναι μοναδική. Μένεις καθηλωμένος καθόλη τη διάρκειά της. Κρέμεσαι από το στόμα του Κεν, προσπαθείς να χωθείς βαθιά στην ιδιοσυγκρασία του μεγάλου ζωγράφου Ρόθκο.

Η παράσταση αυτή δεν χαϊδεύει αυτιά. Δείχνει την αδιέξοδο.

Ο Γιώργος Νάσιος και η Εύα Πιάδη καταθέτουν δύο ερμηνείες που στηρίζονται στη σωματική ένταση, στη συγκέντρωση και στις λεπτές μεταβολές της εκφραστικότητάς τους. Με τις κινήσεις, τα βλέμματα και τον τρόπο που διαχειρίζονται τον λόγο, δημιουργούν μια σκηνική σχέση διαρκώς μεταβαλλόμενη.

Ο Σωτήρης Δούβρης ήταν άψογος στον ρόλο του Νεχλιούντοφ. Δημιούργησε έναν πολυδιάστατο χαρακτήρα, βιώνει όλα όσα συμβαίνουν με μοναδικό τρόπο και κάνει τον θεατή να κολλά πάνω του. Να «ρουφά» κάθε του λέξη και έκφραση. Η Ματουάλι Κουτουλάκη, ως Κατιούσα, γίνεται τη μια στιγμή εύθραυστη και την άλλη πέτρα. Χτίζει έναν χαρακτήρα που μπορείς να πλησιάσεις και να ακουμπήσεις πάνω του.

Οι ηθοποιοί Γιάννης Οικονομίδης, Βασίλης Χατζηδημητράκης, Μαρία Μπαλούτσου, Γιώργος Ντούσης και Άγγελος Λιάγκος, ήταν όλοι τους εξαιρετικοί. Ένα πολύ δεμένο σύνολο, με ενέργεια και ωραίες ερμηνείες, όπου ο καθένας είχε τον δικό του ξεχωριστό ρόλο μέσα σε αυτή την τρελή ιστορία.

Από τα πρώτα λεπτά ένιωσα πως το έργο δεν ενδιαφέρεται να σε πάρει από το χέρι και να σου εξηγήσει τι είναι σωστό και τι λάθος. Σε πετάει μέσα σε έναν κόσμο που μοιάζει παράξενος, σχεδόν ονειρικός και σε αφήνει να βρεις μόνος σου τον δρόμο. Κι όσο προχωρά η παράσταση, τόσο περισσότερο καταλαβαίνεις ότι αυτός ο κόσμος δεν είναι τελικά τόσο μακριά από τον δικό μας.

Η σκηνοθεσία της Ιωάννας Γεωργαντά ακολουθεί αυτόν τον ρυθμό με συνέπεια. Η μία σκηνή οδηγεί στην άλλη με αρμονία, χωρίς κοιλιές και χωρίς να επιθυμείς να κοιτάξεις το ρολόι. Η παράσταση κυλά γρήγορα, σύγχρονα και καθαρά, κρατώντας συνεχώς την προσοχή σου.

Όλοι οι ρόλοι ξέφυγαν από κοινότυπες διανομές και παίζονται από δύο ηθοποιούς. Ο Θανάσης Κουρλαμπάς και ο Γιώργος Γαλίτης, ο Γιώργος Γαλίτης και ο Θανάσης Κουρλαμπάς, είναι ο Ιβάν Ιλίτς, είναι όλοι οι χαρακτήρες που συναναστρέφεται, είναι η ζωή στο θάνατο και ο θάνατος. Γιατί, έτσι κι αλλιώς, ο θάνατος σημείο της ζωής είναι. Οι δύο ηθοποιοί ερμηνεύουν όλους τους ρόλους και όχι μόνο. Τη μια στιγμή ο ένας από αυτούς είναι ο Ιλίτς και στο καπάκι, την αμέσως επόμενη, ο Ιλίτς είναι ο άλλος! Με εκπληκτική άνεση και απίστευτους αυτοματισμούς. Δείγμα οξύνοιας και ανυπολόγιστου τάλαντου; Δείγμα τρομερής δουλειάς στις πρόβες; Μάλλον όλα τα παραπάνω.

Η παρουσίαση του έργου γίνεται εν είδη αφήγησης, γίνεται μέσα από ένα διάβασμα, που έχουν αναλάβει ο ίδιος ο δημιουργός και ο κύριος Βλάσης Πασιούδης, τον οποίο έχουμε επίσης απολαύσει, ως ερμηνευτή, στις δύο παραπάνω αναφερόμενες παραστάσεις.

Το SWAN μιλάει τελικά για κάτι πολύ ανθρώπινο. Για τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας και πολλές φορές ανακαλύπτουμε μόνο όταν βρεθούμε στο όριο. Για τη στιγμή που πρέπει να αποφασίσουμε αν θα μείνουμε κάτω ή αν θα σηκωθούμε ξανά.

«Πόσες Ιφιγένειες θα χρειαστεί να θυσιαστούν, με ή χωρίς το στοιχείο της εθελοθυσίας, ώστε η χειμαζόμενη ανθρωπότητα να πάψει να βλέπει τον εαυτό της στον σπασμένο καθρέφτη των αιματηρών πεδίων των μαχών»; Αυτά τα ερωτήματα θέτει ο σκηνοθέτης Σάββας Στρούμπος στην παράσταση που σκηνοθετεί και με μεγάλη μαεστρία οδηγεί τους θεατές αναρωτηθούν και να προβληματιστούν σχετικά με τη δική μας μεταβατική εποχή, δίνοντας έτσι και μια πολιτική και σύγχρονη διάσταση στο έργο.

Έχω την αίσθηση ότι η κυρία Γιαννοπούλου θα πρέπει να είναι πολύ υπερήφανη για τους συνεργάτες της, καθώς και το όλο αποτέλεσμα, το οποίο δικαιώνει όλους όσοι ασχολήθηκαν και φρόντισαν να δούμε και να μάθουμε κι εμείς.