Με ένα εξώφυλλο για βραβείο και παραγωγή που αναπνέει, οι BattleroaR βρυχώνται μέσω της πλέον πρόσφατης δουλειάς τους, η οποία αποτελεί πάτημα για όλα τα καλά που προγραμματίζονται για τους μήνες που έρχονται. Το άλμπουμ θα κυκλοφορήσει στις 24 Απριλίου από τη No Remorse Records. Ευχαριστούμε θερμά για τη φιλοξενία και θα τα πούμε ξανά πολύ σύντομα.
Εννοείται ότι με το που τελειώνει το άλμπουμ, πατάμε το κουμπάκι και βάζουμε να ξαναπαίξει. «Πού είναι το κόμμα σου τώρα, που πολεμάς σε ξένη χώρα; Για πες μου πόσες γραβάτες μετράς»… Η μουσική είναι ΚΑΙ επανάσταση και ευτυχώς υπάρχουν συγκροτήματα σαν κι αυτό εδώ, που δεν επιθυμούν να είναι απόντα παρόντα και φροντίζουν να τσιγκλάνε, να τσιμπάνε, να ενοχλούν. Καλοτάξιδο, μάγκες! Με το καλό το βινύλιο και τα LiVE!
To ομώνυμο τραγούδι, που έπεται, έχει κάτι από Priest, από τους Ryche του ’83 και από την αγνή πόζα της δεκαετίας του ’80, ιδίως έτσι όπως έσκασαν τα πλήκτρα. Πολυφωνητικό ρεφρέν, το οποίο δείχνει ότι η δύναμη του άλμπουμ εστιάζεται ΚΑΙ εκεί. Καψούρικα τα σόλο και άνετο το rhythm section. E, με αυτούς που παίζουν…
Είναι ένας δίσκος που δεν περιορίζεται σε ένα μόνο ύφος, αντίθετα, κινείται ελεύθερα μέσα σε ένα gothic-industrial σύμπαν γεμάτο ενέργεια, μυστήριο και σκοτεινή γοητεία.
Αγαπητό μου ημερολόγιο, τι αλμπουμάρα είναι ετούτη εδώ! Το “Bye Bye Beautiful Lie” έχει πιο αργή αλλά παθιάρικη κίνηση. Συνεχίζει η βαριά ατμόσφαιρα, αλλά διανθίζεται σποραδικά με πινελιές αγριάδας, αλλά και ξύλινες φθινοπωρινές νότες.
Είχα ρίξει έναν απίστευτο τσακωμό με τον κουμπάρο μου για το θέμα Zep/Who. Υποστήριζα ότι οι Led Zeppelin ήταν «απλά» μία μπάντα που το πήγαινε να γίνει τόσο καλή όσο οι Who, αλλά δεν τα κατάφερε και πολύ καλά. Το τι βρισίδι είχα ακούσει… Η κουβέντα κράτησε κάνα τρίωρο, το λήξαμε κατά τη μία το πρωί, η παρέα μας κυριολεκτικά μας βαρέθηκε από την πρώτη μισή ώρα και ο διάλογος έληξε με την ατάκα του. «Θα σε πάρω αύριο τηλέφωνο. Για να σε βρίσω»…
Από τη μια μεριά ένας Έλληνας διεθνής. Γιώργος Φακανάς. Ένας μουσικός με πάνω από επτακόσιους δίσκους πορτφόλιο, με δεκατρείς προσωπικές κυκλοφορίες, ένας μαέστρος με δεκαεπτά βιβλία, με μουσική για θέατρο και κινηματογράφο, με συναυλίες σε κάθε γωνιά της Γης. Από την άλλη ένας Αμερικανός υπέρ-μουσικός, που έχει κερδίσει τρία Grammy και έχει παίξει με τον Chick Corea, μεταξύ πολλών άλλων και έχει αποκτήσει τον τίτλο ενός από τους νονούς της Jazz-Fusion. Lenny White, κυρίες και κύριοι και θεωρώ ότι ήταν απλά θέμα χρόνου η σύμπραξη με τον μπασίστα των ονείρων μας.
Φωνή γλυκιά και κοντινή μας. Τραγουδά ο φίλος στο δίπλα διαμέρισμα, τραγουδά ο γνωστός στη διπλανή αίθουσα στο ωδείο, τραγουδά ο κιθαρίστας που μέχρι πρότινος μόνο έπαιζε. Και εκείνο το κλασσικίζον στο τελείωμα… Ο Θέμος είναι μανούλα στις ενορχηστρώσεις, συν το γεγονός ότι έχουν συνδράμει όλοι οι μουσικοί σύντροφοί του.
Συνολικά, το Vengeance είναι μια από τις πιο ουσιαστικές επιστροφές της βρετανικής
metalcore σκηνής των τελευταίων ετών. Δεν βασίζεται στη νοσταλγία, ούτε προσπαθεί
να αναπαράγει μια εποχή που έχει περάσει. Είναι μία κυκλοφορία που δικαιολογεί την
ύπαρξή της με κάθε riff, κάθε ρεφρέν και κάθε κραυγή.
Οι Ov Sulfur απέφυγαν με επιτυχία την "παγίδα του δεύτερου δίσκου" αγκαλιάζοντας τις
αντιφάσεις τους. Είναι ταυτόχρονα αντι-θρησκευτικοί και βαθιά πνευματικοί, βάναυσοι και
μελωδικοί, παραδοσιακοί και πρωτοποριακοί. Το Endless είναι ένα σημείο αναφοράς για
το είδος το 2026, ένας δίσκος που αποδεικνύει ότι το deathcore μπορεί να έχει καρδιά,
ακόμα κι αν αυτή είναι μαύρη και ποτισμένη με θειάφι.
Στο τέλος της ημέρας, το Icon είναι ένας δίσκος που θα ικανοποιήσει όσους θέλουν 40
λεπτά στιβαρού, παραδοσιακού death metal χωρίς εκπλήξεις, για να περάσει η ώρα τους
μέχρι να ακούσουν κάτι άλλο, νεό και πιο ενδιαφέρον.
Για τους φίλους του underground ακραίου metal, ο
δίσκος αυτός αξίζει σίγουρα μια ακρόαση. Για τους υπόλοιπους, λειτουργεί ως μια
υπόσχεση για κάτι μεγαλύτερο που μπορεί να έρθει.
Το βιρτουοζιτέ δεν είναι εύκολο να περιγραφεί. Η ομάδα διαθέτει κορυφαίους παίχτες. Thanos, Alex Flouros, Scott Naylor…
Συγγνώμη… Όλα αυτά δηλαδή έχουν δημιουργηθεί από παιδιά; Πέρα από Μέταλ πρωτεύουσα της Ευρώπης, γίναμε τώρα και νέο Bay Area;
To “Burning Roads” είναι κολλητικό τραγούδι, το ρεφρέν θα σας βρει να το μουρμουρίζετε και να το τραγουδάτε και το σόλο είναι τίγκα στο wah και την τάβλα με πολλά κάπα.
Οι Ponte del Diavolo αποδεικνύουν ότι αποτελούν μια από τις πιο ενδιαφέρουσες νέες δυνάμεις της ευρωπαϊκής dark‑arts σκηνής και ότι το μέλλον τους προμηνύεται ακόμη πιο τολμηρό.
Μια κυκλοφορία που
απευθύνεται σε όσους αγαπούν το death metal όχι μόνο για την τεχνική του, αλλά για την αισθητική του. Για όσους μεγάλωσαν με VHS τρόμου, με αφίσες που έσταζαν αίμα και με riffs που μύριζαν βενζίνη και υγρασία.
“Trivial” και… πώς ξεκινάει έτσι τούτο εδώ; Πόσο κινηματογραφικό και κρυστάλλινο; Όταν σκάνε τα μπασοτύμπανα και χρωματίζουν οι κιθάρες… Και για ακούστε εκείνο το θεματάκι, μόλις τεσσάρων νοτών, που παίζουν ανά τακτά τα πλήκτρα. Ξετρελαθήκατε και σεις; Σας πειράζει να είναι και μένα το αγαπημένο μου;
“Orkizome” αιώνια ζωή τραγουδά και η σπονδυλική σου στήλη τραντάζεται ολόκληρη. Ανατριχιαστικό ξεκίνημα για το νέο προσωπικό άλμπουμ του Σάκη Τόλη. Θα μπορούσε να είναι το αποτέλεσμα ενός βαθύ προσωπικού απολογισμού
Το Descending είναι η στιγμή όπου οι Elwood Stray δείχνουν ότι μπορούν να σταθούν δίπλα σε μπάντες που ορίζουν το σύγχρονο ευρωπαϊκό metalcore.
Γκρούβα στα τύμπανα; Χαμηλότερο κούρδισμα και αβάν γκαρντ αισθητική; Μήπως νουάρ ντιρεκτίβες σε κατάμαυρους πίνακες; Και ένα βίντεο, το οποίο τα παίρνει όλα αυτά και κάνει το “The Unforgiven” να τρώει τα λυσσακά του από τη ζήλια του; Έχει πολλές εκπλήξεις το δεύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος. Και θα τις ξεδιπλώσει όλες μία-μία. ΚΑΙ σε βινύλιο.
Ανεμελιά εκπεφρασμένη σε νότες και η φωνή της Κατερίνας οδηγεί με άνεση. Δεν νομίζω να την έχω ακούσει πιο γεμάτη. Δεν ξέρω αν άλλαξε κάτι στην ηχογράφηση ή την παραγωγή, αλλά η εκφορά της ποτέ δεν έχει ακουστεί καλύτερη.
This is purely Prog Music, given by true lovers of absolute melody and carriers of tons of knowledge and charisma. SOEN is the very equivalent of art in a musical landscape where labels and genres do not apply. It’s music. One and for all.
Να, εδώ μου τα χαλάτε. “I Won’t Follow”; Εγώ θα ακολουθήσω σας το λέω! Από τώρα. Είχα χρόνια να γουστάρω τόσο αυτό το είδος της μουσικής. Τώρα που σας βρήκα… την κάτσατε που λένε. Πέρα από την πλάκα, το τραγούδι τα σπάει. Έχει μια κλασσική αύρα να το τυλίγει και μια αγριάδα που θα γοητεύσει κάθε αυτί. Συνδυασμός που σκοτώνει!
Τέταρτος δίσκος για τους δικούς μας Scorcher και αυτή τη φορά έχουμε ένα ακόμα πιο ώριμο σύνολο θεματικών, το οποίο όμως σερβίρεται με θάρρος, θράσος, ενθουσιασμό και τρελαμάρα. Ακούστε τα σόλο, ακούστε τα σημεία που ορίζουν οι δίκασες, ακούστε σκασίματα και τρεχαλητά. Και το συζητάμε αυτό το πακέτο όσο θέτε.
Η μουσική ευφυία του George Halliwell είναι δεδομένη, όπως δεδομένη είναι και η απίστευτη έκταση της φωνής της Nancy Mos. Από κει και πέρα, μερικοί εξαίρετοι μουσικοί έχουν συνδράμει στη διαδρομή και την έκβαση αυτού του θεάματος.
Πρώτο άκουσμα το απίστευτα ορμητικό, καθόλα sexy, “Frantic”. Γκρουβαριστό, αλήτικο και γεμάτο δυναμισμό, έρχεται και σε ξεσηκώνει. Τα σόλο έρχονται και σε σαγηνεύουν, ενώ η φωνάρα της Λίλιαν Ανερούση αφήνει τη δική της σφραγίδα στο κομψοτέχνημα.
Θεωρώ άνετα ότι πρόκειται για το καλύτερο άλμπουμ των παιδιών, αν και – μεταξύ μας πάντα – πριστεύω ότι ακόμα δεν έχουμε ακούσει τίποτα και ότι η επόμενη δουλειά τους θα είναι ακόμα καλύτερη.
Lefteris Moros Drums is here to put real Greek steel in your rhythm section. Recorded by George Nerantzis (Abbath, Dark Funeral, Pain of Salvation, Rotting Christ) at Mousiki Paleta Studio, this drum library delivers raw power, human feel, and mix ready clarity straight out of the box.
Paradise Lost Ascension 2025 – Nuclear Blast Τριάντα επτά χρόνια μετά την ίδρυσή τους, οι Paradise Lost κυκλοφορούν το Ascension, έναν δίσκο που δεν προσπαθεί να αναβιώσει το παρελθόν ούτε να επαναπροσδιορίσει το μέλλον. Αντίθετα, λειτουργεί ως φυσική συνέχεια μιας...
«Το POS Της Ταβέρνας» έχει σειρά και η σάτιρα δεν έχει τελειωμό. Έχουν ακριβύνει οι ταβέρνες; Σωπάτε, καλέ! Που τα είδη τους θα έπρεπε να βρίσκονται στις προθήκες κοσμηματοπωλείων; Μουσικά, το τραγούδι βρίθει κοπανήματος και κιθαρογκαζιών. Θα γίνει τρελό χιτάκι αυτό και στα LiVE… Τη βλέπω να φωσφορίζει…
Ακολουθεί το «Σουξέ», στο οποίο συμμετέχει στη φωνή ο Νίκος Ρέντζος. Μία μονολογική αναρώτηξη (ίσως και ανατάραξη) του πρίγκηπα και ένα μιξάζ από διάφορα τραγούδια που μας έχουν σημαδέψει σαν γενιά. Να σας πω κάτι; Αν ο Γιώργος και αυτό το υπέροχο τσούρμο του, έκαναν μια διασκευάρα στο “Video Killed The Radio Star”;
Το άλμπουμ παρόλη την ένταση και την ζωντάνια που το διέπει είναι concept και μιλά για τον καλλιτέχνη, όχι με την ψευδαίσθηση που έχουμε εμείς ως κοινό αλλά για την πραγματικότητα που δεν είναι ρόδινη και για την συνεχή μάχη που δίνει κάποιος για να διατηρήσει την καλλιτεχνική του ταυτότητα χωρίς να συμβιβαστεί πλήρως στις απαιτήσεις της βιομηχανίας. Αφηγείται ένα ταξίδι από την αυταπάτη προς την αυθεντικότητα και από τον συμβιβασμό προς την αυτογνωσία.
#Γουντ_όνλυ λοιπόν και η λέξη «φρενήρες» είναι μεν κατάλληλη, αλλά μάλλον λίγη για να χαρακτηρίσει το άλμπουμ, αν και – μεταξύ μας πάντα – εγώ θα έγραφα αυτή τη λέξη στην παρουσίαση του δίσκου και το όνομά μου από κάτω. Τίποτε άλλο. Και θα ήμουν ευτυχής. Από το πρώτο σκάσιμο διαπιστώνεις ότι οι Darklon θα σου πάρουν το κεφάλι και θα σ’ αρέσει κιόλας.
Με καθαρά συνεχίζει το “Fiery Serpent”. H χροιά του μπάσου είναι χαρακτηριστική, το ηλεκτρικό μπάσιμο αποτελεί ερωτεύσιμη είσοδο και η φωνή συνεχίζει να είναι αθώα και διαολεμένη, ασπρόμαυρη και έγχρωμη, ανάλογα με τις μουσικές έλξεις.
Η μουσική έχει έναν καταθλιπτικό αλλά και λυτρωτικό τόνο, καθώς έχει φτάσει το στάδιο της αποδοχής. Έχει μια οπερετική στατικότητα, μια μεγαλοσύνη που σε συγκινεί.
Ο δίσκος ανοίγει με το “It Takes Two To Tango”, ένα κομμάτι που θέτει τον τόνο με δυναμικά riff και μια μυστικιστική εναλλαγή φωνών μεταξύ του Udo και της Manuela, μια τολμηρή επιλογή για εισαγωγή, ούτε καθαρός οδοστρωτήρας αλλά ούτε και μπαλάντα, κάτι ενδιάμεσο που ισορροπεί τέλεια και αμέσως σου δίνει να καταλάβεις ότι εδώ θα περάσεις καλά.
To “Serenades” θα μπορούσε να ανήκει στο οπλοστάσιο των ΑΒΒΑ, αλλά και των Journey, των Roxette, αλλά και του Peter Cetera. Να, αυτά μου κάνεις, ρε Erech και πώς να σε ξεχάσω. Πάλι ΑΒΒΑ και μετά πάλι κάτι από Thin Lizzy (ναι, όπως το διαβάσατε) και στο καπάκι ένα σόλο αλά Malmsteen! Εντάξει, θα μας τρελάνουν.
Μία που δημοσιεύσαμε για την πρεμιέρα του καινούργιου, ολόφρεσκου, τραγουδιού του Δημήτρη Φάκου, «Σώσε Με» και μία που βρέθηκε στο νούμερο ένα των Greek Eclectic Hits. Μάλλον το είχε ανάγκη ο κόσμος αυτό το αμάλγαμα δροσιάς και τέχνης. Μάλλον το ήθελαν τα αυτάκια μας αυτό το δημιουργικό υπεροχάκι.
Έχω ακούσει όλα τα τραγούδια του Δημήτρη. Έχω γελάσει, έχω δακρύσει, έχω τσιτώσει, έχω διασκεδάσει… Το χάρισμα αυτού του τραγουδοποιού είναι αυτό ακριβώς που συνοδεύει τους μεγάλους δημιουργούς. Καταφέρνει να κάνει το κοινό του να ταυτιστεί με τον κάθε ήρωα, κάθε κομματιού του. Έτσι και τώρα. Ο Δημήτρης μιλάει μέσω ημών και υμών και όλοι εμείς – και εσείς φυσικά – φωτίζουμε το παρόν…
I want the L.P., I want the CD, I want all the merch, but most of all, I want to see this band live!
Θα πρέπει να βάλω το “Gala” να παίξει ξανά από την αρχή. Ο τρόπος που μας συστήνεται το πιάνο, με πάει από τους Van Halen μέχρι τον Θάνο Μικρούτσικο και από την ποίηση του Καββαδία μέχρι εκείνη του Καρυωτάκη. Του ποιητή που επέλεξε να μελοποιήσει η Μαρία Φιρλίγκου. Πιανίστα η ίδια, τραγουδίστρια και συνθέτις, υπογράφει αυτό το άλμπουμ – το ντεμπούτο της μάλιστα – απ’ άκρη σ’ άκρη και μας δείχνει από το πρώτο λεπτό το πού φτάνει το τάλαντό της. Στα ασημοδάχτυλα μιας γιγαντιαίας καλλιτεχνικής παλάμης…
Το όγδοο πνευματικό τέκνο των ACIDDEATH πραγματεύεται την εξέλιξη του ανθρώπου από την πλευρά του παρατηρητή. Διάφορες ιστορίες με κοινό παρονομαστή. Και μέσα σε όλο αυτό, η μουσική τους. Άπειρα κιθαριστικά θέματα, συμπαγές παίξιμο, βιρτουοζιτέ αντίληψη και δύο καλεσμένοι υψηλής ποιότητας.
Οι Absinthe Green κυκλοφορούν τον ντεμπούτο δίσκο τους, με τίτλο “Of Love And Pain”. Στα πάντα και πολύ φιλόξενα Underground Music Studios, δώσαμε το παρών αρκετοί άνθρωποι από τον χώρο. Τον χώρο εκείνων που γράφουν για συγκροτήματα και δίσκους, για μπάντες και συναυλίες. Παρούσα, εννοείται, η μπάντα, πλην ενός μέλους, που όμως φρόντισε να μην περάσει απαρατήρητο και μπροστά μας μία οθόνη και ένα ηχητικό σύστημα. Βλέπετε, το σχήμα έχει κάνει βίντεο για κάθε ένα τραγούδι του.
Αν έχεις ήδη κλείσει εισιτήριο για εκεί, ετοιμάσου να νιώσεις κάτι που δεν περιγράφεται. Αν δεν το έχεις κάνει ακόμα… ίσως ήρθε η ώρα να ξανασκεφτείς τι σημαίνει να είσαι μέρος του wrecking crew.
O καινούργιος δίσκος των Αμερικανών κυκλοφορεί σαράντα χρόνια μετά το ντεμπούτο τους. Ο Geoff Thorpe, ο πρωτομάστορας των Vicious Rumors, παρέα με τον Larry Howe, που ήταν και τότε παρών και με τη βοήθεια τριών ακόμα ΚΑΛΩΝ μουσικών, οι δύο εκ των οποίων μπήκαν στη μπάντα μόλις πέρυσι, παρουσιάζει το μέλλον του σχήματος. Και αν κρίνω από το πρώτο τραγούδι…
Ωστόσο, αυτός εδώ ο δίσκος δεν περιορίζεται μόνο στην επιθετικότητα. Κομμάτια όπως τα “Heathen” και το “Body Behavior” εναλλάσσονται αβίαστα μεταξύ συντριπτικής έντασης και μελωδικής μαγείας, αποδεικνύοντας την ικανότητα της μπάντας να δημιουργεί δυναμικές συνθέσεις που εξελίσσονται διαρκώς.
Το άλμπουμ κλείνει με το “Sunset”. Οι νότες του θυμίζουν τη μαγική στιγμή του δειλινού, αυτή την ισορροπία ανάμεσα στη χαρά και τον πόνο. Είναι σαν να ανοίγει ένα παράθυρο προς το παρελθόν, γεμάτο εικόνες γνώριμες, ενώ παράλληλα σου δίνει μια αίσθηση ελπίδας. Ίσως μέσα από αυτή τη νοσταλγική διαδρομή να βρεις τη λύση και να απελευθερωθείς από την απομόνωση που φέρνει η τεχνολογία.
“But what if it does not rain”, you ask? Awesome, be grateful, be happy! However, even with promising weather forecasts, it is recommended to always be prepared for all possibilities as the wind changes quickly and it only takes one heavy shower to turn soil into chocolate pudding, sometimes chocolate soup.
Φούντωσα, κύριε προφέσορα, λέμε. Ψυχική ανάταση, στα όπλα και όλα εκείνα τα παλαβά που σου βγάζουν τα τραγούδια που μένουν στον χρόνο, γιατί, να μου το θυμηθείτε, έτσι θα γίνει. Πορωτικό μέχρι τελικής πτώσεως. Να μην μιλήσω για τις στιγμές που οι νότες και οι φωνές μελαγχολούν ελαφρά και νοιώθεις την καρδιά να πάλεται πιο δυνατά.
Θέλω να βγει ο καινούργιος δίσκος ΧΘΕΣ! Θέλω να ανοίξει δισκάδικο στις δώδεκα το βράδυ και να κάτσω να περιμένω να αγοράσω κόπια και μάλιστα βινυλίου. Και ας μην είμαι οπαδός του ακραίου ήχου. Και ας μη με πονάει το δοντάκι για τους Dark Angel. Μόνο και μόνο να κάτσεις να διαβάσεις την ιστορία τους, να ανατρέξεις σε συνεντεύξεις και ανταποκρίσεις συναυλιών και κριτικές κυκλοφοριών. Μόνο να κάτσεις να ασχοληθείς με το φαινόμενο Hoglan…
Για να μπείτε στο κλίμα, εδώ οι Cyrox συνδυάζουν old-school thrash metal με μοντέρνα death metal στοιχεία, δημιουργώντας έναν ήχο που είναι ταυτόχρονα ωμός, ογκώδης και τεχνικός. Οι επιρροές τους είναι εμφανείς και κυμαίνονται από τους Slayer και Sepultura, μέχρι τους Death και At The Gates, προσφέροντας μία αίσθηση νοσταλγίας, αλλά με μια σύγχρονη προσέγγιση στην παραγωγή και τη σύνθεση.
These boys have the blessing to deliver great riffs, beautiful and active melodies and we can only hope at some point to see that energy on stage. The “Die To Survive” song finds the band to vibrate some catchy tunes and I believe that’s their ticket to absolute success.
Οι Destiny Calls υπάρχουν εδώ και ενάμιση χρόνο περίπου, τα μέλη τους όμως, στην πλειοψηφία τους, είναι μπαρουτοκαπνισμένα. Έχοντας παίξει σε δύο και τρεις μπάντες, τουλάχιστον, ο κάθε ένας από αυτούς τους μουσικούς, έχει συγκροτημένη και ολοκληρωμένη εικόνα για το τι θέλει στη μουσική του. Και η επιλογή των γυναικείων φωνητικών, ιδίως σε μία μπάντα τελείως έξω από το συμφωνικό, δείχνει ότι οι ματιές προς την ως άνω αναφερομένη δεκαετία, είναι κάτι περισσότερο από πυκνές.
Έπαθα λατρεία με το “Warrior”, που συνδέει μουσικά τη Δύση με την Ανατολή. Τα πλήκτρα δεσπόζουν και η φωνή έρχεται και κουμπώνει στον επικό πίνακα μοναδικά. Είναι σαν να παρακολουθείς medieval ταινία. Ναι, ξέρω πως σε όλους μας αρέσει αυτή η μεγαλειώδης αίσθηση που σε τυλίγει, όταν ακούς ένα τραγούδι με τέτοια υπόσταση.
Δεν είναι απλώς ένα άλμπουμ, είναι μια ιστορία που ξετυλίγεται μέσα από ήχους, μια αφήγηση που ζωντανεύει με κάθε νότα. Όσοι επιλέξουν να αφεθούν σε αυτή την εμπειρία, θα ανακαλύψουν κάτι που θα τους στοιχειώσει με την ομορφιά του. Είναι ένα μονοπάτι που σε καλεί να το ακολουθήσεις, χωρίς υποσχέσεις για ασφάλεια, αλλά με τη βεβαιότητα ότι όσοι τολμήσουν να χαθούν μέσα του, θα ανταμειφθούν.
Θεματάρα στο “Once Again (Crime In The Valley Of Death)”, με τις κιθάρες να πλέκουν το φοβερό και τρομερό riff και τα υπόλοιπα όργανα να συνοδεύουν με στόμφο. Όσο για τους στίχους και το νόημα… Απλά υποκλινόμαστε. Για πενήντα επτά λόγους…
Δεν θα πάω για το “Johnny B”! Μμμ… κάτσε να το σουλουπώσω λίγο αυτό, γιατί θα γελάνε μαζί μου και τα ταβάνια του Gagarin. Δεν θα πάω ΜΟΝΟ για το “Johnny B”! Πολύ καλύτερα, έτσι;
Να σας πω εγώ γιατί θα πάω; Γιατί ακόμα μετανιώνω που δεν ήθελα να αγοράσω τα δύο πρώτα άλμπουμ των Venom, επειδή τα θεωρούσα εξαμβλώματα και εκτός NWOBHM. Χαζομάρα; Εννοείται! Γιατί η μπάντα προσφέρει ένα κομμάτι μίας μαγικής ιστορίας, που έχει να κάνει με όλες εκείνες τις βρετανικές μπάντες, που διέλυσαν τότε το πανκ και έκαναν τη διαφορά. Και γιατί είναι Venom, το κέρατό μου μέσα, ανεξαρτήτως προσώπων! Το λογότυπο θα είναι εκεί, το ίδιο και η ψυχή μας.
To “Seeking Revenge” θα μπορούσε να βρίσκεται στο soundtrack του “Jesus Christ Superstar”! Τι πανικός είναι αυτός, μάγκα μου; Με τα sequencer και τις διάφορες ομορφιές, χάθηκα εντελώς. Αγαπητή Season Of Mist, πάρτο αλλιώς! Δεν είναι Melodic Black Metal αυτό εδώ. Είναι πολύ περισσότερα και πολλά υβρίδια, αναμεμιγμένα με το αποτύπωμα της μπάντας και δη του φυσικού ηγέτη της.
Βίντεο στον ορίζοντα! Το ομώνυμο τραγούδι του άλμπουμ «Γρεναδίνη», του Δημήτρη Φάκου, ετοιμάζεται να κάνει δραματική εμφάνιση. Είδα το teaser και κατάπια τη γλώσσα μου! Και μετά σκέφτηκα να παίξω λίγο με την εικόνα και το εξώφυλλο.
To “Parallels” δεν είναι απλά ένα καταπληκτικό άλμπουμ. Είναι μια όαση, είναι ένα απτό δείγμα ότι «όλα θα πάνε καλά» για τη μουσική που τόσο αγαπάμε.
Μπάσιμο με το «Πατρίδα». Ακούω το τραγούδι μία φορά. Το πάω ξανά στην αρχή του. Ακόμα κι αν τα υπόλοιπα τραγούδια είναι αναπαραγωγή λευκού θορύβου, πάλι εγώ δέκα με τόνο θα του βάλω του άλμπουμ.
Ούτε και θυμάμαι πόσοι φίλοι μου μου την έλεγαν και μάλιστα άγρια, για το συγκεκριμένο άλμπουμ. Μονίμως απαντούσα «Ρε, παιδιά, το ακούσατε ολόκληρο; Έχετε καταλάβει περί τίνος πρόκειται; Μήπως απλά σας τύφλωσε η σκόνη απ’ το τρακτέρ»; Σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, οι περισσότεροι από αυτούς τους φίλους έχουν αφήσει το Μέταλ (καιρό τώρα), δίνοντάς μου έτσι το χώρο και το πόντιουμ, άρα και το πάνω χέρι, όσον αφορά το μπλα-μπλα…
Πρώτος δίσκος για τη μπάντα και όπως μαθαίνουμε, το κλίμα είναι το καλύτερο που θα μπορούσε να υπάρχει. Η μελωδία διάχυτη και η αισθητική κοιτάει ευθεία στα μάτια την ογδονταΐλα. Τα καλά και άγια του Διονύση Χριστοδουλάτου και του CFN Recording Studio.
Όταν περπατώ σε ένα σκοτεινό δρομάκι, είμαι ένας άνθρωπος που περπατά μόνος του… Και σιγοτραγουδά μόνος του… Έχω μια υπέροχη φοβία, βλέπετε…
Thank you, Marko Hietala, for creating something so profound and unforgettable. Your talent shine brighter than ever. This album isn’t just music; it’s an experience we’ll treasure forever.
Τώρα που γράφω αυτό εδώ το κείμενο, είναι η έκτη φορά που ακούω το “Aella”, η τρίτη συνεχόμενη. Δεν έχω καταλάβει πως πέρασαν ήδη οι δύο πρώτες σημερινές ακροάσεις, πότε κύλισαν αυτές οι δύο και κάτι ώρες και πώς θα περάσει και η τρίτη, λογικά και η τέταρτη. Αυτή είναι η μαγεία της μουσικής αυτού του δίσκου.
ΕΠΟΣ! Έτσι όπως σκάνε οι κιθάρες, έτσι όπως καθορίζεται το ρυθμικό του καλπασμού, έτσι όπως επεκτείνεται θεματολογικά το βασικό riff… Και μετά όλο αυτό σπάει. Αδειάζει. Mid tempo μαγεία και η φωνή του Metal God.
Το «Μαζί Μου», το δεύτερο βίντεο από το άλμπουμ, είναι επίσης μία ομορφάτη ροκιά, με τον Άκη Τουρκογιώργη να μαγεύει, όπως συνήθως, με τον Φάκο να βγάζει αλφαδιές με ερμηνεία και στίχους και με όλους εμάς να αναρωτιόμαστε πώς γίνεται να χωράει τόσο ταλέντο σε έναν δίσκο;
Πιο παιχνιδιάρικο μπαίνει το “King Of Nothing”. Γρήγορες συγχορδίες, μελωδίες που ανοίγουν την ψυχή και της δίνουν φτερά. Ωραία και τα καταθλιπτικά, δεν λέω ή αυτά που δίνουν έμφαση στην αρετή, το ήθος και την αξία να πολεμάς για τα ιδανικά, αλλά, βρε παιδιά, χρειαζόμαστε και λίγη χαρά στη ζωή. Χρειαζόμαστε μελωδίες που να κάνουν το είναι μας να χαμογελά, να ελπίζει.
“Arysithian Blade” και ακόμα ένα μεγαλοπρεπές riff κάνει αισθητή την παρουσία του. Σκασίματα, φράσεις στο μπάσο και εισβολή! Τα φωνητικά στο ρεφρέν είναι όλα τα λεφτά! Είναι πολύ πιθανό να σας κολλήσει και να το σιγομουρμουρίζετε, με πολλαπλές επαναλήψεις μάλιστα.
To “Changa Tar Concrète”, με το οποίο κλείνει το άλμπουμ, είναι ένα τρελοκομειακό ιντερμέδιο θορύβου και πλυντηριακής κονστρουκτίβας, ένα σκυρόδεμα από πίσσα και μία instrumental φρενίτιδα, μεταφρασμένη σε αξίες, νότες και πολύ συναίσθημα. Τώρα, εσείς απ’ έξω σκέφτεστε ή/και λέτε «Πάει, την ψώνισε ο κοντός. Ό,τι να ‘ναι, όπως να ‘ναι». Λοιπόν, εγώ θα βάλω εδώ ένα στοίχημα. Όσοι παίζετε μουσική, πάτε και τζαμάρετε αυτό εδώ. Αν βαρεθείτε, χάνω ό,τι θέτε. Αν όμως δεν βαρεθείτε… Μωρέ, όταν λέω ότι παίζω εκ του ασφαλούς.
Στο “Angry” τα τύμπανα φλερτάρουν με ρυθμούς 2/2 και τονισμούς πάνω στα θέματα των έγχορδων. Όι και όι και νομίζω ότι το κοινό θα το χαρεί ιδιαίτερα στις συναυλίες. Το “Ask Me Again” διαθέτει ένα ΦΟΒΕΡΟ riff! Καλά, εννοείται ότι το γύρισα πίσω δυο και τρεις φορές, για να ακούσω το ψαρωτικό ξεκίνημα. Μήπως αυτό να το κάνετε video;
Μπορεί να έχετε διάφορα γι’ αυτό το συγκρότημα, για τούτους τους μουσικούς. Ότι είναι σοφιστικέ, ότι έχουν τελειοποιήσει αυτό ή εκείνο ή το άλλο, ότι μπορεί και να περπατάνε στο νερό. Κρατείστε για σας ό,τι αφορά τη μουσική κα πάτε με την καλύτερη υποψία του κόσμου στις δυο συναυλίες.
Έχω δει ζωντανά στη σκηνή το Geoff Tate… Κάθε φορά που τον βλέπω είναι σαν την πρώτη. Η ίδια χαρά, ο ίδιος ενθουσιασμός, η ίδια προσμονή. Είναι σαν να πηγαίνεις επιτέλους στο Pike Market των στοχασμών σου. Είναι σαν να δειπνείς με τον άνθρωπό σου στο Space Needle της φαντασίας σου. Είναι σαν να βγάζεις τις πιο χαζές φωτό του κόσμου στον τσιχλότοιχο των ονείρων σου, παρέα με τα πιο αγαπημένα σου πρόσωπα.
Οι φήμες λένε ότι οι Metallica τον ζαχάρωναν και μετά τον χαμό του Cliff και μετά το φευγιό του Jasun. Ο ίδιος κράτησε χαμηλούς τόνους. Δεν το κάνει αυτό με τον Senior Dave. Έχουν εντάσεις τα δυο τους. Κάποτε θυμάμαι να διαβάζω συνέντευξη του ακατανόμαστου και όταν ήλθε η κουβέντα στη σχέση του με τον Ellefson. «Τι; Να τσακωθώ εγώ με τον Junior; ΕΓΩ να τσακωθώ με τον Junior; Δεν υπάρχει καμία περίπτωση». Καλά, κανείς δεν είναι προφήτης στον τόπο του και ο Spider chords master δεν αποτελεί εξαίρεση.
Η αναμονή έφτασε στο τέλος της και το νέο άλμπουμ των Innerwish είναι εδώ και μας κοιτάζει με υφάκι. Μια από τις πιο αγαπημένες ελληνικές μπάντες, με συνθέσεις που ακόμα ηχούν στα αυτιά αλλά και στα στερεοφωνικά μας, ξεκινά ένα νέο ταξίδι με το άλμπουμ “Ash Of Eternal Flame”.
Οι Candlemass έχουν το δικό τους κοινό στη χώρα μας. Το έχω ξαναγράψει. Όπως έχω ξαναγράψει ότι δεν είμαι τρελός οπαδός τους, αλλά τους γουστάρω. Πολύ. Γι’ αυτό και θα πάω. Όχι μόνο για να καλύψω δημοσιογραφικά ή για να γράψω για μία ακόμα φορά για την εκρηκτική παρουσία τους επί σκηνής. Θα πάω για να δω κάτι που ΠΡΕΠΕΙ να δω. Εδώ δεν μιλάμε πλέον για Candlemass, αλλά για CandleMUST.
Εάν έχετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε τους Harakiri For The Sky ζωντανά, μην τη χάσετε. Η μουσική τους δεν είναι απλώς μια σύνθεση ήχων – είναι μια καθαρτική εμπειρία που θα σας αφήσει σημάδια για πάντα.
Από το πρώτο κομμάτι, το “Mr. Snake”, το συγκρότημα δείχνει την ικανότητά του να συνδυάσει την δυναμική doom ατμόσφαιρα με πιασάρικα riff και σόλο που σε μαγνητίζουν και εντείνουν τον ενδιαφέρον του ακροατή. Ο ήχος όλων των κομματιών του δίσκου, είναι βαρυφορτωμένος και ογκώδης, με τις κιθάρες να κλέβουν την παράσταση, κάτι που είναι ακόμη περισσότερο εμφανές στα κομμάτια “Ring Of Fire” και “Colours”.
Βρεθήκαμε στο Pike Market κιόλας; Είμαστε στο Post Alley και «εναποθέτουμε» τον αντίστοιχο «οβολό» μας στον τσιχλότοιχο; Το μοτίβο είναι βγαλμένο από τους καλύτερους εφιάλτες των Alice In Chains, τη φωνή θα τη χάζευε ο Steven Wilson και η όλη ενορχήστρωση είναι τόσο στρωτή και τόσο πλήρης…
“Glow In The Abyss” και το κατά τι πιο αργό από mid tempo κοπάνημα, μας κάνει το ίδιο, αφού καταστρέφει τον αυχένα με την ίδια ποιότητα και αποτελεσματικότητα. Ακολουθεί το “Clouded Sky”, με τις θολές κιθάρες στο ξεκίνημα, με τη φωνή να οδηγεί. Μπουκάρουν και τα υπόλοιπα όργανα. Γκάζι και κάγκελο για μπάσο, με μία πολύ ενδιαφέρουσα φωνητική δομή και το αγαπημένο μου από το άλμπουμ. Να παρακαλέσω για βίντεο;
Επόμενο το “Brace The Fall”. Ετούτοι εδώ είναι πολύ καλοί, πέσαμε σε φλέβα χρυσού που λένε. Ωραίες μελωδίες, που καρφώνονται στο μυαλό. Αιθέρια αλλά δυναμικά φωνητικά, που κουμπώνουν τόσο απόλυτα. Ποικιλομορφία και εξέλιξη στο τραγούδι. Τύμπανα, κιθάρες και μπάσο χορεύουν μελαγχολικά μέσα από τις νότες.
“Ash Of Eternal Flame”, ένα άλμπουμ που ηχογραφήθηκε στα LoNe και Devasoundz Studios και εμείς δώσαμε το παρών στα Devasoundz, είδαμε από κοντά όλα τα μέλη του συγκροτήματος, αισθανθήκαμε σαν στο σπίτι μας και ακούσαμε την όμορφη Μέταλ ντουζίνα, σημειώνοντας, χτυπώντας το πόδι και κουνώντας το κεφάλι στον ρυθμό.
Unfortunately… it sucks big time. Nightwish is dead, long live…?
Το “Melodies Of Atonement” είναι ένα άλμπουμ αριστούργημα, που μπορεί να μην προσφέρει την αμεσότητα και την εμπορική απήχηση των προηγούμενων κυκλοφοριών, αλλά σίγουρα θα ικανοποιήσει τους οπαδούς των Leprous και θα παραμείνει ως μία από τις πιο ώριμες και συναισθηματικά φορτισμένες δουλειές τους.
Όλα τα θέματα είναι μέχρι τέσσερα λεπτά σε διάρκεια, έχουν μέσα τους τον σπόρο της φαντασίας και της δημιουργικότητας, θα μπορούσαν άνετα να ντύσουν σχετικό ντοκιμαντέρ και θέτουν από μόνα τους ένα κλίμα ιδιαίτερα ζεστό και εύμορφο. Ακούγονται πολύ άνετα, δίνουν τροφή για σκέψη και πάντα θα αποτελούν αφορμή για κουβέντα. Άραγε πώς θα φάνταζαν αν σε κάποια τμήματά τους φιλοξενούταν μία χορωδία; Τι θα γινόταν τότε;
Οι Gravenoire, με αυτό τον δίσκο, δικαιολογούν τον λόγο για τον οποίο έχουν επιλεχτεί από την Underground Activists και παρουσιάζονται ως μια πολλά υποσχόμενη δύναμη στη σύγχρονη black metal σκηνή. Ο συνδυασμός του παλιού και του νέου θα συναρπάσει τον ακροατή και θα τον κάνει να αναπολήσει τις ένδοξες στιγμές του γαλλικού Black Metal. Όσοι αγαπάτε το παραδοσιακό black metal, αλλά και όσοι αναζητάτε κάτι που αναμιγνύει τις κλασικές επιρροές με σύγχρονα στοιχεία, θα τα βρείτε με το “Devant La Porte Des Étoiles”.
The “Light ‘Em Up” album is the best Rock album of the decade. They came, they played, they conquered. This superb band is full of energy and I believe that a new era will begin with this album. Just wait and see.