Όταν η πολιτική, η εξουσία και το γέλιο συναντιούνται στην ταράτσα του Λαμπέτη

Είναι η πρόταση των κυρίων Ρέππα και Παπαθανασίου ο επαναπροσδιορισμός της επιθεώρησης; Δείτε το σαν μία νέα αισθητική. Το συναίσθημα παραμένει το αυτό. Θίγουμε τα κακώς κείμενα, συγκινούμε και κάνουμε τον κόσμο να ξεχαστεί, όπως έγραψα και στην αρχή. Και αυτό είναι που μετράει. Ναι, θέλουμε κι άλλο κάρβουνο.

Φεύγοντας από το Θέατρο Πέτρας ένιωθα πως είχα ζήσει κάτι περισσότερο από μια παράσταση. Είχα γίνει κομμάτι μιας όμορφης θεατρικής ιστορίας που γεννήθηκε απρόσμενα μέσα στο σκοτάδι και απέδειξε πως όταν υπάρχει ταλέντο, μεράκι και αγάπη γι’ αυτό που κάνεις, κανένα μπλακ άουτ δεν μπορεί να σβήσει τη μαγεία.

Δεκαεννιά κυρίες στη σκηνή και μία εικοστή στην εξέδρα, δίπλα μας. Δεκαεννιά φωνές που ενώνονται, που μελωδούν και βρυχώνται μαζί. Τραγούδια για την ειρήνη και την αγάπη.

Φάρσα του Γάλλου συγγραφέα Marc Camoletti, ίσως το πιο γνωστό έργο του, σκηνοθετημένη έξυπνα από την κυρία Βάσια Παναγοπούλου. Στο πλευρό της δύο εξαίρετοι θεατράνθρωποι, οι οποίοι φρόντισαν τη διασκευή. Ο κύριος Στέλιος Παπαδόπουλος και ο πανταχού παρών, ο δαιμόνιος, ο κύριος Γιώργος Βάλαρης. Από κει και πέρα αναλαμβάνουν οι ηθοποιοί, οι οποίοι όχι απλά το διασκεδάζουν… το τσάκισαν!

Ο Στέλιος Ανατολίτης αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι μπορεί να παίρνει τα πιο καθημερινά – ή τα πιο απίθανα – θέματα και να τα μετατρέπει σε μια απολαυστική κωμική εμπειρία, που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος.

Και ενώ η κατάσταση στη χώρα μας χαρίζει απλόχερα και διαρκώς αφορμές για να κλαίμε, εμείς περνάμε κατευθείαν στη σκληρή αντεπίθεση. ΓΕΛΑΜΕ! Αυτό ακριβώς υπόσχεται να μας χαρίσει η επιθεώρηση «Εγώ θα σας τα πω!», η οποία έκανε πρεμιέρα μόλις την περασμένη Πέμπτη στο Βεάκειο Θέατρο Πειραιά.

Οι μαθητές του Φραγκιά στέκονται σε υψηλό επίπεδο ερμηνείας και έκφρασης. Διαβασμένοι, κουμπωμένοι στους ρόλους τους, σοβαροί και τόσο-όσο, οι ηθοποιοί καταφέρνουν να μας κρατήσουν συντροφιά για πάνω από εκατόν είκοσι λεπτά και να μην μας φανεί καθόλου.

Τα δύο παιδιά, οι δύο άνθρωποι, η κυρία Φανή Κουλούρη και ο κύριος Μάριος Μάνθος, είναι το επόμενο στοίχημα στην αμεσότητα ερμηνείας και την επαφή με ένα θέαμα που μέχρι χθες θα το χαρακτήριζα ανίερο, ασεβές και άσχημο. Και όμως, μέσα από τον αγώνα τους και τη θέλησή τους, μέσα από τη δουλειά και τον οίστρο τους, καταφέρνουν να πάνε όλα αυτά ένα βήμα παραπέρα. Να καταλάβει ο κόσμος ότι ζούμε σε σκοτεινούς καιρούς.

Η κυρία Βασιλική Διαλυνά και οι κύριοι Χρήστος Σαπουντζής, Γιάννης Λατουσάκης, Παναγιώτης Παπαϊωάννου, Αργύρης Λάμπρου και Τίτος Μακρυγιάννης, όχι απλά στέκονται υψηλά ερμηνευτικά και κινησιολογικά… Μας δίνουν μία μοναδική αίσθηση αλήθειας και πραγματικότητας. Και καταφέρνουν από τα πρώτα λεπτά να γιγαντώσουν μέσα μας το συναίσθημα της οργής και της αδικίας.

Η παράσταση δεν επιδιώκει να προσφέρει εύκολες απαντήσεις ή κάθαρση. Αντίθετα, αφήνει πίσω της ένα βαρύ συναίσθημα και μια έντονη ανάγκη για προβληματισμό γύρω από τη βία, την εξουσία και τα ένστικτα που η κοινωνία συχνά επιλέγει να αγνοεί.

Η ερμηνεία του  Κωσταντίνου Κωνσταντόπουλου υπήρξε πραγματικά συγκλονιστική. Με απόλυτη εσωτερικότητα, δύναμη και ακρίβεια, κατάφερε να μεταφέρει όχι μόνο το φιλοσοφικό βάθος του κειμένου, αλλά και όλη τη συναισθηματική του ένταση. Κάθε λέξη, κάθε παύση, κάθε βλέμμα λειτουργούσε σαν καθρέφτης των πιο κρυφών μας φόβων.

Είναι σεμινάριο για τους ηθοποιούς ο τρόπος που μιλά, που αναπνέει, που εκφέρει. Είναι υπεράνω σχολίων η ζεστασιά με την οποία αφήνει τις λέξεις να βγουν από το στόμα της, όπως και η ματιά της, που περικλείει όλη την ψυχή της.

Με φανερή τη χημεία των τεσσάρων πρωταγωνιστριών, της Τάνιας Τρύπη ως Αλέκας, της Τζένης Καζάκου ως Ηλέκτρας, της Μαρίνας Καλογήρου ως Φωτεινής καιτης Μαρίας Κωνσταντάκη ως Μάρω, το δίχως άλλο ήταν μια παράσταση δεμένη, με έντονα συναισθήματα και από τις τέσσερις ηθοποιούς, αλλά και με απόλυτη συνέπεια στον ρόλο που είχε να ενσαρκώσει η κάθε μια.

Παρακολουθώντας την πρεμιέρα, δεν μπορούσα παρά να ενθουσιαστώ από τη συνολική δουλειά της ομάδας. Οι ερμηνείες ήταν εξαιρετικές, γεμάτες ενέργεια, χιούμορ και έντονο ταπεραμέντο.

Ήταν από τις ελάχιστες φορές που ένιωσα πως παρακολουθώ μια παράσταση που δεν αφηγείται απλώς μια ιστορία, αλλά με μεταφέρει ολοκληρωτικά σε έναν άλλον κόσμο, έναν κόσμο παράλογο, σουρεαλιστικό και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινο.

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα υπήρξε η σκηνοθετική προσέγγιση, η οποία υπογράμμισε πως το θέατρο δεν είναι μόνο η σκηνή, αλλά το σύνολο του χώρου. Η δράση επεκτάθηκε πέρα από τα όριά της, αγκαλιάζοντας το κοινό, ακόμη και τον δρόμο έξω από το θέατρο, μετατρέποντας κάθε σημείο σε εν δυνάμει σκηνή.

Τα πράγματα είναι αρκετά απλά. Πάτε, βλέπετε το έργο – δεν το συζητώ καν ότι θα ξαναπήγαινα – και στη συνέχεια αρχίζετε να αναρωτιέστε. Για το κακό, που χαρακτηρίζει τη φάρα μας. Και για το καλό. Αυτό που υπομένει καρτερικά τις ορέξεις του κακού. Πληρώνοντας το ανίερο στοίχημα που επιμένει να χάνει εδώ και χιλιετίες…

Θα νιώσετε ένα τσίμπημα στις αισθήσεις και το μυαλό σας. Θα θυμώσετε, θα θελήσετε να φωνάξετε. Δεν θα το κάνετε. Θα προτιμήσετε να πάρετε όλο αυτό και να το κάνετε κουβέντα. Να απευθυνθείτε στη συντροφιά σας. Να νιώσετε το έντονο αντιπολεμικό μήνυμα της παράστασης.

Ο πρωταγωνιστής κι αρχισφαγέας Ράντοβαν Κάραζιτς υπήρξε στα αλήθεια, το αιματοκύλισμα στη Σρεμπρένιτσα ήταν δική του υπαιτιότητα, και η μεταμόρφωσή του σε γενειοφόρο εναλλακτικό θεραπευτή που μεθοκοπά στο καπηλειό «Τρελάδικο» δεν αποτελεί επινόηση.

Η κυρία Κατσαμένη κρατά την ουσία του έργου του Πόε. Με συνειδητή επιλογή μία παράσταση βασισμένη σε κείμενο καθαρευούσης και αγάπη στον μεγάλο Αμερικανό συγγραφέα και ποιητή, η σκηνοθέτις παραθέτει αυτό ακριβώς που διέπει, διατρέχει και διακατέχει το έργο. Πραγματικότητα και φαντασία και πλήρη αρμονία.

Ποτέ άλλοτε ένα τόσο – κατά τα άλλα πάντα – «μαύρο» μιούζικαλ δεν κατάφερε να κάνει όλα γύρω μας πιο λευκά, πιο φωτεινά, πιο ανθρώπινα. Η Μαρσέλλου είναι ό,τι καλύτερο έχει τύχει στο μιούζικαλ τα τελευταία είκοσι-φεύγα χρόνια.

Μιλάμε για έναν θίασο που λειτουργεί χωρίς ψεγάδια, που κερδίζει το στοίχημα χάρη στις πολλαπλές διανομές και την οξυδέρκεια των συντελεστών και που καταφέρνει να συγκινήσει το κοινό. Ένα μιούζικαλ με δομημένη ιστορία και μήνυμα.

Το αθάνατο έργο του μεγάλου Νορβηγού συγγραφέα, το πιο πολύ-ανεβασμένο του. Και μία σκελίδα Γκαίτε. Ο Μεφιστοφελής και η Νόρα, ο Τόρβαλντ και ο Κρόγκσταντ… Ανίερες συμφωνίες για την πραγματοποίηση ενός ιερού σκοπού. Η Νόρα βάζει την υπογραφή της. Όχι με αίμα, αλλά για το αίμα της. Ο σύζυγος εξίσταται και ξεσπά επί δικαίων και αδίκων. Και ο τρίτος της παρέας… απολαμβάνει μία κατάσταση που εξισορροπεί το παράλογο με την ίδια τη ζωή.

Οι κυρίες Αφροδίτη Βραχοπούλου, Δανάη Γοργομύτη, Βίκυ Λέκκα, Άννα Λιανοπούλου βρίσκονται μπροστά μας. Οι πρωταγωνίστριες. Οι θήτες και τα θύματα. Θα έλεγε κανείς πως πρόκειται για την εν χορώ αναπαράσταση μίας αντίστροφης εκτέλεσης.

Μία παράσταση που δεν εμπεριέχει την κάθαρση αυτή καθαυτή, αλλά κάνει κάτι κινηματογραφικό, το οποίο μου αρέσει ιδιαίτερα. Αφήνει όλους τους ήρωες και όλες τις ηρωίδες σε ένα χωροχρονικό σημείο. Αυτά που έχουν συμβεί, καλώς ή κακώς έχουν συντελεστεί. Η επόμενη ώρα, η επόμενη μέρα, είναι και το επόμενο θέμα για συζήτηση, από τη στιγμή που θα βγούμε από την αίθουσα.

Οι δύο ηθοποιοί μας έκαναν αποδέκτες και κοινωνούς την ίδια στιγμή. Ο θεατής αισθάνθηκε σταθμός αυτής της διαδρομής. Δεν παρακολουθήσαμε απλά μία ιστορία. Τη ζήσαμε.

Οκτώ ηθοποιοί νέοι, δυναμικοί και πολύ καλά ρυθμισμένοι σαν ομάδα. Το κείμενο είναι πολύ και τρέχει ταχύτατα, εκείνοι όμως έχουν προβάρει πολύ, έχουν εξετάσει τις λεπτομέρειες και αποδίδουν σχεδόν κινηματογραφικά.

Οι τέσσερις νέοι ηθοποιοί αποδεικνύονται βασικοί συντελεστές αυτής της επιτυχίας. Δεν ερμηνεύουν απλώς ρόλους· βυθίζονται μέσα τους. Έχουν προσεγγίσει το έργο με κατανόηση και εσωτερικότητα, καταφέρνοντας να μεταφέρουν το συναίσθημα με αλήθεια και ωριμότητα που εντυπωσιάζει.

Η σκηνοθετική ματιά των Μιχαέλας Αντωνίου και Βάσιας Σκιαδά κινείται με συνέπεια προς μια ποιητική αφαίρεση, βυθίζοντας τη σκηνή σε ένα σχεδόν τελετουργικό μαύρο, όπου οι καθρέφτες δεν λειτουργούν απλώς ως σκηνικά ευρήματα αλλά ως πολλαπλά βλέμματα πάνω στην εύθραυστη ταυτότητα του ήρωα.

Τέτοιο σκηνικό στο Άβατον δεν έχω ξαναδεί. Ο κύριος Γιάννης Βουρουτζής ξεπέρασε κάθε φαντασία και έφτιαξε μία αμμουδιά και μία παραλία. Εκεί. Στη σκηνή. Ακούγεται εξωφρενικό, ίσως και να είναι, αλλά πρέπει να πάτε και να το δείτε. Και τότε θα καταλάβετε ότι η μαεστρία κάποιων ανθρώπων δεν χαμπαριάζει ούτε από χώρους ούτε από περιορισμούς.

Θαμπώθηκα πρώτα από όλα με το φωνητικό επίπεδο όλων των ηθοποιών της παράστασης. Τραγουδούσαν τόσο όμορφα, τόσο μοναδικά. Με άριστα το δέκα έφτασαν στο εκατό και δεν είναι υπερβολή, θα το διαπιστώσετε και μόνοι σας παρακολουθώντας την παράσταση.

Και μετά… ο θίασος! Πολλά θαυμαστικά για τους θαυμαστούς και τις θαυμαστές που μας έκαναν να χειροκροτούμε μέχρι να σπάσουν τα χέρια μας. Με καπετάνιο τον συνήθη ύποπτο Νικορέστη Χανιωτάκη, οι συντελεστές έλαμψαν και λάμπουν κάθε φορά που ανεβαίνουν στη σκηνή. Ο κύριος Χανιωτάκης στήνει το έργο με τέτοιο τρόπο, ώστε να στάζει εκείνο κλιμακωτά στο μυαλό και την καρδιά μας. Είναι τέτοια η αμεσότητα και είναι τέτοιο το μοτίβο, που δεν γίνεται να μην εγκλιματιστείς από τις πρώτες στιγμές.

Ένα μιούζικαλ μεταδιδακτορικού επιπέδου, με τους ηθοποιούς να στέκονται πολύ υψηλά ερμηνευτικά, με μουσική που αποδίδεται ζωντανά επί σκηνής και με στήριξη ισάξια του τάλαντου και της δουλειάς των συντελεστών.

Στο θέατρο Ροές, η Νάνα και ο Βαγγέλης δεν αφηγήθηκαν απλώς μια ιστορία. Την ξεδίπλωσαν μπροστά μας σαν ένα σκοτεινό κουβάρι συναισθημάτων, καλώντας τον θεατή να χαθεί μέσα του και να αναζητήσει τα δικά του νήματα. Είναι συνάνθρωποι μιας πλαστικής κοινωνίας, που τους βουλιάζει κάθε στιγμή, ενώ παράλληλα τους τραβάει σε μια μακρινή δίνη φόβου και ανασφάλειας.

Ένα θαυμάσιο κείμενο γίνεται παράσταση. Μία ιστορία που κατανοούμε από την αρχή. Ο κύριος Παναγιώτης Καστρίτσης, ο οποίος το σκέφτηκε όλο αυτό, έγραψε το κείμενο μαζί με την κυρία Δανάη Ντέμου και υπογράφει τη σκηνοθεσία, έκανε το αυτονόητο τέχνη. Μαζί με την καλλιτεχνική συνοδοιπόρο του πήραν τρεις χαρακτήρες ανθρώπινους, εντελώς καθημερινούς και τους ταξίδεψαν από μία χρονική περίοδο σε μια άλλη.

Η συγκίνηση είναι δεδομένη, όπως και ο θαυμασμός. Για όσους αγαπούν το θέατρο, εδώ, σε αυτό το έργο, βρίσκεται το ορμητήριο, το ησυχαστήριο και η σκήτη τους.

Τελικά, αυτό που όλοι αναζητούμε είναι να μας δουν, να μας ακούσουν και να μας αποδεχθούν.

Ένα έργο που σε καθηλώνει για πολλούς λόγους, ξεκινώντας από το κείμενο, το οποίο θίγει και αναδεικνύει σύγχρονους προβληματισμούς γύρω από τον έγγαμο βίο και τις δυναμικές εξουσίας που μπορεί να αναπτυχθούν μέσα σε αυτόν, οδηγώντας τελικά στην απόλυτη μοναξιά ακόμη και μέσα στον γάμο.

Ο Σίμος Στυλιανού αποδίδει συγκλονιστικά τη σωματική – αλλά και ψυχική – αναπηρία του Πάβελ, ενώ η Λίλλυ Μελεμέ κεντάει πάνω στη σκηνή με τους μικρομανιερισμούς της. Ως πρωταγωνίστρια και σκηνοθέτις, είναι η αδιαμφισβήτητη κινητήρια δύναμη της παράστασης.

Στο κέντρο της παράστασης βρίσκεται η Νάντια Κοντογεώργη, η οποία καταφέρνει κάτι σχεδόν αδιανόητο. Ενσαρκώνει είκοσι έξι διαφορετικές φωνές και χαρακτήρες, τους δίνει σάρκα και οστά και τους συνδέει αρμονικά σε ένα ενιαίο, σφιχτοδεμένο θεατρικό σύμπαν.

Η κυρία Κυριακή Σπανού έχει κάνει τη θεατρική προσαρμογή, βασισμένη στη μετάφραση του κυρίου Γιάννη Στρίγκου και έχει στήσει και δουλέψει με τρόπο που τιμά την τέχνη της και το βιβλίο. Διατηρεί και την «αυτονομία» στη διαδρομή των ηρωίδων και των ιστοριών, διατηρεί όμως και την «ένωση» στο τελείωμα, όπως προστάζουν και οι σελίδες της Κολομπανί.

Η κυρία Σοφία Λιάκου είναι απίστευτα γλυκιά! Είναι σκέτη καραμέλα, είναι η σικάτη κυρία που μένει στο απέναντι διαμέρισμα και κάθε μέρα λαμβάνει ένα μπουκέτο λουλούδια. Η εκφορά της είναι ιδανική, το ηχόχρωμά της εξαιρετικό και ο τρόπος που κοιτάζει και κινείται, αγγίζουν την τέλεια φυσικότητα.

Το σκηνικό της παράστασης είναι ό,τι πιο ωραίο έχω δει στο secret room του Αλκμήνη και μία πραγματική δήλωση οξύνοιας στη μοντέρνα σκηνογραφία, με την υπογραφή του κυρίου Δημήτρη Μέλλου.

Ιδιαίτερα με εντυπωσίασε και ένιωσα τιμή να παρακολουθώ μια χορευτική παράσταση αντίστοιχου υψηλού επιπέδου. Η τεχνική αρτιότητα των χορευτριών φανερώνεται στην σεκάνς όπου η μητέρα διδάσκει στο παιδί την όρθια στάση. Ήταν ένα μάθημα ανατομίας και εμπιστοσύνης.

Η Βανέσσα Βαϊτση, υπό τη λιτή αλλά ουσιώδη σκηνοθετική ματιά και καθοδήγηση του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου, μετουσιώνει σε λόγο όλα εκείνα που βιώνει ένας άνθρωπος ηττημένος – αυτή την ανεξέλεγκτη δίψα για υπέρβαση της ίδιας μας της φύσης.

Μετά από πολλές παραστάσεις που έχουμε παρακολουθήσει, μπορώ να πω με ειλικρίνεια ότι όποιος επιλέξει να τη δει θα περάσει όμορφα, είτε για να απολαύσει αγαπημένους ηθοποιούς σε πολύ καλές ερμηνείες, είτε γιατί θα αναγνωρίσει μέσα στην ιστορία κομμάτια της ελληνικής πραγματικότητας που, με χιούμορ και ευαισθησία, ανεβαίνουν στη σκηνή.

Μπροστά σε αυτό το εφιαλτικό παιχνίδι, ο θεατής αρχικά συνοφρυώνεται, ειδικά αν δεν είναι εξοικειωμένος με την υπερρεαλιστική παράδοση. Αλλά ακόμα και τότε, η γλώσσα του κειμένου είναι τόσο έξοχη, που σε συμπαρασύρει σαν χείμαρρος.

Στη συζήτηση, που ακολουθεί, με τους ηθοποιούς, τη δημιουργό αλλά και τον σκηνοθέτη και συνεργάτη της, Γιάννη Σκουρλέτη, η Μάμα απογυμνώνεται και αναδεικνύεται ως μια ωμή ανατομία του περιθωρίου. Αν, με όρους ρομαντικούς, το έργο μιλάει για την πείνα και την ηθική, με όρους πολιτικούς παραπέμπει σε ένα ανελέητο μπρα-ντε-φερ ανάμεσα στο σύμβολο του Ζητιάνου και τον αδηφάγο μηχανισμό του καπιταλισμού.

Αυτή η διασκευή δεν επιδιώκει ούτε τη δικαίωση ούτε την καταδίκη της ηρωίδας. Αντίθετα, ανοίγει χώρο για ερωτήματα. Πού αρχίζει και πού τελειώνει η ευθύνη; Πόσο βαριά είναι η κοινωνική πίεση; Και τελικά, πόσο εύκολο είναι να μιλήσουμε για το φως χωρίς να κοιτάξουμε κατάματα το σκοτάδι;

Καθώς η παράσταση εξελίσσεται, οι μάσκες αρχίζουν να πέφτουν και μια κρίσιμη αποκάλυψη για τον έναν από τους δύο λειτουργεί καταλυτικά. Εκεί το έργο παύει να είναι θεωρητικό και γίνεται βαθιά προσωπικό, σχεδόν ενοχλητικό.

Συνολικά, η θεατρική μεταφορά του έργου «Λόλα» είναι μια προσεγμένη, δυναμική και συναισθηματικά φορτισμένη παράσταση, που τιμά τόσο την κινηματογραφική της προέλευση όσο και το σύγχρονο θέατρο, προσφέροντας στο κοινό μια εμπειρία έντονα ανθρώπινη και βαθιά συγκινητική.

Ένας μαγικά δοσμένος μονόλογος, ο οποίος στην ουσία είναι ραφή επιμέρους μονολόγων, όλων διαμέσου ενός προσώπου, που μεταμορφώνεται άμα τη βουλήσει. Συνιστάται χωρίς δεύτερη σκέψη και δεύτερη κουβέντα.

Οι κυρίες Θεανώ Κλάδη και Βιβιάννα Γιαννούτσου και οι κύριοι Χάρης Τραχανίδης, Ηρακλής Τσουζίνοβ και Γιάννης Κούλπερ, δουλεύουν και φαίνονται σαν ομάδα. Δεν υπάρχει ο πρωταγωνιστής που θα διαφανεί περισσότερο. Υπάρχουν οι πέντε πρωταγωνιστές, που ξεχωρίζουν το ίδιο, γιατί, πολύ απλά, ξεχωρίζει η ίδια η παράσταση.

Οι δύο πρωταγωνιστές διαθέτουν τόση άνεση, που πραγματικά διερωτάσαι, σαν θεατής, αν όλο αυτό βγαίνει από την εμπειρία τους, από το δέσιμο με την τέχνη τους, από τη διαρκή ενασχόληση ή πρόκειται «απλά» για μία συνομωσία των αρχαίων δαιμόνων του θεάτρου.

Όλο το έργο διαδραματίζεται μέσα σε ένα δωμάτιο. Η νέα, ακραία, κατάσταση, λόγω της καταστροφικής πανδημίας, οδηγεί τις συμπεριφορές εκτός πλαισίου. Η αγάπη γίνεται μίσος, ο έρωτας δίνει τη θέση του στην αδιαφορία και σε κάτι από αλαζονεία.

Από το πρώτο δευτερόλεπτο μέχρι το τέλος, δεν σταμάτησα να παρατηρώ. Και μαζί με τις εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών, τα συναισθήματά μου, τα οποία εναλλάσσονταν. Συγκίνηση, χαμόγελο, μια εσωτερική σιωπή, μια μικρή ταραχή.

Ο κύριος Κακάλας παραδίδει μαθήματα στον τρόπο μετάδοσης. Δεν θα κάνει ούτε μισό σαρδάμ, ο ρυθμός του είναι σταθερός και η έκφανση του εξαιρετική. Η χροιά της φωνής βοηθά, ώστε η εξιστόρηση να μπαίνει στο πετσί μας και ο ιδιάζων λόγος του δημιουργού δεν προκαλεί προβλήματα στην κατανόηση.

Η πρώτη μου επαφή με τον χώρο με κέρδισε αμέσως. Το σκηνικό, λιτό αλλά εξαιρετικά ζωντανό, λειτουργούσε ως ενεργός αφηγητής της ιστορίας, χωρίς περιττές υπερβολές. Οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν συγκλονιστικές. Παραστατικές, σωματικές, βαθιά ρεαλιστικές.

Το «Μόνο σπίτι, κρεβάτι και εκκλησία» στον Μικρό Κεραμικό είναι ένα έργο που αξίζει να παρακολουθήσει κανείς. Η ερμηνεία της Νικολέτας Βλαβιανού είναι ο βασικός λόγος. Με χιούμορ, συγκίνηση και αμεσότητα, καταφέρνει να μετατρέψει έναν μονόλογο σε ζωντανή εμπειρία.

Έχετε σκεφτεί αν ταιριάζει η Αλίκη Βουγιουκλάκη με τους Clash; Ο Σωκράτης Μάλαμας με τον Γιώργο Ζαμπέτα; Οι Nirvana με τον Κώστα Μπίγαλη; Τέτοια mash up, συνοδευόμενα από λογοπαίγνια και αστεία ενδιάμεσα από τη μουσική, είναι βέβαιο ότι θα σε κάνουν να γελάσεις και να χειροκροτήσεις. Εμείς πάντως το ευχαριστηθήκαμε πολύ!

Ο τελευταίος Γιάνκης, το έργο που αναφέρεται στον Λιρόι Χάμιλτον, αποτελεί ένα από τα πιο ώριμα έργα του Άρθουρ Μίλερ, γραμμένο το 1993 και το οποίο καταπιάνεται με ένα από τα αγαπημένα του θέματα. Την επίδραση του οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης της οικονομίας στον άνθρωπο, τις αξίες και τις σχέσεις του. Ίσως, στο τέλος της παράστασης, μπορεί ακόμα και να τσαντιστείς που δεν παρακολούθησες νωρίτερα έργα του τεράστιου αυτού θεατρικού συγγραφέα, ο οποίος έχει θίξει όλα τα επίκαιρα θέματα αρκετά χρόνια πριν να αρχίσουν οι δικές σου αγωνίες.

Ο Καλυβάτσης, εκτός του ότι είναι υπερταλαντούχος – νομίζω οι υπερθετικοί βαθμοί επιθέτων αρμόζουν να περιγράψουν τη πληθωρική του προσωπικότητα – έχει ένα δικό του προσωπικό χαρακτήρα πάνω στη σκηνή, την οποία γεμίζει μόνος του πολύ άνετα.

Ήταν κλειδωμένη στον ρόλο της. Ήταν διπλοκλειδωμένη στον χαρακτήρα της. Η κυρία Κορίνα Χρυσάιδου, στον ρόλο της κυρίας Μαργαρίτας, μας έπεισε εντελώς. Ήταν τόσο καλή σε αυτό που έκανε, που πολλές φορές θεώρησα ότι όντως ήμουν μαθητής και όχι θεατής και άλλες τόσες φορές ήθελα να εγκαταλείψω την αίθουσα, αφού αισθανόμουν όλη τούτη την κλειστοφοβία που προκαλούσαν οι φράσεις της.

Είναι η τέταρτη χρονιά που υποδύεται τη Ρόζα η κυρία Καλοπήτα. Και πρόκειται για ένα από τα πιο άνετα και εντυπωσιακά δεσίματα και κουμπώματα ηθοποιού και ρόλου. Είναι η θνησιγένεια του θεάτρου στα καλύτερά της. Είναι η τέχνη των ηθοποιών, όπως την έχουμε ονειρευτεί.

Οι συντελεστές της παράστασης έχουν δημιουργήσει ένα σκηνικό άμεσο στους θεατές, που πετυχαίνει τον στόχο του και αισθάνεσαι την πίεση και τον αγώνα των συμμετεχόντων στον μαραθώνιο. Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Καρατζιά, μαζί με τον Μάνο Αντωνιάδη, σε μετάφραση και διασκευή δική τους, θα δώσει έμφαση στους ανθρώπινους χαρακτήρες και στο πώς οι φιλοδοξίες και τα όνειρα μπορούν να σε επηρεάσουν.

Οι δύο ηθοποιοί έδειξαν, με αυτή τους την παρουσία και αυτή τους την απόδοση, ότι το θέατρο είναι η τέχνη των ηθοποιών.

Το «Στην Εξοχή» αγγίζει πολλά και καίρια θέματα. Ανάμεσά τους, ξεχωρίζει η θέση της γυναίκας και οι δυναμικές εξουσίας μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά και η γενικότερη φύση των ανθρώπινων δεσμών. Η εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στην αγάπη και την απειλή, την οικειότητα και την απόσταση, την ανάγκη για ασφάλεια και την αναπόφευκτη σύγκρουση.

Δείτε αυτή την παράσταση. Εστιάστε στις ερμηνείες, στους διαλόγους, σε όλα αυτά που αναδύονται από τις στιχομυθίες. Σκύψτε πάνω από τα χιουμοριστικά ιντερμέδια και τις παύσεις, τις μουσικές σιωπές του έργου. Και εμπνευστείτε από τη λίστα.