Θεατρίζομαι: Ο δράκος μέσα μου @ Noūs- Creative space (Ανταπόκριση/Κριτική)

Η παράσταση χτίζει έναν ασφυκτικό κόσμο χωρίς συγκεκριμένο χρόνο και τόπο, όπου η βία, η εξουσία και η διαστροφή κυριαρχούν απόλυτα. Μέσα από τη φιγούρα ενός άντρα που νιώθει παντοδύναμος φορώντας τη στρατιωτική του στολή, το έργο ξεδιπλώνει μια σκοτεινή διαδρομή τρόμου και ψυχικής αποσύνθεσης, αφήνοντας τον θεατή διαρκώς εκτεθειμένο απέναντι στη σκληρότητα της ανθρώπινης φύσης.

Η σκηνοθετική προσέγγιση είναι άκρως στεγνή, σχεδόν απογυμνωμένη από κάθε ίχνος συναισθηματικής ασφάλειας. Η ωμότητα δεν λειτουργεί απλώς ως αισθητική επιλογή.Γίνεται ένα διαρκές χτύπημα που καταρακώνει τον θεατή και τον αναγκάζει να παραμείνει παρών απέναντι σε εικόνες και καταστάσεις που δύσκολα αντέχονται. Δεν υπάρχει χώρος για ανάσα ή εξωραϊσμό. Όλα παρουσιάζονται με μια βίαιη ειλικρίνεια που σοκάρει.

Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι εξαιρετικά δραματικές και αφοπλιστικά αληθινές. Κάθε βλέμμα, κάθε παύση και κάθε ξέσπασμα μοιάζει να πηγάζει από πραγματικό πόνο, γεγονός που κάνει τη σκηνική εμπειρία ακόμη πιο έντονη. Η κινησιολογία είναι συγκλονιστική, δουλεμένη με ακρίβεια και ένστικτο, συμπληρώνοντας ιδανικά το κείμενο και ενισχύοντας τη διαρκή αίσθηση αγωνίας και φόβου που διαπερνά την παράσταση.

Καθοριστικό ρόλο παίζει και η μουσική επένδυση. Η συνοδεία της ηλεκτρικής κιθάρας λειτουργεί σχεδόν σαν ένας ακόμη χαρακτήρας πάνω στη σκηνή, ντύνοντας μοναδικά τις σκηνές και πατώντας απόλυτα πάνω στην ένταση και τη συναισθηματική φόρτιση του έργου. Ο ήχος της γίνεται άλλοτε ψίθυρος και άλλοτε κραυγή, εντείνοντας την ωμότητα και την ψυχική ασφυξία που βιώνει ο θεατής.

Το σκηνικό, λιτό αλλά βαθιά συμβολικό, ενισχύει τη σκοτεινή αισθητική της παράστασης. Η παρουσία της μπανιέρας, με τη γυναίκα μέσα σε αυτή, δημιουργεί μια εικόνα σχεδόν παγωμένη στον χρόνο. Μια εικόνα εγκλωβισμού, φθοράς και σιωπηλού τρόμου. Μέσα από αυτή τη μινιμαλιστική προσέγγιση, η σκηνή μετατρέπεται σε έναν ψυχικό χώρο, όπου η βία και η ανθρώπινη σκοτεινότητα αποκτούν σάρκα και οστά.

Η παράσταση δεν επιδιώκει να προσφέρει εύκολες απαντήσεις ή κάθαρση. Αντίθετα, αφήνει πίσω της ένα βαρύ συναίσθημα και μια έντονη ανάγκη για προβληματισμό γύρω από τη βία, την εξουσία και τα ένστικτα που η κοινωνία συχνά επιλέγει να αγνοεί. Είναι ένα δύσκολο, σκληρό θέαμα, που όμως πετυχαίνει απόλυτα τον στόχο του. Να ταράξει, να σοκάρει και να μείνει χαραγμένο στο μυαλό του θεατή για πολύ καιρό μετά το τέλος του.

Πρόκειται για μια παράσταση απαιτητική, που δεν χαρίζεται στον θεατή. Όμως ακριβώς εκεί βρίσκεται και η δύναμή της. Στην αλήθεια, την ένταση και το θάρρος της να κοιτάξει κατάματα τις πιο σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης φύσης.

Ανθή Κωστοπούλου

To Συμβούλιο Επικρατείας έκρινε πως το προεδρικό διάταγμα 85/2022 (ΦΕΚ 232/Α/17-12-2022), με το οποίο τα πτυχία καλλιτεχνικών σπουδών εξισώνονται με απολυτήριο λυκείου, ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ το ελληνικό σύνταγμα (παράγραφοι 1 και 7 του άρθρου 16). Θα θέλαμε πολύ να μάθουμε τι πρόκειται να πράξουν οι ιθύνοντες. Θα επανέλθουμε. Φαίνεται ότι κάτι πάει να γίνει.

Συγγραφέας: Παρασκευή Ανεβλαβή

Σκηνοθεσία – Καλλιτεχνική επιμέλεια: Βασίλης Τριανταφύλλου

Πρωτότυπη μουσική: Θανάσης Καφενταράκης

Κινησιολογία: Νεφέλη Καφενταράκη

Φωτογραφίες: Ειρήνη Αγγελίδη – ΑΠStudio

Graphic design – Video: Στάθης Στασινός – ΑΠStudio

Επικοινωνία: Κατερίνα Γρυλλάκη

Παραγωγή: NOŪS PRODUCTION

Ηθοποιοί: Θανάσης Καφενταράκης , Βασιλεία Φουρλή

Παραστάσεις

Πρεμιέρα Σάββατο 2 Μαΐου στις 21:00 και κάθε Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 20:00 για 10 παραστάσεις

Τιμές εισιτηρίων