Review: Endless by Ov Sulfur

2026 – Century Media
Όταν ο Ricky Hoover αποχώρησε από τους Suffokate πριν από μια δεκαετία, λίγοι
περίμεναν ότι θα επέστρεφε ως ο σημαιοφόρος μιας συμφωνικής, blackened
αναγέννησης του deathcore. Με το δεύτερο δίσκο των Ov Sulfur, με τίτλο Endless, το
κουιντέτο από το Λας Βέγκας παίρνει το “Lorna Shore effect” και χτίζει τον δικό του,
ακόμα πιο επιβλητικό καθεδρικό ναό. Πρόκειται για έναν δίσκο που ορίζεται από την
εμμονή του τίτλου του: την έννοια της αιωνιότητας, την εξάντληση των συναισθημάτων
που δεν τελειώνουν ποτέ και το συντριπτικό βάρος μιας κληρονομιάς που αρνείται να
σβήσει.
Το Endless είναι μια τεράστια, ωριαία επέκταση των θεμελίων που τέθηκαν το 2023 με
το The Burden ov Faith, και από τις πρώτες στιγμές του Endless//Godless, είναι
σαφές ότι η παραγωγή έχει ανέβει σε κινηματογραφική κλίμακα. Οι κιθάρες, υπό τον
χειρισμό των Chase Wilson και Christian Becker, καταλαμβάνουν έναν χώρο που
μοιάζει ταυτόχρονα κοφτερός σαν ξυράφι και χαοτικά ευρύς. Αλλά η πραγματική είδηση
εδώ είναι η φωνητική εξέλιξη. Ο Hoover έχει προχωρήσει πέρα από τα μονοδιάστατα
“tough guy” γαβγίσματα των αρχών της δεκαετίας του 2010. Σε κομμάτια όπως το Seed
και το Vast Eternal, μεταβαίνει από υπόγεια gutturals σε κραυγές υψηλής συχνότητας
που ακούγονται σαν μια ψυχή που γδέρνεται ζωντανή. Ακόμα πιο τολμηρά, η μπάντα
επενδύει βαριά στα καθαρά φωνητικά, όχι ως έναν εμπορικό συμβιβασμό, αλλά ως ένα
εργαλείο για συναισθηματική αντήχηση. Η αλληλεπίδραση μεταξύ της τραχύτητας του
Hoover και των μελωδικών γραμμών του Wilson δίνει στον δίσκο μια γοτθική, σχεδόν
οπερατική ποιότητα.

Ο ρυθμός του δίσκου είναι έξυπνα μελετημένος, μοιρασμένος ανάμεσα σε στιγμές βίας
υψηλών οκτανίων και ατμοσφαιρικής ενδοσκόπησης. Με κάποια κομμάτια που
ξεχωρίζουν από μακριά όπως το Seed με τον “κλασικό” ήχο των Ov Sulfur στην
τελειότητά του. Είναι ανελέητο, με μερικά από τα πιο τεχνικά blast-beats του drummer
Ryan “Leviathvn” Rivard, τα οποία διακόπτονται από ένα breakdown που μοιάζει με
τεκτονική μετατόπιση. Το Wither ως το μεγαλύτερο ρίσκο του άλμπουμ. Μια δυναμική,
μοντέρνα μπαλάντα που φλερτάρει με το hard rock. Αν και οι πουριτανοί ίσως
δυσανασχετήσουν με την προσβασιμότητά του, το σόλο κιθάρας είναι αναμφισβήτητα το
καλύτερο του δίσκου, αποδεικνύοντας ότι η μπάντα έχει τις ικανότητες να διαπρέψει και
έξω από το κουτί του “συνεχούς θορύβου”. Το Evermore ως το κεντρικό κομμάτι, αυτό
το track που διερευνά την τρομακτική προοπτική της αιώνιας ζωής. Μουσικά, είναι μια
συμφωνική έκρηξη που γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ της μεγαλοπρέπειας των Dimmu
Borgir και του “beatdown” ήθους του σύγχρονου deathcore.

Οι Ov Sulfur δεν πήγαν σε αυτόν τον πόλεμο μόνοι τους. Το δεύτερο μισό της
κυκλοφορίας μοιάζει με ένα “who’s who” του σύγχρονου extreme metal. Το Dread
φιλοξενεί τον Josh Davies των Ingested, προσθέτοντας ένα στρώμα παραδοσιακής
death metal βρωμιάς. Το Bleak φέρνει τον Johnny Ciardullo (Carcosa/Angelmaker),
του οποίου τα διαπεραστικά highs αποτελούν το τέλειο αντίβαρο στα lows του Hoover.
Τέλος, το A World Away επιστρατεύει τον Alan Grnja των Distant για να δημιουργήσει
ένα κομμάτι που μοιάζει με κάθοδο στην άβυσσο σε αργή κίνηση. Αυτές οι συμμετοχές
δεν μοιάζουν ποτέ με “πυροτεχνήματα” για λόγους marketing, αλλά είναι ενσωματωμένες
στη κάθε σύνθεση με τρόπο που ενισχύει την καταπιεστική ατμόσφαιρα του δίσκου.
Αν υπάρχει κάτι σαν ένσταση, αυτό είναι ότι το Endless είναι “πολύ” για να το χωνέψει
κανείς με τη μία. Με δέκα κομμάτια, τα συμφωνικά επίπεδα μπορούν περιστασιακά να
γίνουν ασφυκτικά. Ωστόσο, αυτό φαίνεται να είναι και το ζητούμενο. Ο δίσκος κλείνει με
έναν απροσδόκητα ευάλωτο τόνο με το Endless//Loveless, ένα μελωδικό κομμάτι με
metalcore αποχρώσεις που αφαιρεί τα blast beats για να αφήσει τον ακροατή με μια
αίσθηση γνήσιας μελαγχολίας.

Οι Ov Sulfur απέφυγαν με επιτυχία την “παγίδα του δεύτερου δίσκου” αγκαλιάζοντας τις
αντιφάσεις τους. Είναι ταυτόχρονα αντι-θρησκευτικοί και βαθιά πνευματικοί, βάναυσοι και
μελωδικοί, παραδοσιακοί και πρωτοποριακοί. Το Endless είναι ένα σημείο αναφοράς για
το είδος το 2026, ένας δίσκος που αποδεικνύει ότι το deathcore μπορεί να έχει καρδιά,
ακόμα κι αν αυτή είναι μαύρη και ποτισμένη με θειάφι.