Δραματεχνήματα: Η Ανάστασις @ ΘΕΑΤΡΟ NOŪS Creative (ανταπόκριση/κριτική)

Ο Νεχλιούντοφ αναγνωρίζει σε μια δίκη την Κατιούσα Μασλόβα. Είναι η κοπέλα που, στα νεανικά του χρόνια, είχε αποπλανήσει και στη συνέχεια εγκαταλείψει, προκειμένου να ακολουθήσει τις δικές του επιθυμίες και να κυνηγήσει άλλα πάθη.

Η Κατιούσα δικάζεται ενώπιόν του για τη δηλητηρίαση και τον θάνατο του εμπόρου Σμελκόφ, τον οποίο είχε γνωρίσει στο ξενοδοχείο που εργαζόταν.

Εκείνη την εποχή ο Νεχλιούντοφ δεν είχε αντιληφθεί το μέγεθος της πράξης του. Τώρα όμως, έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου και ώριμος πια, βρίσκεται αντιμέτωπος, τόσο με τις πράξεις του όσο και με τις συνέπειές τους. Μετά την αποπλάνησή της από τον Νεχλιούντοφ, η Κατιούσα έμεινε έγκυος και όταν οι θείες της έμαθαν την κατάσταση, την έδιωξαν από το σπίτι. Το παιδί της πέθανε λίγο αργότερα και η ίδια, μέσα στις δύσκολες συνθήκες που ακολούθησαν, οδηγήθηκε τελικά στην πορνεία.

Ο Νεχλιούντοφ δεν την εγκατέλειψε επειδή δεν την αγαπούσε. Την εγκατέλειψε επειδή, εκείνη τη στιγμή, η επιθυμία και ο εγωισμός του ήταν ισχυρότεροι από την αγάπη και την ευθύνη που είχε απέναντί του. Όταν τη συναντά ξανά στη δίκη, συνειδητοποιεί για πρώτη φορά πραγματικά το βάρος των πράξεών του και αισθάνεται ότι έχει συμβάλει καθοριστικά στην καταστροφή της ζωής της.

Αποφασίζει να εξιλεωθεί, ακολουθώντας την στη Σιβηρία και ζητώντας τη σε γάμο. Εκείνη αρνείται γιατί πιστεύει ότι αισθάνεται ένοχος για όσα της συνέβησαν. Δεν αποζητά ένα γάμο από ενοχή ή οίκτο. Τον έχει συγχωρέσει για ό,τι συνέβη τότε. Όταν εκείνος της προτείνει να παντρευτούν, η Κατιούσα έχει αρχίσει να ξαναβρίσκει την αξιοπρέπειά της και την ανεξαρτησία της. Βρίσκονται σε δυο τελείως διαφορετικούς δρόμους, που δεν τέμνονται πουθενά.

Ο σκηνοθέτης Βασίλης Τριανταφύλλου παίρνει το έργο και χωρίς πολλά σκηνικά, καταφέρνει να διεισδύσει βαθιά στα νοήματα του συγγραφέα και να οδηγήσει τον θεατή σε μια διαρκή εσωτερική αναζήτηση. Καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, ο θεατής δεν μένει απλώς παρατηρητής, αλλά βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπος με τα ερωτήματα, τις συγκρούσεις και τα ηθικά διλήμματα που θέτει ο Τολστόι.

Τα video wals που είχαν τοποθετηθεί στα πλάγια της σκηνής, δυστυχώς δεν λειτούργησαν στην πρεμιέρα, με αποτέλεσμα να στερηθούμε τη δυνατότητα να εστιάσουμε στις εκφράσεις των ηθοποιών σε ορισμένες σκηνές. Ωστόσο, η απουσία αυτή δεν κατάφερε να αποδυναμώσει την ερμηνευτική τους παρουσία. Οι φωνές τους είχαν το απαραίτητο χρώμα και τις σωστές αποχρώσεις, ενώ η σωματικότητά τους και ο τρόπος με τον οποίο κινούνταν πάνω στη σκηνή, λειτουργούσαν από μόνα τους ως ένα ισχυρό εκφραστικό εργαλείο.

Ο Σωτήρης Δούβρης ήταν άψογος στον ρόλο του Νεχλιούντοφ. Δημιούργησε έναν πολυδιάστατο χαρακτήρα, βιώνει όλα όσα συμβαίνουν με μοναδικό τρόπο και κάνει τον θεατή να κολλά πάνω του. Να «ρουφά» κάθε του λέξη και έκφραση. Η Ματουάλι Κουτουλάκη, ως Κατιούσα, γίνεται τη μια στιγμή εύθραυστη και την άλλη πέτρα. Χτίζει έναν χαρακτήρα που μπορείς να πλησιάσεις και να ακουμπήσεις πάνω του. Έναν χαρακτήρα που σε πολλά σημεία σου γίνεται οικείος, γιατί μέσα από την ερμηνεία της αφήνει να φανεί η ανθρώπινη πλευρά πίσω από την κοινωνική ταμπέλα. Αφουγκράζεσαι την ανάγκη της για ανεξαρτησία, για αξιοπρέπεια και πάνω απ’ όλα, για μια αλλαγή που θα της επιτρέψει να ξεφύγει από τον ρόλο που η κοινωνία της έχει επιβάλει.

Είναι μια παράσταση που αξίζει να δεις. Θα σε γεμίσει ερωτήματα που ζητούν άμεσα απαντήσεις, καθώς τίποτα δεν έχει αλλάξει από την εποχή του Τολστόι και ίσως είναι καιρός για μια ολοκληρωτική κοινωνική αλλαγή.

Μαίρη Ζαρακοβίτη