2026 – Independent
Η επιστροφή των Glamour Of The Kill με το Vengeance δεν είναι απλώς μια νέα
κυκλοφορία, είναι μια πράξη αυτοεπιβεβαίωσης. Ένα συγκρότημα που σημάδεψε τη
βρετανική metalcore σκηνή των late 2000s επανεμφανίζεται το 2026 με έναν δίσκο που
όχι μόνο δεν προσπαθεί να αναβιώσει το παρελθόν, αλλά το ξεπερνά με περίσσια
ευκολία. Μετά από χρόνια σιωπής, διάλυσης, αποσπασματικών εμφανίσεων και
αμφιβολιών για το αν θα υπάρξει ποτέ πραγματικό comeback, το Vengeance έρχεται
σαν συμπυκνωμένη ενέργεια που περίμενε χρόνια να εκτονωθεί.
Από τα πρώτα δευτερόλεπτα γίνεται ξεκάθαρο ότι οι Glamour Of The Kill δεν
επέστρεψαν για να παίξουν ασφαλώς. Η παραγωγή είναι πιο ωμή, οι κιθάρες πιο βαριές
και η συνολική αισθητική πιο επιθετική από οτιδήποτε είχαν παρουσιάσει στο παρελθόν.
Η μπάντα θυμάται ποια είναι, αλλά δεν εγκλωβίζεται στη νοσταλγία. Αντίθετα, επιλέγει
μια πιο ώριμη, πιο σφιχτή εκδοχή του ήχου της, αποφεύγοντας τις υπερβολικά
γυαλισμένες φόρμες που χαρακτήριζαν το The Summoning και το Savages. Ο Davey
Richmond παραμένει το επίκεντρο της μουσικής ταυτότητας του συγκροτήματος. Η
φωνή του έχει διατηρήσει την καθαρότητα και τη μελωδικότητά της, αλλά πλέον διαθέτει
μια τραχύτητα που δίνει βάρος στα πιο επιθετικά σημεία. Τα ρεφρέν είναι φτιαγμένα για
live, με hooks που μένουν στο μυαλό χωρίς να γίνονται υπερβολικά pop. Οι κιθάρες των
Ben Thomson και Mike Kingswood λειτουργούν σαν μία καλοκουρδισμένη μηχανή,
άλλοτε χτίζουν μελωδικά θέματα, άλλοτε επιτίθενται με thrash‑επηρεασμένη ορμή, ενώ
τα solos είναι σύντομα, στοχευμένα και απαλλαγμένα από περιττές επιδείξεις.

youtube.com/watch?v=ExJHV7qjheg&list=RDExJHV7qjheg&start_radio=1&pp=ygUTR2
xhbW91ciBPZiBUaGUgS2lsbKAHAQ%3D%3D

Θεματικά, ο δίσκος περιστρέφεται γύρω από την ίδια την πράξη της επιστροφής. Η
“εκδίκηση” του τίτλου δεν αφορά κάποιον εξωτερικό αντίπαλο, αλλά την ανάγκη του
συγκροτήματος να αποδείξει ότι δεν έχει τελειώσει. Υπάρχει μια έντονη αίσθηση
αυτογνωσίας εδώ. Οι Glamour Of The Kill γνωρίζουν ότι επιστρέφουν σε μια σκηνή που
έχει αλλάξει, σε ένα κοινό που έχει ωριμάσει και σε ένα περιβάλλον όπου η νοσταλγία
συχνά λειτουργεί σαν δίκοπο μαχαίρι. Το Vengeance μοιάζει να απαντά σε όλα αυτά με
μια απλή δήλωση: “Είμαστε ακόμη εδώ και έχουμε κάτι να πούμε”. Η ροή του δίσκου είναι
προσεκτικά δομημένη. Η επιθετικότητα των πρώτων κομματιών λειτουργεί σαν χαστούκι
αφύπνισης, ενώ το ομώνυμο Vengeance στέκεται ως η κορύφωση της δημιουργικής
πρόθεσης του δίσκου. Το Grace Of God, που είχε προηγηθεί ως single, λειτουργεί σαν
γέφυρα ανάμεσα στο παλιό και το νέο ύφος της μπάντας, ενώ τα πιο σκοτεινά και
δραματικά κομμάτια προς το τέλος προσθέτουν βάθος και αφήνουν μια αίσθηση
ολοκληρωμένου έργου.

Η παραγωγή είναι καθαρή αλλά όχι αποστειρωμένη. Τα τύμπανα έχουν punch, οι
κιθάρες διαθέτουν όγκο και τα φωνητικά βρίσκονται μπροστά στη μίξη χωρίς να
καλύπτουν τα υπόλοιπα στοιχεία. Η αισθητική του δίσκου, τόσο ηχητικά όσο και
θεματικά, αποπνέει αυτοπεποίθηση. Δεν υπάρχει ίχνος ανασφάλειας ή προσπάθειας να
”χαϊδέψουν” το κοινό. Αντίθετα, το Vengeance μοιάζει με δίσκο που γράφτηκε για να
ικανοποιήσει πρώτα και κύρια τους ίδιους.
Συνολικά, το Vengeance είναι μια από τις πιο ουσιαστικές επιστροφές της βρετανικής
metalcore σκηνής των τελευταίων ετών. Δεν βασίζεται στη νοσταλγία, ούτε προσπαθεί
να αναπαράγει μια εποχή που έχει περάσει. Είναι μία κυκλοφορία που δικαιολογεί την
ύπαρξή της με κάθε riff, κάθε ρεφρέν και κάθε κραυγή. Για τους παλιούς fans, αποτελεί
επιβεβαίωση ότι η μπάντα δεν έχασε ποτέ τη σπίθα της. Για τους νεότερους ακροατές,
είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να γνωρίσουν ένα συγκρότημα που επιστρέφει όχι απλώς
για να θυμίσει ποιο ήταν, αλλά για να δείξει ποιο μπορεί να γίνει.

Βαγγέλης Φαρρής

First Breath of the Reaper
The Forgotten
Grace of God
Vengeance
Feed Them to the Pigs
Diseased
Delirium
Rampage
Aeternum Immortalis
Suffer
Broken Halo