Διαβάζεται σφαίρα και πολύ ευχάριστα. Ο κύριος Φανάρας γράφει με τρόπο απλό, όχι όμως απλοϊκό. Χρησιμοποιεί εκφράσεις καθημερινές, γήινες. Χρησιμοποιεί φράσεις του δρόμου, γιατί – απλούστατα – ο Αλέξανδρος δεν κατοικεί στο Μπάκιγχαμ, αλλά στην Καλλιθέα ή τα Πετράλωνα. Το άλτερ έγκο του; Μπορεί, αλλά εδώ έχει σημασία η σκέψη και η πράξη του ήρωά μας.

Η πένα του κυρίου Τσίτα είναι τόσο ενδιαφέρουσα που όποτε βγάζει καινούργιο βιβλίο… σπεύδω! Μου αρέσει το χιούμορ του, μου αρέσει ο τρόπος που βάζει τις λέξεις τη μία δίπλα στην άλλη, μου αρέσουν τα θέματα των ιστοριών του.

O Γιάννης Σίννης δεν είναι απλά οπαδός της μπάντας. Δεν έχει απλά προβάρει και παίξει τα τραγούδια της. Είναι ακόλουθός της. Είναι πομπός και δέκτης μίας κουλτούρας που παραπέμπει στις χρυσές εποχές των ακροατών. Η πένα του συνεχής και ακριβής, το ύφος του πάντα λυρικό και η αγάπη του καλύπτει πλήκτρα και οθόνες και οποιαδήποτε χειρόγραφα μπορεί να συνοδεύουν το εγχείρημα.

Στην αρχή το ξεφύλλισα. Χάζεψα τις φωτογραφίες. Διάβασα κάτι από κείνη τη σελίδα και κάτι από την άλλη. Έβαλα κάτι να παίζει, φυσικά από Savatage, για να είναι πλήρες το «πακέτο». Και εκεί κατάλαβα ακόμα καλύτερα και ακόμα περισσότερο αυτό που έγραψα στην αρχή. Οι μπάντες δεν είναι τίποτα χωρίς τους οπαδούς τους.

Η Σπυριδούλα Κορακιανίτη υφαίνει έναν περίτεχνο ιστό μυστηρίου, διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι και την τελευταία σελίδα. Παράλληλα, θέτει στο επίκεντρο τις σύγχρονες παγίδες της κοινωνίας μας. Την ανάγκη μας να κρίνουμε, να κατηγοριοποιούμε και να τοποθετούμε «ταμπέλες», συχνά χωρίς ενσυναίσθηση και ουσιαστική κατανόηση.

Το “The Poppy War” είναι ένα αριστούργημα που επαναπροσδιορίζει το σκοτεινό (Grimdark) Fantasy. Είναι μια σειρά που σε στοιχειώνει για καιρό μετά την τελευταία σελίδα. Αν αναζητάτε ένα ανάγνωσμα βαθύ, έντονα πολιτικοποιημένο και συναισθηματικά φορτισμένο, η τριλογία της Kuang είναι η ιδανική επιλογή, αρκεί να έχετε το στομάχι να αντέξετε την αλήθεια της.

Είναι συγκινητικό το περιεχόμενο. Για όλους και όλες εσάς, που έχουν πάει σε συναυλίες, που μετρούσαν τις μέρες, που πέρασαν καταπληκτικά ή όχι και τόσο, για όσους και όσες έχει πονέσει το δοντάκι για τις σκηνές της Αθήνας και όχι μόνο… Είναι ένας οδηγός στο παρελθόν, στον οποίο φιγουράρει περίοπτα ένα πορτάκι για το μέλλον.

Ο συγγραφέας, με τη διττή ματιά του δικαστή και του στοχαστή, αφηγείται ιστορίες ενηλικίωσης, απώλειας και αξιοπρέπειας. Οι ήρωές του, σχεδόν όλοι νέοι άνδρες, δοκιμάζονται από τον έρωτα, τον επαγγελματικό ανταγωνισμό, την ανάγκη επιβίωσης. Παλεύουν όχι μόνο με τις εξωτερικές συνθήκες της εποχής, αλλά και με τον κόσμο εντός τους, σε μια συγκρουσιακή πορεία που καθορίζει το μέλλον της ζωής τους.

Το πρώτο βιβλίο από μία τριλογία επιστημονικής φαντασίας, από τον, βραβευμένο με το βραβείο Hugo, Liu Cixin. Τα άλλα δύο βιβλία είναι τα «Σκοτεινό Δάσος» και «Το Τέλος του Θανάτου». Λογοτεχνικό είδος που ονομάζεται σκληρή επιστημονική φαντασία.

Φυσικά εδώ θα λέγαμε ότι ζεις σε έναν κόσμο όπου υπάρχουν δράκοι… γιατί να μην θέλεις να καβαλήσεις έναν; Είναι σίγουρα το όνειρο των περισσότερων, καθώς οι δράκοι ως επιβλητικά, τρομακτικά πλάσματα, υπάρχουν στους μύθους, τους θρύλους και τις λαϊκές αφηγήσεις στη λογοτεχνία των περισσότερων, αν όχι όλων, των λαών. Να μην αναφέρω και το DnD, στο οποίο οι δράκοι αποτελούν ένα από εξυπνότερα και δυνατότερα πλάσματα που μπορείς να συναντήσεις.

Η ατμόσφαιρα του βιβλίου σε απορροφά, αναδεικνύοντας τη σκληρή πραγματικότητα της κοινωνίας, τη βαναυσότητα των ανθρώπων που δεν σταματούν μπροστά σε τίποτα. Ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με έννοιες όπως η θεία δίκη και η αλήθεια, οι οποίες κρύβονται στα σκοτεινά μονοπάτια ενός διαταραγμένου μυαλού που διψά για εκδίκηση.

Η κυρία Ελπίδα Μηναδάκη, πολυπράγμον ον και ακόμα περισσότερα, υπογράφει ένα βιβλίο που θα συναρπάσει τα παιδιά και μαζί μ’ αυτά τους μεγάλους. Με όμορφη γραφή, με χιούμορ, με συνεχή ροή και μία ιστορία που κυλάει ακριβώς όπως πρέπει, η συγγραφέας μας προσκαλεί σε ένα ταξίδι γνώσης και περιπέτειας.

Η συγγραφέας, με τη μοναδική της πένα, ζωγραφίζει τόπους και ανθρώπους μοναδικά. Σκιαγραφεί την κοινωνία του τότε με μελανά χρώματα, ενώ στολίζει με όμορφες περιγραφές την ελληνική επαρχία.

Η ιστορία εξελίσσεται σε διάφορες χώρες. Σε διάφορους κόσμους. Πρωταγωνιστούν διάφοροι χαρακτήρες. Καλοί και κακοί. Όπως είμαστε όλοι μας. Αυτό ίσως να είναι και το κλειδί της αφήγησης. Ο άνθρωπος παρουσιάζεται κατ’ εικόνα και ομοίωση των θεών που ο ίδιος έφτιαξε και μαρκετάρισε. Καλός, κακός, μικρόψυχος, φθονερός, μεγαλόστομος και αψύς. Ο συγγραφέας πατά στην ανθρώπινη φύση και δημιουργεί μία ιστορία ενδιαφέρουσα, γεμάτη εντάσεις και ηρεμίες, ένα υψηλής ποιότητας και πιστότητας καρδιογράφημα, το οποίο στην ουσία είναι ένα ψυχογράφημα του μέλλοντος.

Η Ελένη Ανδρεάδη, η βραβευμένη συγγραφέας, μας κάνει ακόμα μία τονωτική ένεση, γύρω από την εγρήγορση και την ενσυναίσθηση, στοχεύοντας στο καλύτερο «μαχητικό προσωπικό». Τα παιδιά. Μέσα από μία όμορφη ιστορία, μέσα από τις υπέροχες εικονογραφήσεις του μετρ του είδους και εξαίρετου συνεργάτη της, Γιάννη Σκουλούδη, μέσα από μία τετρασδιάστατη αφήγηση, η δημιουργός μας βάζει ξανά σε σκέψεις. Μπορούμε να κάνουμε κάτι για να ξεφύγουμε από αυτό το ρημάδι το πλαστικό;

Ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος στην εισαγωγή του λέει πως όλοι μέσα μας κρύβουμε κάποια στοιχεία των μυθικών τεράτων, απλά κάποιοι μπορούν και τα περιορίζουν, ενώ κάποιοι άλλοι όχι. Μήπως τελικά αυτά τα τέρατα ήταν βαθιά ανθρώπινα, αλλά οι πράξεις τους και οι σκοτεινές τους πλευρές έκαναν τους ανθρώπους εκείνης της εποχής να τα «μυθοποιήσουν» για να τα καταλάβουν; Ποιος ξέρει;

Ο μεγαλόκοσμος του Δούκα είναι ένα σύμπαν από μόνο του. Το οποίο σύμπαν άγεται και φέρεται από τις διαθέσεις των πρωταγωνιστών του. Είναι σκληρό το καλοκαίρι, είναι ανήλεοι οι χειμώνες, τα φανταχτερά και τα λαμπρά είναι κατ’ ουσίαν πρόχειρα φτιασίδια για να κρύψουν τις δυσπλασίες εκείνων που αποφασίζουν και ήρωες εδώ δεν υπάρχουν. Μόνο το βουβό κλάμα όσων έχουν χάσει όλα όσα έχουν δημιουργήσει.

Η κυρία Κουνελάκη σερβίρει ένα βιβλίο για γυναίκες, το οποίο όμως καλό θα είναι να διαβαστεί από όλους μας. Γράφει για μία γυναίκα που είναι όμορφη, που είναι καλό παιδί, που δουλεύει, που αγαπά και επιθυμεί να αγαπηθεί, που έχει την οικογένεια σαν πλάνο της και που είναι εντελώς μα εντελώς ανασφαλής. Αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο, το κείμενό της είναι καλογραμμένο…

Ο κύριος Αντώνης Τουμανίδης επιστρέφει, μετά το πρώτο βιβλίο της σειράς, το “Secta” και το «Η αληθινή ιστορία του Πινόκιο». Ο βραβευμένος σεναριογράφος κυκλοφορεί μία ακόμα συστοιχία διηγημάτων με σκοτεινό περιεχόμενο, βγαλμένα από ένα σκοτεινό σύμπαν, πατώντας σε γνωστά παραμύθια. Ο συγγραφέας έχει συνειδητοποιήσει από νωρίς ότι τα παραμύθια, έτσι όπως τα είχαν μαζέψει και κυκλοφορήσει οι αδελφοί Γκριμ, δεν απευθύνονταν μόνο σε παιδιά. Κι αυτό γιατί πολλά πράγματα εκεί μέσα, πολλές «λεπτομέρειες», παραήταν «γραφικές» για το μυαλό και την ψυχή ενός παιδιού. Οι χαρακτήρες υπέφεραν και οι τιμωρίες ήταν σχεδόν φριχτές.

Αυτό το βιβλίο αποτελεί έναν οδηγό. Διαβάζουμε για μία μπάντα ή έναν σόλο καλλιτέχνη, που είχαν μία ιδέα. Σχετίζουμε αυτή την ιδέα με τη χημεία. Διαπιστώνουμε μία συμβατικότητα και πατάμε στην εν λόγω, εξιστορώντας και εξηγώντας. Πάμε παρακάτω, στο επόμενο τραγούδι. Στην επόμενη ιδέα. Που έγινε τραγούδι, λόγω του ότι υπήρχε χημεία. Μεταξύ μουσικών συνοδοιπόρων, μεταξύ του ίδιου του δημιουργού και του «άλλου» εαυτού του, που ευτυχώς συμμάχησε και δεν διέγραψε.