Θεατρίζομαι: Ο Ναυτικός @ Θέατρο Βαφείο Λάκης Καραλής (Ανταπόκριση/Κριτική)

Είναι μία αγρυπνία. Είναι η ένωση των τριών σε ένα.. Ένα κάτι, το οποίο δεν θα βαφτίσουμε, δεν θα ονομάσουμε, δεν θα προσδιορίσουμε. Είναι εκείνη που κείτεται, μόνο και μόνο για να αναστηθεί, μέσα στα όνειρά της. Είναι κάτι… Η ανάμνηση ενός ναυτικού. Άλμπατρος μπορεί να μην έχει σκοτώσει, μπορεί να μην το έχει ελλιμενισμένο γύρω από τον λαιμό του, αλλά… Η θύμηση και μόνο αρκεί.

Ο Φερνάντο Πεσσόα έγραψε για ένα όνειρο. Σκόρπιες λέξεις, αδιαφορία για/προς το προφανές, ασυμμετρία ως προς το «προϊόν» και ένας καταρράχτης από συναισθήματα. Η κυρία Δανάη Κατσαμένη υπογράφει μετάφραση και σκηνοθεσία. Έχει να αναμετρηθεί με ένα εχθρικό κείμενο, όσον αφορά την επαφή του με τον θεατή. Πώς θα καταλάβω εγώ το αφήγημα; Και εκεί παίρνεται η απόφαση. Συνεχής ροή νευρικών απολήξεων. Οι τρεις από τις τέσσερις κυρίες εισβάλλουν στη σκηνή σαν ροκ σταρ. Γυαλιά ηλίου, τακούνια, φορέματα. Ύφος που εννοεί πολλά και υπονοεί περισσότερα. Κλέβουν την παράσταση, αποσπούν όλα τα βλέμματα. Η τέταρτη της παρέας, είναι εκείνη που ονειρεύεται. Με ένα απλό πανωφόρι. Με πλαστική κίνηση και βωβή ενσυναίσθηση.

Πολλή καλή δουλειά σε κοστούμια (τα επιμελήθηκε η δημιουργός) και κίνηση (τα εύσημα στην κυρία Άννα Λιανοπούλου), πολλή καλή δουλειά όσον αφορά το κρεσέντο χειρονομιών των κυριών. Οι τρεις θα μπορούσαν να είναι Σειρήνες και Άρπυιες μαζί, θα μπορούσαν να καγχάζουν, να κρώζουν και να ίπτανται. Αποτελούν τον εφιάλτη της κοιμώμενης. Γίνονται το κακό όνειρο, η κακιά τρίχα, όπως θα το έλεγε και ο μέγιστος των μεγίστων Καζαντζάκης. Γίνονται νύχτα και κάτι από μεσόνυχτο. Γίνονται ύαινες και αντί-λέαινες. Γίνονται το απευκταίο και το αδιανόητο.

Ανάβουν τσιγάρο. Το σβήνουν και το πατάνε στο πάτωμα. Τα γυαλιά δεν βγαίνουν ακόμα. Μήπως έχουν βγει και δεν το έχω πάρει χαμπάρι; Μία κυρία που κάθεται δίπλα μου, δείχνει να αδημονεί. Τι θα γίνει μετά; Πώς θα αντιδράσει η τέταρτη της παρέας, η οποία φαίνεται τόσο παράταιρη και η οποία γίνεται τόσο ζωτικής σημασίας, που οι έτερες τρεις δεν έχουν παρά να κινηθούν γύρω της, να απειλήσουν και να απειληθούν;

Οι κυρίες Αφροδίτη Βραχοπούλου, Δανάη Γοργομύτη, Βίκυ Λέκκα, Άννα Λιανοπούλου βρίσκονται μπροστά μας. Οι πρωταγωνίστριες. Οι θήτες και τα θύματα. Θα έλεγε κανείς πως πρόκειται για την εν χορώ αναπαράσταση μίας αντίστροφης εκτέλεσης. Οι ήρωες μας σώθηκαν και τώρα μείναμε παρέα με τους καταστροφείς. Το κουαρτέτο δεν επιθυμεί να αναλωθεί με στιχομυθίες εξιστόρησης. Παίρνει από το τσουβάλι λέξεις και τις πετάει, παρέα με εικόνες του παρελθόντος. Ο ναυτικός… Τι σκοπούς είχε; Τι κουβαλούσε στο κεφάλι του; Τι εμφύσησε στην όμορφη ύπαρξη, που χορεύει καθώς ονειρεύεται ή ονειρεύεται καθώς χορεύει;

Στέκονται όρθιες, βουτάνε στο πάτωμα, αγκαλιάζονται, μπαίνουν σε σειρά, μιλούν, ωρύονται αθόρυβα και… Και ξαφνικά ένα πιστόλι… Ο από μηχανής διάβολος, ο άρχων των μυγών επί σκηνής. Χειροκροτάτε και ετοιμάζεστε να φύγετε από την αίθουσα. Τι έγινε μόλις τώρα; Ρωτάτε τον εαυτό σας. Ίσως και την παρέα σας. Κάτι σαν το τελείωμα στο «Μίσος» του Κασοβίτς;

Κώστας Κούλης

To Συμβούλιο Επικρατείας έκρινε πως το προεδρικό διάταγμα 85/2022 (ΦΕΚ 232/Α/17-12-2022), με το οποίο τα πτυχία καλλιτεχνικών σπουδών εξισώνονται με απολυτήριο λυκείου, ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ το ελληνικό σύνταγμα (παράγραφοι 1 και 7 του άρθρου 16). Θα θέλαμε πολύ να μάθουμε τι πρόκειται να πράξουν οι ιθύνοντες. Θα επανέλθουμε. Φαίνεται ότι κάτι πάει να γίνει.