Τρανή απόδειξη ότι χρειάζονται αυτές οι βραδιές. Και μάλιστα πολύ. Tribute λοιπόν, στον Ozzy, στις μεγάλες καριέρες του με Black Sabbath και το προσωπικό του σχήμα και τριάντα καλεσμένοι των Rhoads To Revelation (φανταστικό λογοπαίγνιο), οι οποίοι σκέφτηκαν μόνο ένα πράγμα, όταν μας δεξιώθηκαν για τέταρτη φορά από τότε που ξεκίνησαν. Να μας διασκεδάσουν, να περάσουμε καλά, να θυμηθούμε τα νιάτα μας οι μεν και να μας σαρκάσουν για την ηλικία μας οι δε, πάντα με τις καλύτερες των προθέσεων. Αθάνατα τραγούδια, παιγμένα με σεβασμό και τον ανάλογο και αντίστοιχο ενθουσιασμό, που πάντα κυριαρχεί σε τέτοιες καταστάσεις.

Στις εννιά ξεκίνησε το γλέντι και για τις επόμενες τρεις ώρες χαρήκαμε και ευφρανθήκαμε, μέσα από τις μελωδίες των ηγετών από το Μπέρμινχαμ και από διάφορα άλλα σημεία της Γηραιάς, με την απορία – αφελή μεν, υπαρκτή δε – να καραδοκεί. Μα καλά… ΠΟΣΑ χιτάκια απόψε; Πολλά, φίλες και φίλοι. Και πιστέψτε με, θα μπορούσαν να χωρέσουν άλλα τόσο στο setlist.

Θα ήταν χαζομάρα να εστιάσω στο πώς έπαιξαν όλοι όσοι έπαιξαν και πώς ήταν η ατμόσφαιρα και αν έγιναν λάθη και πόσο «κοντά» ήταν στο πρωτότυπο. Θα ήταν άκυρο και άηθες, αφού ΟΛΑ τα παιδιά που έπαιξαν είναι μουσικάρες, είναι όλοι τους ΚΑΛΟΙ σε αυτό που κάνουν, αγαπούν αυτό που κάνουν και φροντίζουν να περνούν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Αναφέρω στην τύχη κάποιες στιγμές… Τον Τάσο Λάζαρη, που ισοπέδωσε κιθαριστικά – παρακαλώ πολύ – το “Bark At The Moon”, την Ειρήνη Κετικίδη, που ήταν πραγματική σταρ στο “Shot In The Dark”, τον Ανδρόνικο Μαλτέζο, που έστειλε από νωρίς το drumkit στην εντατική και που σε μερικά χρόνια όλος ο κόσμος θα τρίβει τα μάτια του με την τεχνική και την ευφυία αυτού του παιδιού, στον Γιάννη Morris, που διαθέτει τόνους ενθουσιασμού και επαγγελματισμού όταν παίζει… Είναι καθαρά τυχαίες οι αναφορές. ΟΛΑ τα παιδιά που εμφανίστηκαν, ήταν καταπληκτικά το λιγότερο. Από την άλλη μεριά… η “House Band”. Οι πέντε υπέροχοι παίχτες, που μας αγκάλιασαν και έπαιξαν τους ύμνους, έναν προς έναν.

Μίλτος Μακρής, Δημήτρης Μεγαλιός, Μάριος Θεοφιλάτος, Άκης Κακκαβάς και Παναγιώτης Σαμαράς. Με τον τελευταίο να είναι εντελώς Ozzy, τόσο στο ντύσιμο, όσο και στη συμπεριφορά. Να σας πω την αλήθεια, ήταν τόσο αληθοφανής, που το σκέφτηκα κάνα-δυο φορές και κοίταξα δεξιά και αριστερά της σκηνής, μπας και «ελλόχευαν» τίποτα κουβάδες… Από την άλλη μεριά πάλι… ο κονφερασιέ! Ο Θέμης Στεφάνου προλόγισε, μιλούσε ανάμεσα στα τραγούδια, καθοδηγούσε, φώναζε στη σκηνή και όταν χρειάστηκε, τραγούδησε και ο ίδιος. Η γιορτή είχε στηθεί και ανέβαζε πολύ γρήγορα τον πήχη της ευδαιμονίας.

“Suicide Solution”, “Miracle Man”, “Flying High Again”… Ακόμα και το “Dee”! Και πάλι, άλλα τόσα μπορούσαν να παίξουν, όπως έγραψα και πιο πάνω. Μεγάλε, αν έπαιζαν και το “The Ultimate Sin”, μάλλον εκεί θα ήμουν ακόμα. Ο κόσμος διασκέδασε, ο κόσμος το γέμισε το μαγαζί και το κλίμα ήταν απίστευτα ζεστό και εορταστικό. Πάμε από τώρα για την πέμπτη μάζωξη; Και ας κρατήσει έξι ώρες, δεν καταλαβαίνουμε τίποτα. Εκεί θα είμαστε. Όρθιοι, με ένα πελώριο χαμόγελο και το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό. Έτσι δεν είναι, John;

Λέξεις: Κώστας Κούλης

Φωτό: Μαίρη «αγέρΩΧη» Ζαρακοβίτη

Αντί επιλόγου: δεν είναι μόνο ο τρόπος που έσπρωξαν το LiVE και ο τρόπος που το προμόταραν, με αποτέλεσμα το Κύτταρο να είναι γεμάτο και ζεστό και απίστευτα «φιλικό στον χρήστη»… Είναι και ο τρόπος που χειρίζονται τα επινίκια. Συνεχείς αναρτήσεις με ευχαριστίες σε όλους όσους συμμετείχαν, με αναφορά στον καθένα και την καθεμιά ξεχωριστά και τρομερή συνέπεια στη φασαρία στα social. Παραδίδουν μαθήματα γενικά τα παιδιά. Καλή και πολλή επιτυχία, μάγκες! God bless you all!