Η Άντα Χριστίδου μιλά για την «Καμμία», μια παράσταση που κινείται ανάμεσα στον θεατρικό μονόλογο και το βιωματικό σεμινάριο αυτογνωσίας. Μέσα από την ιστορία μιας γυναίκας που έμαθε να λέει μόνο «ναι» στους άλλους, φωτίζονται ζητήματα ενοχών, φόβων και εσωτερικής καταπίεσης. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η δημιουργός αναφέρεται στη γέννηση της ιδέας, στη μετατροπή του προσωπικού βιώματος σε θεατρικό λόγο και στη σημασία της σύγκρουσης με τον εαυτό ως απαραίτητο βήμα προς τη λύτρωση.

Ποια ήταν η πρώτη στιγμή, η πρώτη σκέψη ή ανάγκη που γέννησε την “Καμμία”;

Οι πιο δημιουργικές μου σκέψεις έρχονται όταν οδηγώ. Είχα την ανάγκη να επικοινωνήσω με περισσότερους ανθρώπους την γνώση μου και την εμπειρία μου στα βιωματικά σεμινάρια. Επειδή έγραφα ένα θεατρικό μονόλογο για την μοναξιά της γυναίκας , σκέφτηκα να εντάξω στο μονόλογο μου ένα μικρό βιωματικό σεμινάριο με θέμα την γνωριμία του αυθεντικού εαυτού.

Πώς μετατρέπεται ένα τόσο εσωτερικό βίωμα σε θεατρικό λόγο χωρίς να χάνει την αλήθεια του;

Τα εσωτερικά βιώματα το αντίθετο κάνουν εξυπηρετούν την αλήθεια που θέλεις να υποστηρίξεις. Γιατί συνήθως οι άνθρωποι αποφεύγουν την «συνάντηση» με τα εσωτερικά τους τραύματα. Δημιουργούν συνθήκες «ψευδών κερδών» για να αποσπάσουν την προσοχή τους από κάτι που είναι επώδυνο.

Η ένταξη του βιωματικού σεμιναρίου ήταν αρχική ιδέα ή προέκυψε στη διαδρομή;

Το σεμινάριο εξυπηρετεί την ιδέα «της καμίας» μιας γυναίκας που ζει για εξυπηρετεί τα θέλω και τις ανάγκες των άλλων, δεν λέει ποτέ όχι παρά μόνο ναι σε όλα όπως περιγράφει στον μονόλογο. Είναι η καλή γυναίκα αυτή που νοιάζεται μόνο για τους άλλους και καθόλου για τον εαυτό της και αυτός ο εγκλεισμός λόγω καραντίνας , την αναγκάζει να καταλάβει ότι έχει καταπιέσει κατάφωρα τον εαυτό της για τα χατίρια των άλλων. Το βιωματικό σεμινάριο δίνει μια μικρή απάντηση σε αυτό το μεγάλο ερώτημα του πώς μπορείς να πλησιάσεις τον εαυτό σου.

Η “Καμμία” μιλά για φόβους, ενοχές και σιωπές. Ποια από αυτά θεωρείτε πιο επικίνδυνη για την ψυχική μας ισορροπία;

Αυτες οι άτιμες οι ενοχές δημιουργούν τον φόβο και τις ενοχές που σε αναγκάζουν να προσποιείσαι για τους άλλους , να γίνεσαι χαλί να σε πατήσουν. Και να θέλεις μόνο να ξέρεις ότι σου επιτρέπουν να είσαι μαζί τους στη παρέα τους στην ομάδα τους.

Η αυτογνωσία, όπως την προσεγγίζετε, είναι μια διαδικασία λύτρωσης ή μια διαρκής σύγκρουση με τον εαυτό μας;

Για να φτάσεις στην λύτρωση σίγουρα θα περάσεις από την σύγκρουση των παλιών σου πεποιθήσεων που ζητούν απαιτητικά την δικαίωση τους. Άρα προηγείται η σύγκρουση για να έρθει κάποια στιγμή η λύτρωση.

Τι θα λέγατε σε κάποιον που σκέφτεται να έρθει στην παράσταση αλλά φοβάται όσα μπορεί να συναντήσει μέσα του;

Επειδή προηγείται ο μονόλογος που σε ωθεί να σκεφτείς τον τρόπο που λειτουργείς μέχρι τώρα στην ζωή σου , έρχεται το σεμινάριο σαν ένα μικρό είδος λύτρωσης από αυτά τα ανάμεικτα συναισθήματα που έχεις προηγουμένως νοιώσει.

Αν ο θεατής φύγει με μία μόνο σκέψη από την “Καμμία”, ποια θα θέλατε να είναι;

Θα ήθελα να βρει λίγο χρόνο να κοιτάξει τον εαυτό του λίγο πιο κοντά. Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει άλλωστε, τους δίνω ένα ερωτηματολόγιο συναισθηματικής νοημοσύνης να το απαντήσει ο καθένας σπίτι του ειλικρινά με τον εαυτό του.

Μαίρη Ζαρακοβίτη