Τακατάν τακατάν τακατάν… Ή αλλιώς πώς ο καλπασμός γίνεται ό,τι πιο επιθυμητό στη μουσική. Το μεγαλύτερο ΜΕΤΑΛ συγκρότημα ΟΛΩΝ των εποχών ξανάρχεται στην Ελλάδα μας, στην Αθήνα μας και το ολυμπιακό στάδιο ετοιμάζεται να ζήσει ακόμα μια πολύ ιδιαίτερη βραδιά. Iron Maiden 2k26 λοιπόν και η γιορτή ξεκινά γύρω στις επτά… Μμμ… μισό… Στις επτά ακριβώς! Μπορεί οι Anthrax να είναι Αμερικανοί και δη από τη Νέα Υόρκη, αλλά εδώ εμφανίστηκαν σαν τυπικοί Εγγλέζοι.

Το υπέρ-συγκρότημα από το μεγάλο μήλο είναι πολύ αγαπητό στη χώρα μας και σε κάθε εμφάνισή του θυμάμαι τον κόσμο να κάνει φασαρία και να τιμά το moshpit (ή να το δημιουργεί ακόμα-ακόμα). Ξεκίνημα με το “Among The Living” και δόξα και τιμή στο ομώνυμο άλμπουμ, αφού έπαιξαν τέσσερα τραγούδια από εκεί. Τίμησαν τα πέντε πρώτα άλμπουμ τους και μέσα σε σαράντα πέντε λεπτά μας εξήγησαν γιατί είναι ένα από τα πιο σπουδαία σχήματα των τελευταίων σαράντα και πλέον ετών.

Joey Belladonna σε πολύ καλή κατάσταση, πολύ επικοινωνιακός και εξαιρετικά ευδιάθετος. Διάολε, παίζεις μπροστά από σχεδόν πενήντα χιλιάδες κόσμο… Τι, θα προσποιηθείς ότι είσαι στον οδοντίατρο και ετοιμάζεται ο τροχός; Ο Scott Ian είναι στακάτος και καρφώτος και μιλάει επίσης στο κοινό από μικροφώνου. Κάπου μάλιστα μπανίζει και τον Eaddie. Και του αφιερώνει τραγούδι. ΟΚ… εκπέμπουμε στο ίδιο μήκος κύματος. Μην ξεχνάμε ότι είναι τρελοί Maidenάδες οι τύποι και μάλιστα ο Scott παίρνει μέρος και στην ταινία “Burning Ambition”.

Στα τύμπανα δεν βρίσκεται ο τεράστιος Charlie Benante, λόγω των υποχρεώσεών του με ένα συγκρότημα που θέλει να ονομάζεται Pantera και εννοείται ότι θα τον προτιμούσαμε στους δικούς του. Αντ’ αυτού παρακολουθήσαμε τον Darby Todd (Devin Townsend και The Darkness μεταξύ άλλων), ο οποίος έδωσε το δικό στίγμα και έπαιξε κοντά σε αυτά που έχει καταθέσει ο μέγιστος, ενώ απογείωσε το intro του “Indians”, πορώνοντας το σύμπαν. Ο καλός χαμός έγιναν στο “Antisocial” και το “Got The Time”, πιστοποιώντας ότι οι τύποι ήξεραν απόλυτα τι έκαναν όταν επέλεγαν να διασκευάσουν και να διασκεδάσουν φυσικά.

O Frank Bello στο μπάσο είναι πάντα αυτός που θαύμαζα. Ένας εξαιρετικός μαθητής του Καπετάνιου, ένας θυελλώδης μπασίστας και πάντα ένα βασικό στήριγμα για το ρυθμικό κομμάτι (και το σόλο στο “Got The Time”) των Νεοϋορκέζων. Ο Jonathan Donais, στην έτερη κιθάρα, γιορτάζει σχεδόν δεκατρία χρόνια με τους Anthrax και ελέγχει τη σκηνή με άνεση. Ναι, θα μας λείπει για πάντα ο Dan Spitz και ναι, ο – εδώ και χρόνια – κορυφαίος ωρολογοποιός θα είναι για πάντα στην καρδιά μας, αλλά, δυστυχώς, δεν μπορούν να γίνονται όλα όπως θέλουμε. Τους χάρηκα πολύ τους Anthrax, τρελάθηκα που επέλεξαν να παίξουν τον Δικαστή και το “Madhouse”, νομίζω ότι θα μπορούσαν να πετάξουν και ένα “Medusa”, αλλά οι ώρες εμφάνισης δεν μπορούν να αλλάζουν κατά βούληση…

Among The Living, Madhouse, Caught In A Mosh, Metal Thrashing Mad, I Am The Law, Antisocial (Trust), Got The Time (Joe Jackson), Indians

Με ακρίβεια δευτερολέπτου βγήκαν στη σκηνή οι Βρετανοί Αυτοκράτορες. Μετά την κονσέρβα του “The Ides Of March”, το ρούλο του Simon Dawson έσκισε τον ουρανό και το “Murders In The Rue Morgue” μας διαπέρασε σαν ηλεκτρικό ρεύμα! Μεγάλε, τι έγινε μόλις τώρα; Πριν προλάβουμε να καταλάβουμε, μας πετάνε στα μούτρα “Wrathchild” και “Killers” και η μπασογραμμή του Καπετάνιου (εις αμφοτέρας περιπτώσεις) γαζώνει τη σπονδυλική μας στήλη. Τρία κομμάτια από τον ίδιο δίσκο; Και είμαστε ακόμα στην αρχή;

Οι «γεροντοπιασμένοι» Maiden λοιπόν (μεγάλε, έχεις απίστευτη πλάκα. Μην σταματήσεις να μιλάς για τους Maiden, μας έχει γονατίσει από το γέλιο. Α, ναι… Εσύ, ο έτερος, ο οπαδαράς… Στη Φιλαδέλφεια το ’85 πρέπει να ένιωθες πολύ μόνος) έχουν να παραθέσουν «μόλις» τα ακόλουθα. Έναν Dickinson διαστημικό, ο οποίος είναι εξήντα οκτώ χρονών #mono στα χαρτιά. Η φωνή του σπέρνει, η ερμηνεία του συγκινεί. Πώς είπατε; Έκανε λάθος στους στίχους του “Killers”; Μμμ… οκέι… Γίνετε κι εσείς Dickinson και μετά κάντε όσα λάθη θέτε.

Ο Καπετάνιος είναι αειθαλής. ΔΕΝ γερνάει. Είναι κορυφαίος, είναι απίστευτος, είναι ΤΟ Metal Icon! Και κραδαίνει το τετράχορδο και δεν καταλαβαίνει από τίποτα. O Murray, o μεγάλος σολίστας των Άγγλων, χαζεύει με την ταχύτητά του, ο Gers έχει σκαρφιστεί και εκτελέσει όλα τα ακροβατικά που υπάρχουν στα εγχειρίδια των flashy κιθαριστών και ο Smith είναι το πολυεργαλείο που όλοι γνωρίζουμε και τιμούμε. Τρεις μεγάλοι παίχτες, τρεις φοβεροί μουσικοί, που έκαναν τα τραγούδια να ακουστούν τεράστια. Ο Dawson είναι συγκινητικός. Παίζει τα τραγούδια πολύ κοντά στους δίσκους, είναι τρελαμένος με όλα αυτά που ζει στη σκηνή και πλέον βάζει τις δικές του πινελιές, όπως τα γυρίσματα στο “Powerslave”. Μην το συζητάτε, o Nicko είναι ο Bonham της γενιάς του, αλλά το γράψαμε και πιο πάνω. Δεν γίνονται όλα όπως θέλουμε…

To setlist είναι βγαλμένο από όνειρο. To “Seventh Son…” με όλη του τη μεγαλοπρέπεια και ένα ρεφρέν που επιτέλους αποδόθηκε χωρίς μισάδια και αγκομαχητά, το “Rime Of The Ancient Mariner”, το σπουδαιότερο Μέταλ κομμάτι στον πλανήτη, να γίνεται θάλασσα και μάλιστα με νερό που πίνεται και το “Wasted Years” να μας κάνει πάλι να δακρύζουμε. Αυτή τη φορά χάζεψα και τα δεύτερα φωνητικά. Πάντα είχα παράπονα από τους Maiden σε αυτό το σημείο, αφού ο Smith παραήταν μόνος του και ο Καπετάνιος έκανε παλιά πιο πολύ κακό παρά καλό. Αυτή τη φορά όμως ήταν αλλιώς τα πράγματα. Γεμάτα φωνητικά, που έκαναν τη διαφορά.

Ξέρω, ξέρω… Τα ψηφιακά backdrop σας κάνουν κάπως. Εγώ πάλι τα λάτρεψα. Μπορεί στο ομώνυμο να μην μας φόβισε ο Eddie, αλλά στο “Hallowed Be Thy Name” μας έστειλε όλους αδιάβαστους. Συνολικά, οι Maiden, με ένα set – το ξαναγράφω – ονειρικό, μας έβαλαν πάλι στη θέση μας. Θα ήθελα να ακολουθήσω όλη την περιοδεία και μάλιστα first to the barrier, αλλά και μόνο στο Knebworth να πήγαινα…

Πολλά μπράβο σε όλες και όλους που ήλθαν, είδαν, θαύμασαν και διασκέδασαν. Πολλά μπράβο σε όλους και όλες που ήθελαν να έλθουν και δεν μπόρεσαν τελικά. Πολλά μπράβο στα παιδιά που πήγαν στις εκδηλώσεις την Παρασκευή και το Σάββατο και πέτυχαν και τον Σερίφη σε αυτές. Εννοείται ότι ζηλεύω! Rod είναι αυτός…

Και κάτι τελευταίο… Μήπως θα πρέπει οι διοργανωτές να βάλουν λίγο χέρι στους διαχειριστές των εισιτηρίων; Δεν είναι κρίμα να μην μπορείς να πληρώσεις με μετρητά; Δεν είναι κρίμα να μαθαίνεις την ημέρα της συναυλίας ότι τελικά «υπάρχουν μπόλικα εισιτήρια για αρένα»; Αγαπητέ διαχειριστή, άκου λίγο εδώ. Σεβάσου τον διοργανωτή. Γιατί, αν εκείνος θελήσει, θα σε πετάξει έξω στην επόμενη εκδήλωσή του. Για να μην λες ότι δεν στο ‘πα. Ναι;

Στο τέλος της ημέρας… Μία μπάντα που δεν θα πάψει να μας εκπλήσσει ευχάριστα. Μία μπάντα, που ενώ ξέρει ότι είναι η καλύτερη από καταβολής του ιδιώματος και μάλιστα με διαφορά από τη δεύτερη και την τρίτη – Priest και Saxonάρα δηλαδή – βρίσκεται πάντα στη σκηνή για να ευχαριστεί όλους εκείνους που την οδήγησαν εκεί. Εσάς. Εμάς. Όλους μας. There’s only one ‘m and that’s ‘uck’m! #MONOSFYRIA

Κώστας Κούλης

Φωτό: Αναστασία Μπάστα

Εννοείται ότι το άρθρο ανήκει σε όλα τα παιδιά που απαθανάτισαν και ΔΕΝ έζησαν τη συναυλία μέσω του τηλεφώνου τους. Όπως και στα παιδιά που πήραν τα παιδιά τους μαζί, σε αυτή την απίστευτη εμπειρία. Τη Σοφούλα, τον Γιώργο, τον Δημήτρη, τον Αλέξη… Αστέρια!