Πραγματοποιήθηκε τη ∆ευτέρα 9 Φεβρουαρίου. Στο στο Ίδρυμα Θεοχαράκη.

Ρόλοι χωρίς σύνορα: type casting και πρόσβαση στη σκηνή

Ανοιχτή συζήτηση για τις πρακτικές του type casting, την πρόσβαση σε ρόλους και ευκαιρίες και το ποιος «χωράει» στη σκηνή σήμερα – από το σύγχρονο ρεπερτόριο έως το κλασικό.

Συμμετείχαν (αλφαβητικά):

Σαμουήλ Ακίνολα, Μιχάλης Αφολαγιάν, Ζερόμ Καλούτα, Μενέλαος Καραμαγγιώλης, Ίντρα Κέιν, Στέφανος Μουαγκιέ, Nancy Medina (Καλλιτεχνική ∆ιευθύντρια Bristol Old Vic)

Συντονισμός: Στέλιος Βασιλάκης

Γιατί να μην μπορεί η Αφροδίτη να είναι τιρκουάζ και ο Άρης σομόν; Ποιος θέτει τους κανόνες; Ποιος επιθυμεί να αντιπαρατίθεται, “επειδή έτσι”;

‍STAGES OF RESISTANCE, 2025-2026

Το πρόγραμμα, Stages of Resistance, ενεργοποιεί το αμφιθέατρο του Ιδρύματος Θεοχαράκη ως χώρο συνάντησης, εργασίας και διαλόγου. Μέσα από συζητήσεις, σκηνικές πλατφόρμες και επιλεγμένες παραστάσεις, διαμορφώνεται ένας κοινός τόπος για διαφορετικές θεατρικές κοινότητες, πρακτικές και εμπειρίες. Στον πυρήνα του προγράμματος βρίσκεται η έννοια της οικειότητας ως ανθρώπινη εμπειρία. Οι προσωπικές ιστορίες και οι μαρτυρίες δεν αντιμετωπίζονται ως ουδέτερο υλικό, αλλά ως κοινωνική καταγραφή που επανατοποθετεί τον τρόπο με τον οποίο αφηγούμαστε την ιστορία. Σε μια πολυφωνική κοινωνία που εξακολουθεί να παραμένει θεατρικά μονόχρωμη, το Stages of Resistance θέτει ανοιχτά το ερώτημα: ποιος μιλά σήμερα στη σκηνή, για ποιον και ποιος μένει εκτός. Το πρόγραμμα διαμορφώνει έναν χώρο εγγύτητας και ακρόασης — ένα θέατρο συμπεριληπτικό, ειλικρινές και ελεύθερο, πολυπολιτισμικό και πολυδιάστατο όσο και οι κοινότητες που το συγκροτούν.

Επιμελητική σύλληψη & καλλιτεχνική επιμέλεια: Ραφίκα Σαουίς

Συζήτηση για μια σύγχρονη, πολυπολιτισμική ελληνική σκηνή

Το Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη σε συνεργασία με το Bristol Old Vic (Ηνωμένο Βασίλειο)

Το Ίδρυμα Θεοχαράκη γεμίζει με τις φωνές και το ταλέντο Ελλήνων ηθοποιών με καταγωγή από την Αφρική, σε μια σκηνική πλατφόρμα αφιερωμένη στην πολυφωνία, την καλλιτεχνική ισότητα και την αποδόμηση του type casting (στερεοτυπική επιλογή ρόλων). Με συζητήσεις, σκηνικές αναγνώσεις και παρεμβάσεις στο κλασικό ρεπερτόριο, η σκηνή διεκδικεί ξανά τον πιο ουσιαστικό της ρόλο, που την καθορίζει ως έναν χώρο χωρίς περιορισμούς και στερεότυπα – ένα θέατρο πολυπολιτισμικό και ανοιχτό.