Ένας ένας παρέλασαν οι ύμνοι. Εννοείται ότι το σχήμα έπαιζε τα τραγούδια καρμπόν. Ναι, για τέτοια ποιότητα μουσικών μιλάμε. Πώς είπατε; Αν χώρεσαν όλα στο σετ; Όχι, δεν γίνονται τέτοια πράγματα σε πρόγραμμα μιάμισης ώρας. Έλειψε το “Say You Will”, όπως και άλλα φαντάζομαι, αλλά δεν είναι δυνατόν να τα έχεις όλα. Ξετρελάθηκε με το “Long, Long Way From Home”, έπαθα με τη φονική/επική/ταπάνταόλα εκτέλεση του “Juke Box Hero”.

Τα Αστικά Καβούκια παρουσίασαν μια παράσταση με ξεκάθαρο καλλιτεχνικό όραμα, υψηλό επίπεδο παραγωγής και ουσιαστικό περιεχόμενο, αποδεικνύοντας ότι η σύγχρονη ελληνική rock μπορεί να παραμένει ποιητική, αιχμηρή και βαθιά ανθρώπινη.

Η ευφυία του κυρίου Γιώργου Πατεράκη, ο οποίος υπογράφει όλο αυτό που ήλθαμε να δούμε, είναι δεδομένη, όπως δεδομένη είναι και η τεχνική των εκτελεστών.

Οι Medusa’s Wrath εμφανίζονται μπροστά μας ακολουθώντας ένα μοτίβο σχεδόν κινηματογραφικό. Παίζει ένα εντυπωσιακό βίντεο, το οποίο προλογίζει το άρτι αφιχθέν άλμπουμ τους, “The Seven Plague Of Babylon”.

Συνολικά, οι Maiden, με ένα set – το ξαναγράφω – ονειρικό, μας έβαλαν πάλι στη θέση μας. Θα ήθελα να ακολουθήσω όλη την περιοδεία και μάλιστα first to the barrier, αλλά και μόνο στο Knebworth να πήγαινα…

Μαγική βραδιά – όπως πάντα – και συγκινητική απόδοση τραγουδιών που σημαδεύουν τον μουσικό κόσμο για πάνω από μισό αιώνα. Αυτή τη χρονιά ιδίως, που οι ελληνικές Μέταλ δυνάμεις συνέδραμαν και μας χάρισαν μια έξτρα πρίμα γκουντ διασκευή στο “Stars”, γιορτάζοντας τα σαράντα χρόνια του τραγουδιού με αυτόν τον τόσο ξεχωριστό τρόπο.

Και πάμε στους headliners για απόψε. Grave Digger και ίσως ο πιο αγαπητός Τεύτονας στο Μέταλ κοινό βρίσκεται εδώ, παρέα μας, για να μας πάει βόλτα τριάντα χρόνια πίσω. Γιορτάζουν τρεις δεκαετίες από τότε που βγήκε στις αγορές το “Tunes Of War” και εννοείται ότι παίζουν – σχεδόν – ολόκληρο.

Ο Khan προσφέρει πολύ υλικό από το “The Black Halo”, όπως όλοι γνωρίζαμε άλλωστε και επισκέπτεται και άλλες στιγμές των Kamelot. Όταν μας πετάνε στα μούτρα το “Karma”… Εκεί πλέον νομίζουμε ότι είμαστε για πάντα είκοσι χρονών. Έχουν περάσει είκοσι πέντε, είπατε; Αριθμοί και τίποτα περισσότερο.

Οι Schmetterling τώρα… Ρε μεγάλε, τι με βάζετε να κάνω, τι με βάνετε να γράψω… Λες και προσγειώθηκα σε συναυλία των Yes ή των Saga, καμιά σαρανταριά χρόνια πριν.

Τύμπανα καταιγιστικά, κιθάρα που σκοτώνει και φωνή πολύ κοντά σε εκείνη του Fraser. Το διασκεδάζουμε, το φχαριστιόμαστε, το βρέχουμε και σκουντρίζουμε στην υγειά όλων. Και κάπου εκεί…

Οι Deus Culpa, οι οποίοι πρόσφατα πραγματοποίησαν δύο μίνι περιοδείες στην Ευρώπη, επέλεξαν έναν πολύ όμορφο τρόπο για να μας εισαγάγουν στον κόσμο των θεϊκών λαθών και να μας παρουσιάσουν το άλμπουμ “Precarious”. Με μουσικό καμβά το “Go The Distance” (από την ταινία “Hercules” της Disney”) και ένα μαυρόασπρο βίντεο μερικών λεπτών, μας έβαλαν στο τελετουργικό της περιοδείας και της ιδιοσυγκρασίας τους, του κλίματος εν μέσω μετακινήσεων και συναυλιών και την ουσία της μουσικής, που μεταφράζεται σε αγάπη και φιλία μεταξύ των μελών.

Οι Nightrage είναι μπάντα παντός καιρού! Μπορεί να παίξουν σε αυτό το μαγαζί, μπορεί αύριο να βρίσκονται στην Ινδονησία και μπορεί μεθαύριο να έχουν να πάνε στο τρίτο φεγγάρι του Κρόνου. Ε, θα το κάνουν με τον ίδιο επαγγελματισμό και την ίδια άνεση και θα τα σπάσουν όλα.

Η εξέλιξη επί σκηνής. Οι Acid Death εφορμούν και το “Evolution” πρόκειται να σερβιριστεί ζωντανά για πρώτη φορά στην Αθήνα.

Οι Cyanide 4 επιβιβάζονται στη σκηνή του Academy. Εξαιρετική εμφάνιση και ύφος «Εδώ που ήλθαμε, να τα μαΓήσουμε όλα, θα σας αρέσει πολύ και θα παρακαλάτε να μην τελειώσουμε». Ξεκίνημα και μπόλικη μελωδία, πολύ ταρακούνημα και ανάλογη και αντίστοιχη κίνηση των γοφών.

Τα tutti είναι εκτός πραγματικότητας, η συνεννόηση γίνεται μάλλον με λέιζερ και μιγαδικούς αλγόριθμους και η γενικότερη performance… Υπεράνω σχολίων και δεξαμενή όλων των σχολίων του κόσμου.

Οι Destiny Calls είναι απλά αγαπημένοι. Είναι καταπληκτικά παιδιά, είναι πολύ καλοί μουσικοί, έχουν να επιδείξουν πολλές συμμετοχές σε έτερες μπάντες και ένα σωρό δισκογραφικές δουλειές και το “Alive”, το ντεμπούτο τους, έγινε δεκτό με μεγάλο ενθουσιασμό από όλα τα παιδιά που αρέσκονται να ακούνε μελωδικό και βαρβάτο Hard/Heavy Rock και όχι μόνο.

Οι Just A Pinch Of Glory θα έπρεπε να μετονομαστούν σε Just Ten Megatons Of Rock, γιατί κάπως έτσι μας πυροβόλησαν με το που κατέλαβαν τη σκηνή. Φωνή αλά wildcat, με κάτι από Janis και μουσική που έμπλεκε το Ροκ με τις ιριδίζουσες περιοχές προηγούμενων δεκαετιών και τωρινής/μελλοντικής μελωδιοθεσίας.

Οι Reflection έχουν αναγάγει το έπος και την αφήγηση αυτού σε κάτι δικό τους. Και ακριβώς αυτό ακούσαμε και είδαμε το βράδυ της Κυριακής. Τέσσερα άτομα που ακούγονταν για χίλια πεντακόσια και ένα γεμάτο Κύτταρο, να τραγουδάει τους στίχους και να ουρλιάζει σε κάθε νεύμα, σε κάθε πρόσταγμα.

O Diman μίλησε κάμποσες φορές, καλώς ορίζοντας και ευχαριστώντας, προλογίζοντας και ορίζοντας το μοτίβο της βραδιάς. Το πνευματικό παιδί του έγινε είκοσι ετών και – καθώς φαίνεται – ανυπομονεί να γίνει και τριάντα. Και η μουσική ήταν εκείνη που καθόρισε τις νόρμες, τον ρυθμό και το χειροκρότημα. Πρόκειται για ένα μουσικό σύνολο προορισμένο για μεγάλα πράγματα. Τουλάχιστον για πολύ μεγάλα πράγματα.

Σάββατο βράδυ στο Gagarin και ο ενθουσιασμός γειτνιάζει με την ουσία της προηγούμενης παραγράφου. Το σεξτέτο των Iron Beast, η δεδομένη λατρεία του για τους αυτοκράτορες του Μέταλ, η δεδομένη εμμονή του κόσμου με το τσούρμο των μικροκαμωμένων Εγγλέζων και ένα setlist που θα έντυνε απ’ άκρη σ’ άκρη το Μπεν Χουρ. Τρεις ώρες έπαιξαν τα παιδιά, χαρίζοντάς μας δυόμισι ντουζίνες τραγούδια.

Από την έξοδο μέχρι τον σταθμό είναι περίπου οκτώ λεπτά περπάτημα. Χρονικό διάστημα το οποίο παραδόθηκε άνευ όρων σε καταιγισμό πρόσφατων αναμνήσεων. Ευχαριστούμε, David! Ευχαριστούμε πολύ!

Καλοί μουσικοί, καλές προτάσεις, ωραίο δέσιμο και μία μπροστάρισσα, η οποία λατρεύει να βρίσκεται εκεί πάνω και να μας κάνει να περνάμε καλά.

ΚΑΛΟ το billing, ΚΑΛΟ το venue, ΚΑΛΗ η βραδιά, από την αρχή μέχρι το τέλος. Όσοι ήλθατε, ζήσατε και ξέρατε. Όσοι δεν ήλθατε, σας περιμένουμε την επόμενη φορά. Και όσοι επιλέξατε να μην έλθετε «γιατί έτσι», προσέξτε μην δαγκώσετε κατά λάθος τη γλώσσα σας και πεθάνετε από το δηλητήριο. Καλή και πολλή επιτυχία σε όλα τα παιδιά που έπαιξαν!

Τριάντα χρόνια InnerWish! Η εσώτερη επιθυμία για μουσική δημιουργία έκλεισε τριακόσιους εξήντα μήνες ύπαρξης και το γιορτάζει, εννοείται! Αρχικά και τελικά… οι έξι τους. Οι άνθρωποι που απαρτίζουν τη μπάντα εδώ και χρόνια. Εκείνοι που αποφάσισαν να είναι παρέα και συγκρότημα και ό,τι θέλουν.

Και τέλος, οι αγαπημένοι Mother! Πάντα θα λέω ότι η φωνή του Προκοπίου με γοητεύει. Με μαγεύει, ρε παιδί μου, πώς το λένε; Ακόμα κι όταν τον άκουγα με τους Poem – δεν θυμάμαι χρονιά, παιδιά, είπαμε η ηλικία φταίει – το ίδιο έλεγα.

Οι Fading Echoes προσέφεραν το βάθος και την ατμόσφαιρα, οι Wildfire την ακατέργαστη heavy metal δύναμη και οι Sirius τον επικό, τεχνικό δυναμισμό, που τους έχει καθιερώσει ως ένα από τα κορυφαία σχήματα του power metal στην Ελλάδα.

Συνοδοιπόρος μας σε αυτή τη μουσική διαδρομή γίνεται η Ελληνίδα πρέσβειρα της bossa nova, Μιράντα Βερούλη, με το φανταστικό κουιντέτο της. Αν και η πρόκληση ήταν μεγάλη, το αποτέλεσμα  ξεπέρασε κάθε προσδοκία!

Και όταν αυτή η μπάντα έφτασε στο “Fortress Of Sorrow”… Ίσως η πιο επική στιγμή της βραδιάς και ας με συγχωρήσουν για την «απολυτοποίηση» οι φίλοι και οι φίλες που παρακολουθούσαν μαζί μου. Είναι αυτό το ρεφρέν, είναι αυτές οι λέξεις… Ψηλότερα! Ψηλότερα! Στο πέρας του ουρανού!

Οι Septicflesh, διεθνώς αναγνωρισμένοι στον χώρο του συμφωνικού death/black metal, συνάντησαν την Κρατική Ορχήστρα υπό τη διεύθυνση του Ολλανδού μαέστρου Koen Schoots και πραγματικά μας θάμπωσαν.

Τελευταίο τραγούδι λοιπόν το “Locomotive Breath”. Ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος και με το τέλος των νοτών, άρχισαν το χειροκρότημα και τα μπράβο και τα κι άλλο.

Βγήκαν γύρω στις δέκα και πέντε. Όλοι ήταν εκεί. Η πρώτη σειρά προετοιμάζεται να κοπανηθεί. Από δίπλα και οι επόμενες πέντε σειρές τουλάχιστον. To “Just A Burn” τσουρουφλίζει την πέτσα με καλλιτεχνικό τρόπο και το κουαρτέτο μπαίνει σε ένα μοναδικό grove mode, το οποίο κουνάει ολόκληρη την Τεχνόπολη. Πολύς κόσμος στο photo pit γέμιζε επικίνδυνα. Είναι πάντα ωραίοι οι τυπάδες. Φωνάζουν, ευχαριστούν, προσκαλούν για ωραία φασαρία, γκαρίζουν εκεί που πρέπει και δεν αφήνουν το κοινό σε ησυχία.

Στο τελευταίο μέρος παρακολουθήσαμε κάτι απίστευτα γλυκύ και συγκινητικό. Ένας καλός χαμός, από παιδάκια ντυμένα στα λευκά (Xορωδία του CGS, Εκπαιδευτήρια Κωστέα – Γείτονα), με συνοδό την κυρία Κλαυδία, συνέδεσε φωνές και συναίσθημα και η Ειρήνη ξεπρόβαλε, πιο αναγκαία και πιο επιτακτική από ποτέ. Ο Αριστοφάνης τρόλαρε το σύμπαν δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν. Και δεν σταματά να το κάνει, μέσω των έργων του.

May I wonder if Mike Myers will be announcing the infield opening with the “Party on!” slogan? And why not add Jason Momoa to the lineup, as he recently rocked Ozzy Osbourne’s final Birmingham show, both as a host and diving deep into the moshpit?  

Ο Αύγουστος δεν μπήκε με το δεξί… Μπούκαρε και με τα δύο πόδια και με τα δύο χέρια, με το κεφάλι και ένα ρουκετοβόλο από δίπλα! Παρασκευή και Gagarin, ένας εθιστικός συνδυασμός, που αυτή τη φορά φέρει επί σκηνής τέσσερις μπάντες. Και το αποτέλεσμα; Ιδρώτας, απίστευτο ξύλο, stage diving και crowd surfing, καθώς και ένα γεμάτο μαγαζί, που το χάρηκε τελείως και εντελώς. Και μια και είμαστε μέσα στην υπερβολή, πάμε να δούμε τι μας έκανε να θέλουμε να γκρεμίσουμε φρούριο με μια κουτουλιά…

Τούτη τη βραδιά απολαμβάνουμε στην Ελλάδα μας δύο από τους μεγαλύτερους και πλέον επιδραστικούς κιθαρίστες όλων των εποχών. Joe Satriani και Steve Vai. Μαζί!

Ο Dave Holland διανύει την έκτη δεκαετία της τεράστιας καριέρας του. Miles Davis, Chick Corea, Steve Coleman… Η στάση του αυτή στη γη και τη σκηνή των θεών, αποτελεί κομβικό σημείο στη μουσική περιήγησή του στον κόσμο και ο ίδιος το βάζει στο τραπέζι με το που παίρνει το μικρόφωνο για να μας απευθυνθεί. Ένας υπέροχος χώρος, μία υπέροχη βραδιά.

Στο “L.O.V.E. Machine” χάζεψα την απόδοση της μπάντας και το πόσο εντυπωσιακή ακουγόταν. Στο “Sleeping (In The Fire)” απλά τραγουδούσα μόνος μου – έτσι νόμιζα τουλάχιστον. Και όταν οι τύποι μας είπαν «Καληνύχτα»… Τι μας περιμένει τώρα;

Στις δέκα και μισή ο Alice Cooper ήρθε και μας πήρε τα μυαλά! Αλήθεια τώρα, γίνεται ένας άνθρωπος εβδομήντα επτά ετών να τραγουδά λες και είναι τριάντα; Σουπερμαντολίνη παίρνει; Δεν γίνεται, σας λέω, κάθε φορά που τον βλέπουμε να είναι και τελειότερος.

Καταχάρηκα που έπαιξαν το “Voodoo”, το ομώνυμο ενός άλμπουμ που θεωρώ από τα μεγάλα του. Εννοείται ότι δεν άφησε τίποτα όρθιο, παίζοντας “Sleepless Nights”, παίζοντας το κολοσσιαίο “Halloween”, αμέσως μετά την παρουσίαση του Διόσκουρού του στο σχήμα του, του θεόρατου Andy LaRocque. Να σας πω κάτι; Και να μας έλεγε καληνύχτα μετά το “Halloween”, κανένα πρόβλημα δεν θα είχα.

Πέντε χορωδίες, επτά τραγουδιστές, μισή ντουζίνα μουσικοί, ένας μαέστρος για το ανσάμπλ των χορωδών και ένας συνθέτης που οδηγούσε με ασφάλεια και άνεση. Ο Δημήτρης Μαραμής, ο οποίος είναι μάλιστα και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ Δελφών «Το Λάλον Ύδωρ», πήρε το μικρόφωνο και προλόγισε τα μουσικά θέματα για τη βραδιά.

Ο Biondi  επικοινωνούσε με το κοινό με εκείνη την ιταλική, θεατρική ζεστασιά. Γελούσε, μιλούσε με έναν τρόπο σχεδόν οικείο – σαν να ήμαστε καλεσμένοι στο σαλόνι του. Η φωνή του, βαθιά και αισθαντική, έβρισκε τον δρόμο της μέσα από τα δέντρα, μέσα από τα σώματα των ανθρώπων, μέσα από το καλοκαίρι της Ελλάδας. Η μπάντα του, δεμένη και εκρηκτική, έδινε παλμό σε κάθε κομμάτι.

Μετά από τις απαραίτητες αλλαγές, οι KALEO ανέβηκαν στη σκηνή της Τεχνόπολης και απλά μας πήραν σβάρνα. Το setlist τους, μια πανδαισία αισθήσεων, τραγούδια που όλοι έχουμε σίγουρα τραγουδήσει, δημιουργούσαν μια μοναδική ατμόσφαιρα. Η μπάντα να παίζει άψογα, σαν δίσκος, να αισθάνεσαι και την παραμικρή νότα στο πετσί σου και ο JJ Julius Son, με την καθηλωτική φωνή του, να σε διαπερνά με ηλεκτρισμό από άκρη σε άκρη.

Όπως θα έχω να θυμάμαι για όλη μου τη ζωή, το τι βιώσαμε εκείνο το βράδυ. Μερικές φορές τα λόγια δεν είναι αρκετά για να μπορέσεις να μεταφέρεις στον αναγνώστη την ακριβή εμπειρία αυτής της συναυλίας. Το πόσο μεγάλη μπάντα είναι οι Savatage, το πόσο τιτανομέγιστοι φαίνονται πάνω στη σκηνή…

Headliners για τη δεύτερη μέρα οι δικοί μας Rotting Christ και ο καιρός δεν μας τα λέει και πολύ καλά. Στο βάθος κεραυνοί και αστραπές και το σούρουπο παραείναι απειλητικό. Ο Σάκης Τόλης και οι κομάντος του δεν φοβούνται ούτε πυρηνικό ολοκαύτωμα, ο κόσμος όμως ψιλοψάχνεται. Ξεκινούν. Ξύλο. Κι άλλο ξύλο. Η μπάντα σπέρνει. Ο ήχος είναι εξαιρετικός.

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση όταν μας ενημέρωσαν ότι βιντεοσκοπούσαν την εμφάνισή τους. Τιμή μας, αγαπημένοι, να μοιραστείτε αυτές τις στιγμές και να «γνωρίσετε» την ελληνική τρέλα και παραέξω. Έχουμε μπόλικη και μπορούμε να την κάνουμε και εξαγωγή!

Το τελευταίο χειροκρότημα κρατά κι εγώ δεν ξέρω πόση ώρα. Θεωρώ και πιστεύω ότι είμαι πλέον κατά τι σοφότερος. Και λιγάκι τυχερός. Να δω ένα τέτοιο γκρουπ στη χώρα μου; Δώρο απ’ τον ουρανό. Εκείνον με την ασημένια γραμμή…

Gunzi Gun! Είχα να τους δω καιρό και τους περίμενα πώς και πώς. Και εκείνοι βγήκαν και την έφαγαν τη σκηνή! Με ένα γεμάτο σετ, με άψογη κίνηση και περφοράρισμα, το κουιντέτο μας παρέσυρε σε ένα κοπάνημα που συνόδευε κάθε τραγούδι τους.

Illusory. Το ξεκίνημα ήταν συγκινητικό, έχοντας στη σκηνή το μπάσο του αδερφού τους Νικήτα, που μας άφησε νωρίς. H οικογένεια των Illusory ανεβαίνει και όλοι τους, αγκαλιασμένοι, ενωμένοι, κοιτώντας την οθόνη, αφήνονται να τον θυμηθούν για άλλη μια φορά, μέσα από το video του “Thread & Thrum”, του τελευταίου τραγουδιού που ηχογράφησε μαζί τους πριν φύγει από τη ζωή.

Στον Φάκο αρέσει να μιλάει ανάμεσα στα τραγούδια του. Ίσως κάποτε μας κάνει τη χάρη και φτιάξει ένα LiVE γεμάτο ιστορίες και μελωδίες. Να κάνει κι αυτός το δικό του “Springsteen on Broadway”. Τις ιστορίες τις έχει. Τα τραγούδια ΤΑ έχει. Κατά συνέπεια, είναι απλά θέμα χρόνου. Μέχρι τότε όμως… Γρεναδίνη, γρεναδίνη, έπινα απ’ τα χείλη σου. Καλοκαιρινό, γκράντε, αλέγκρο. Σκορπίζει δροσιά σε κάθε λογής άνυδρες γαίες.

Όταν ανακοινώθηκε η φετινή συναυλία στον Λυκαβηττό και όταν διαπίστωσα πώς ήταν πάλι πλαισιωμένος από τους απίστευτους συνεργάτες – μουσικούς του, δεν θα έχανα την ευκαιρία να πάω και να τους απολαύσω ξανά και ξανά και ξανά!

Το έμπα της μπάντας ήταν εντυπωσιακό. Πέρασαν τις πύλες και ξεχύθηκαν με ορμή σε ένα δίωρο απόλυτης νίκης, που δεν θέλαμε να τελειώσει. Από όλα είχε ο μουσικός τους μπαχτσές, αλλά έδωσαν βάση φυσικά στο “The Enemy Within”, όπως ήταν αναμενόμενο.

Οι NightKill λαμβάνουν και καταλαμβάνουν θέσεις και η γιορτή ξεκινάει. Δεκαέξι μήνες ενεργοί, όπως είπαν και από μικροφώνου και έχουν κάνει ήδη ένα σωρό πράγματα. Βγήκε το παρθενικό άλμπουμ, “Survive The Night”, έχουν κάνει μπόλικα LiVE και ετοιμάζονται και γι’ άλλα, πολύ περισσότερα.

Είμαι το νούμερο 40 και σας ευχαριστώ που μείνατε ως εδώ παρέα μου. Που μείνατε ως εδώ, παρέα με την πανάξια μπάντα, που παίζει με μοναδικό τρόπο τα τραγούδια του Dio. Τα λέμε του χρόνου, με τις εκπλήξεις που θα σηματοδοτήσουν τα δεκαέξι χρόνια μίας πορείας προς την αθανασία.

Λίγο πριν τις δέκα, έκλεισαν τα φώτα και οι 1349 ανέβηκαν στη σκηνή εν μέσω αποθέωσης. Ό,τι και να πει κανείς, οι τύποι είναι επιβλητικοί και σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό, μονό και μόνο με την παρουσία τους. Η αρχή έγινε με το “Riders Of The Apocalypse” και το Fuzz πήρε φωτιά.

Σε μια γιορτή όπου οι δυνατές κιθάρες, οι βραχνές φωνές και η συλλογική συγκίνηση θύμισαν σε όλους μας ότι η μουσική των Διάφανων Κρίνων — και ο ίδιος ο Θάνος — παραμένουν πιο ζωντανοί από ποτέ, καρφωμένοι «εκεί που είναι η καρδιά μας». Το κοινό έφυγε με τα μάτια βουρκωμένα αλλά τις καρδιές γεμάτες, κρατώντας σφιχτά τον στίχο-υπόσχεση: «Ζ

Όταν μου έστειλαν τις φωτογραφίες, χαμογέλασα με καλοσύνη και αγαλλίαση. Θυμήθηκα τα «Ωωωωω» του “ThereIn”, θυμήθηκα το τρελό και γνήσιο χειροκρότημα, τα ουρλιαχτά και τα «Έι» στο “Full Moon Madness” και ευχαρίστησα τις ανώτερες δυνάμεις που μπορώ ακόμα να πηγαίνω σε συναυλίες και να ευχαριστιέμαι τόσο πολύ, όσο όταν ήμουν δεκαοκτώ χρονών.

Εύχομαι από καρδιάς μακροημέρευση και όλες τις επιτυχίες του κόσμου για αυτό εδώ το φεστιβάλ. Να συνεχίσει να δίνει ευκαιρίες σε νέα σχήματα, να ενώνει τον κόσμο μέσω της μουσικής, να χτίζει ένα περιβάλλον πολιτιστικό, πολιτισμικό και πολιτισμένο.

Η επιστροφή ενός αγαπημένου φεστιβάλ. Με άλλο όνομα αυτή τη φορά, αλλά την ίδια τρέλα, την ίδια καψούρα για το Μέταλ, τους ίδιους – πάνω κάτω – συντελεστές και το ίδιο, ιερό μαγαζί, το καλύτερο λαϊβάδικο της Αττικής και όχι μόνο.

Καμιά ώρα μετά, «επιβιβάζονται» στη σκηνή του ΑΝ οι Spineless. Τρίο και εκείνοι – τύμπανα, κιθάρες και φωνή-με-πολλά-άλλα – και η Χρύσα Τσαλταμπάση αναλαμβάνει από νωρίς να φέρει το κοινό να ακολουθήσει αυτό το Doom, με τις ατμοσφαιρικές και ψυχεδελικές «απολήξεις».

Ήλθε η ώρα για τους Nightrage. Ανεβαίνουν στη σκηνή, παίρνουν τις θέσεις τους, κανονίζουν backdrop και λοιπές λεπτομέρειες και… Και θα πρέπει να τραβήξουμε σαράντα φωτογραφίες τον κύριο Κωνσταντίνο Τόγκα, μπας και τον καδράρουμε, έστω και μία!

…για να επανέλθουν παίζοντας ολόκληρο το “Balls To The Wall”, αυτή την υπερ-δισκάρα που έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές μεταλλάδων και θα συνεχίζει να μυεί κόσμο, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

To “Out In The Fields” ένωσε τις φωνές και τα εσωτερικά των παλαμών, με το OUT να γίνεται, από λέξη, σύνθημα. Ένα ιστορικό LiVE περνά στην ιστορία. Είκοσι χρόνια Remember Lizzy, υπό τη σκέπη του μεγάλου Wharton. Δεν έχω ιδέα αν μπορεί να ξεπεραστεί κάτι τέτοιο. Αλλά πάλι…

Οι SoundtrucK ανεβαίνουν και… παίρνουν αμπάριζα! Take no prisoners, take no this, που λένε και στο χωριό και yeah πυρί μιχθήτω. Η πεντάδα βάζει μπρος τις μηχανές και σερβίρει από τα δύο άλμπουμ του, παίζει και ακυκλοφόρητο υλικό, ενώ μας σακατεύει με την όλη «διαχείριση» που έχει επιλέξει.

Δεν είναι μόνο η αρτιότητα και η τελειότητα σε αυτό που κάνουν. Είναι ότι έδειξαν ένα πλήρες επαγγελματικό προφίλ, έναν έρωτα για τη μουσική και μια απόλυτη αφοσίωση. Δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα και από κανέναν. Στέκονται ψηλά και κατάφεραν να γεμίσουν το Fuzz και να κάνουν τον κόσμο να παραμιλά.

Το ρολόι λέει εννιά και είκοσι ένα πρώτα λεπτά. Οι Silent Winter είναι πάνω στη σκηνή κα δοκιμάζουν κάποια πράγματα στον ήχο τους. Και ξαφνικά… σβήνουν τα φώτα! Τι, ξεκινάνε; Θα μας τρελάνουν; Μας τρέλαναν!

Ο κύριος Hartwig Schierbaum, άλλως Marian Gold, θα γιορτάσει σε λίγους μήνες τα εβδομηκοστά πρώτα του γενέθλια. Αυτό βέβαια σε τίποτα δεν τον εμπόδισε να βγάλει κέφι, συναίσθημα, ενθουσιασμό και δάκρυ στο κοινό του, πηγαίνοντας πάνω-κάτω τη σκηνή και δίνοντας το σύνθημα για συνεχή χορό για μιάμιση ώρα.

Rest assured that BOA 2026 is already in the making! Check out the official BOA website for details regarding next year’s edition.

Γιατί – και αυτό έχει όλη τη σημασία του κόσμου – το βασικό είναι να περνάει καλά η μπάντα. Φυσικό συνεπακόλουθο είναι να περνάει καλά και ο κόσμος. Και αυτό ακριβώς έγινε στην εν λόγω συναυλία. Το κουιντέτο έκανε την καλύτερη δυνατή ζημιά. Και ήταν μία ζημιά που ευχαρίστως θα θέλαμε να επαναληφθεί. Και σύντομα μάλιστα.

H Αρβανιτάκη γελάει, ο Φραγκούλης χαμογελά. Οι δύο τους δένουν, τραγουδούν παράλληλα, μας ταΐζουν στο στόμα και μας κοιτούν στα μάτια. Η μία επιτυχία διαδέχεται την άλλη, το ένα εκπληκτικό μουσικό κομμάτι αποτελεί συνέχεια του προηγούμενου και τον ιδανικό πρόλογο για το επόμενο.

Ο Schmier σε ρόλο ηγέτη / μπασίστα /τραγουδιστή, ευχαρίστησε τους οπαδούς που έδωσαν το παρών και έταξε για να επισκεφθούν την Ελλάδα ξανά στο προσεχές μέλλον, σε αναμονή του νέου δίσκου τους, “Birth Of Malice”, ο οποίος θα βγει τον προσεχή Μάρτιο.

Τραγούδια που είχαμε να ακούσουμε καιρό, δουλειές που αγαπήσαμε και θέλουμε πολύ να τις ερωτευθούμε ξανά. Σε τρομερά κέφια όλη η μπάντα, άψογα δεμένη, όπως πάντα άλλωστε, με ένα κάρο μελωδίες και την επιβεβαίωση ότι ο πεσιμισμός είναι ο νέος οπτιμισμός στη μουσική.

Εκείνη η Παρασκευή είχε όλα τα εχέγγυα για να περάσουμε καλά! Ωραία βραδιά, χαλαρή διάθεσή και βεβαίως προσμονή να ακούσουμε ζωντανά έναν πολύ αξιόλογο δίσκο από ένα πολύ αξιόλογο συγκρότημα, όπως οι Sirius.

Πιστή στη συνθήκη “An evening with…”, η Κατερίνα Κυρμιζή έφερε και έπαιξε τραγούδια της από διάφορες δουλειές της, βαπτίζοντας κάθε μια από τις εν λόγω εμφανίσεις «Κοντσέρτο για Κεραία και Κάκτους».

Οι Meden Agan γίνονται όλο και μεγαλύτεροι, παίζουν σε όλη την Ελλάδα, δουλεύουν συνεχώς και σκληρά και το μέλλον τους ανήκει.

Το κοινό είναι ο κορυφαίος, ο μεγαλύτερος και ο πιο φασαριόζικος σύμμαχος της μπάντας. Στο «Το Μέγεθος Μετράει» καλύπτει τα πάντα, ακόμα και το Ρ.Α., στο «Καριόλα» εξαφανίζει τα μικρόφωνα και στο «Στο Πρώτο Ραντεβού» μετατρέπει το LiVE στο καλύτερο πάρτι που πήγαμε φέτος.

Ο Γιάννης κατάφερε και μας έκανε μία οικογένεια σε εκείνο το LiVE. Είναι από εκείνους τους καλλιτέχνες που αγκαλιάζουν το κοινό τους. Είναι αυτή η ίδια στόφα που έκανε τον Springsteen τόσο αλληλένδετο με ιστορίες και πλήθη. Είναι η καλή μαγιά, που θα οδηγήσει σε ένα πεντανόστιμο καρβελάκι.

Στα του live, οι Gamma Ray τα έσπασαν όλα, μας έδωσαν τα μυαλά στο χέρι, στο τέλος δεν μπορούσαμε να κουνηθούμε αλλά χαλάλι, τέτοιες βραδιές είναι που σου μένουν χαραγμένες για πάντα, τέτοιες βραδιές είναι που έχει να λες στα παιδιά σου ότι ήσουν εκεί με περηφάνια, τέτοιες βραδιές είναι που ανδρώνουν τα παιδιά που τώρα αρχίζουν να μαθαίνουν τι εστί καλό και ποιοτικό metal, τέτοιες βραδιές είναι που επιζητάς και τίποτα άλλο.

Η ώρα έχει έλθει, έχει φτάσει πλέον, για τους Demoralize. Θέσεις μάχης, εισαγωγή και το κάλεσμα του δράκου ήτοι “Dragon’s Call” πετάει πάνω από το κοινό στο Temple. Συμφωνικό, γεμάτο, μελωδικό, με ένα ρεφρέν που κολλάει αμέσως και με μία μπάντα που παίζει όπως πρέπει, όπως θέλει και όπως το έχουμε ονειρευτεί.

Η κορυφαία pop star Έλενα Παπαρίζου και ο δυναμικός ράπερ Mente Fuerte ένωσαν τις δυνάμεις τους για μια αξέχαστη βραδιά στο Christmas Factory, προσφέροντας στους θεατές μια μοναδική εμπειρία, γεμάτη μουσική, χορό και εορταστική ατμόσφαιρα. Η συναυλία, που χαρακτηρίστηκε ως η “Συναυλία της Χρονιάς”, κατάφερε να συγκεντρώσει πλήθος κόσμου, που ανυπομονούσε να απολαύσει τις αγαπημένες επιτυχίες των δύο καλλιτεχνών.

Έχοντας μαζί του μία νεανική μπάντα, από όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, αφού ο ένας κιθαρίστας του είναι Γάλλος και ο άλλος Ιταλός, ο μπασίστας του Αυστραλός και… Και γιουνάιτεντ κόλορς οβ μπένετον η ομάδα και πολύ λίγο μας χάλασε, αφού απέδωσε τίμια, στρατευμένα και με σεβασμό στο πρωτότυπο. Ο G.Wayne.T φρόντισε να μας κάνει και ένα δωράκι και πάτησε την αγαπημένη νότα στο “Take Hold Of The Flame”, ενώ, κάπου στο πρώτο κουπλέ, μου φάνηκε πως το κοινό σκέπαζε τη φωνή του. Τι υπέροχα τρελοκομεία είμαστε εμείς οι Έλληνες…

Πάνω στη σκηνή όλοι φάνηκαν ευδιάθετοι και κυρίως ο Jeff φάνηκε να απολαμβάνει περισσότερο τη μεγάλη αγάπη και αποθέωση που του επιφύλασσε το κοινό.

Δέκα χρόνια έχουν περάσει από το “Orvam: A Song For Home”, ε; Και δεν το γιορτάζουμε; Κάπως έτσι σκέφτηκαν και οι Need και κάπως έτσι χτίστηκε το σκηνικό για απόψε. Λίγα λεπτά μετά τις δέκα (και δεκατρία έλεγε το ρολόι μου – έτσι για να ικανοποιήσω διαφόρων ειδών OCD) ακούγονται οι πρώτες νότες και η μπάντα δείχνει εκρηκτική.

O Blaze είναι μία από τις πιο ευγενικές και αγαπητές φιγούρες στη metal σκηνή και η σχέση του με το ελληνικό κοινό ξεπερνάει τα τυπικά.  Αυτό φάνηκε και στην κατάθεση ψυχής που έκανε ο άνθρωπός στα μέσα του set, όταν και ευχαρίστησε θερμά τους Έλληνες οπαδούς και την υποστήριξη και την οικονομική βοήθεια που του παρείχαν στις δύσκολες προ τριετίας καταστάσεις, που βίωσε με την υγεία του.

Οι Disillusive Play καταλαμβάνουν θέσεις. Όλο το δεύτερο άλμπουμ τους θα παιχτεί ζωντανά απόψε. Είναι σε κέφια, έχουν την καλύτερη των διαθέσεων και αυτό το διαπίστωσα νωρίς, μιλώντας τους λίγο πριν ξεκινήσει η γιορτή, που λέγαμε και πιο πάνω.

Η μπάντα έπαιξε υλικό από τους δύο δίσκους της (μετρούν και ένα ΕΡ), έπαιξε διασκευές, έπαιξε ακόμα και καινούργιο υλικό, από το άλμπουμ που ετοιμάζεται να εισβάλει λίαν συντόμως. Κάπου πιάνει το αυτί την κιθάρα να ακούγεται τόσο πεντακάθαρη και τόσο όμορφη, που μου θυμίζει αυτές του “Bridge”…

Έχω την τύχη να έχω δει τους Harakiri For The Sky ζωντανά ήδη έξι-επτά φορές όλα αυτά τα χρόνια που ασχολούμαι με τη μουσική, αλλά σαν την σημερινή εμφάνιση δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη παρόμοια και τόσο συναισθηματικά έντονη.

Οι Methedras δίδαξαν πώς παίζεται το παιχνίδι με απλές κινήσεις και πολύ πάθος. Κάθε τι εύκολο γι’ αυτούς μπορεί να φαντάζει πανδύσκολο για άλλους. Ίσως πάλι… Αυτό ακριβώς είναι που ξεχωρίζει τους άντρες απ’ τα αγόρια…

Γύρω στις εννιά και δεκαεπτά ανέβηκαν στη σκηνή ο Reb Beach και τα καλόπαιδά του. Michele Luppi (φωνή και μπάσο), Khaled Abbas (κιθάρα), Paolo Caridi (drums) και Enrico Varisco (πλήκτρα). Τι μουσικαράδες, ρε μάγκα μου! Τι παιχτούρες και τι απίστευτη αποτύπωση των ύμνων που παίχτηκαν.