Πόσο εύκολο είναι να επιστρέψει κανείς σε ένα σπίτι από το οποίο κάποτε αισθάνθηκε την ανάγκη να φύγει; Και πόσο δύσκολο είναι να αναμετρηθεί με ανθρώπους και πληγές που πίστευε πως είχε αφήσει πίσω του; Η «Επιστροφή του Χουντίνι», το έργο του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, που παρουσιάζεται στο Θέατρο Διάνα σε σκηνοθεσία Γιώργου Σουλεϊμάν, τοποθετεί στο επίκεντρο μια οικογένεια που καλείται να αντιμετωπίσει όσα επί χρόνια απέφευγε να συζητήσει.
Η ιστορία ξεκινά με την επιστροφή του Παύλου στο πατρικό του σπίτι, έπειτα από πολλά χρόνια απουσίας. Ο ετεροθαλής αδερφός του, Νίκος, περιμένει με λαχτάρα τη συνάντησή τους, ελπίζοντας να ανακτήσει κάτι από τον χαμένο χρόνο. Ο πατέρας τους, Μίλτος, δεν φαίνεται να συμμερίζεται απαραίτητα τον ενθουσιασμό του, ενώ η Ιωάννα, θεία του Νίκου, οργανώνει ένα οικογενειακό δείπνο την ώρα που η αδερφή της νοσηλεύεται σοβαρά άρρωστη. Αυτό που αρχικά μοιάζει με ευκαιρία επανασύνδεσης εξελίσσεται σε αναμέτρηση με παλιές πληγές, μυστικά και ανομολόγητες προσδοκίες.
Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον του κειμένου βρίσκεται στη διττή φύση της οικογένειας. Σε έναν χώρο που μπορεί να προσφέρει ασφάλεια και αγάπη, αλλά και να γεννήσει απογοήτευση, θυμό και βαθιά μοναξιά. Ο Ευαγγελάτος αναδεικνύει τις αντιφάσεις των οικογενειακών δεσμών μέσα από πρόσωπα που, παρότι συνδέονται μεταξύ τους, δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν ουσιαστικά. Η συγγένεια δεν εγγυάται την εγγύτητα, όπως και η κοινή ιστορία δεν σημαίνει ότι όλοι τη θυμούνται ή την ερμηνεύουν με τον ίδιο τρόπο.
Ιδιαίτερη σημασία αποκτά η σχέση γονέα και παιδιού. Οι επιλογές, οι παραλείψεις και οι σιωπές ενός πατέρα μπορούν να αφήσουν αποτυπώματα που συνοδεύουν τα παιδιά μέχρι την ενηλικίωσή τους. Ακόμη κι όταν εκείνα απομακρύνονται, η ανάγκη για αναγνώριση και αποδοχή δεν εξαφανίζεται αυτομάτως. Η επιστροφή του Παύλου θέτει έτσι ένα ουσιαστικό ερώτημα. Αρκεί να βρεθούν ξανά δύο άνθρωποι στον ίδιο χώρο για να αποκαταστήσουν μια σχέση που έχει τραυματιστεί επί χρόνια;

Μέσα από τον Νίκο αναδεικνύεται και η άλλη όψη της οικογενειακής επανασύνδεσης. Η επιθυμία ενός ανθρώπου να δημιουργήσει έναν δεσμό που δεν πρόλαβε να γνωρίσει πραγματικά. Ωστόσο, η λαχτάρα του ενός δεν συνεπάγεται την ετοιμότητα του άλλου. Κάθε μέλος της οικογένειας φτάνει στο ίδιο τραπέζι κουβαλώντας διαφορετικές εμπειρίες, ανάγκες και εκδοχές του παρελθόντος. Αντίστοιχα, η παρουσία της Ιωάννας φωτίζει τον συχνά αμφίσημο ρόλο εκείνων που αναλαμβάνουν να κρατήσουν τις οικογενειακές ισορροπίες. Η φροντίδα μπορεί να συνυπάρχει με την ανάγκη ελέγχου, ενώ η προσπάθεια προστασίας των άλλων ενδέχεται να συντηρεί ακριβώς τις σιωπές που τους πληγώνουν.
Το έργο αγγίζει, παράλληλα, ένα ιδιαίτερα γνώριμο χαρακτηριστικό των οικογενειακών σχέσεων. Την τάση να αποφεύγουμε τις δύσκολες συζητήσεις στο όνομα της διατήρησης της ηρεμίας. Όσα δεν λέγονται, όμως, δεν παύουν να υπάρχουν. Αντιθέτως, συσσωρεύονται και συχνά επανέρχονται με μεγαλύτερη ένταση, όταν οι περιστάσεις δεν επιτρέπουν πλέον την αποσιώπησή τους. Το οικογενειακό τραπέζι μετατρέπεται έτσι σε έναν χώρο όπου οι παγιωμένοι ρόλοι αμφισβητούνται και οι άνθρωποι καλούνται να αντικρίσουν όχι μόνο τους άλλους, αλλά και τη δική τους συμμετοχή στη διαμόρφωση των σχέσεών τους.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο τίτλος αποκτά ενδιαφέρουσα συμβολική διάσταση. Ο Χουντίνι, διάσημος για τις εντυπωσιακές αποδράσεις του, παραπέμπει στην ανθρώπινη επιθυμία διαφυγής από όσα μας εγκλωβίζουν. Μόνο που η απομάκρυνση από ένα οικογενειακό περιβάλλον δεν ισοδυναμεί πάντοτε με απελευθέρωση από το συναισθηματικό του βάρος. Μπορεί κανείς να εγκαταλείψει ένα σπίτι, όχι όμως τόσο εύκολα τις εμπειρίες που τον διαμόρφωσαν.

Η σκηνική προσέγγιση στηρίζεται κυρίως στις αντιπαραθέσεις και στις μεταβαλλόμενες ισορροπίες των τεσσάρων προσώπων με τη σκηνοθεσία και τις ερμηνείες να υπηρετούν αυτή την οικογενειακή συνθήκη. Το ενδιαφέρον της παράστασης εντοπίζεται περισσότερο στους προβληματισμούς του κειμένου παρά σε κάποια ιδιαίτερα ξεχωριστή σκηνική πρόταση.
Η «Επιστροφή του Χουντίνι» προσφέρει, τελικά, μια αφορμή να αναλογιστούμε την ευθύνη, τη συγχώρεση και τη δυνατότητα ουσιαστικής επανασύνδεσης. Χωρίς να δίνει εύκολες απαντήσεις, υπενθυμίζει ότι η επιστροφή σε έναν άνθρωπο ή έναν τόπο δεν σημαίνει απαραίτητα επιστροφή σε όσα υπήρχαν κάποτε. Ίσως η δυσκολότερη απόδραση να μην είναι εκείνη από τους άλλους, αλλά από τους ρόλους, τις σιωπές και τις πληγές που έχουμε μάθει να κουβαλάμε μέσα μας.
Θάνος Ταπεινός
Κείμενο: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Σκηνοθεσία: Γιώργος Σουλεϊμάν
Σκηνογραφία: Ηλένια Δουλαδίρη
Κοστούμια: Αλέγια Παπαγεωργίου
Φωτισμοί: Ζωή Μολυβδά– Φαμέλη
Πρωτότυπη Μουσική – Ηχητικός Σχεδιασμός: Ecati
Επιμέλεια κίνησης: Αγγελική Τρομπούκη
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Ίρις Κατσούλα, Φανή Ξενουδάκη
Φωτογραφίες / Video παράστασης: Ιρίς Κατσούλα
Βοηθός Σκηνογράφου: Μέλπω Κασαπίδου.
Οργάνωση Παραγωγής: Μάρα Κονάκα
Παραγωγή: Kolossaion Productions
Πρωταγωνιστούν:
Χρήστος Σαπουντζής
Δημήτρης Πασσάς
Μαριλού Κατσαφάδου
Μάνος Τσαγκαράκης
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Α ζώνη 20 ευρώ
Β ζώνη 18 ευρώ/ κανονικό
Β ζώνη 15 ευρώ/φοιτητικό- ανέργων
Γ ζώνη εξώστης 15 ευρώ
Προπώληση:
https://cometogether.live/el/event/6760/i-epistrofi-toy-choyntini
*H φωτογράφιση πραγματοποιήθηκε στο BackLight Studio, του Σπύρου Χατζηαγγελάκη.


0 Comments