Βασισμένος στη «Δεσποινίδα Τζούλια» του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, Ο Κύριος Ζυλ είναι μια θεατρική παράσταση που δεν αρκείται στο να αφηγηθεί μια ιστορία. Σε προσκαλεί να την εξερευνήσεις, να παρατηρήσεις, να αναρωτηθείς και ενδεχομένως, να ανακαλύψεις μέσα της κάτι από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Η αλήθεια είναι πως όσες φορές κι αν επισκέπτεσαι το θέατρο, όταν παραμένεις ανοιχτός στην έκπληξη, στη συγκίνηση και στην πιθανότητα να μετακινηθεί κάτι μέσα σου, τότε κάθε παράσταση μπορεί να γίνει μια καινούργια εμπειρία. Και Ο Κύριος Ζυλ έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που σε κρατούν σε μια διαρκή διάθεση εξερεύνησης.
Η ιστορία του είναι από μόνη της ανατρεπτική, έντονη, γεμάτη συναισθηματικές μεταπτώσεις και απρόσμενες εξελίξεις. Οι τρεις ηθοποιοί ήταν πραγματικά καταπληκτικοί. Με την παρουσία, την ενέργεια και τις ερμηνείες τους, κατάφεραν να δώσουν ζωή σε μια ιστορία που δεν σου επιτρέπει να παραμείνεις απλός θεατής. Σε παρασύρει στα σκαμπανεβάσματά της, σε κάνει να παρακολουθείς με ενδιαφέρον κάθε αλλαγή και να αναζητάς πίσω από τις πράξεις των προσώπων τα κίνητρα, τις αδυναμίες και τις βαθύτερες επιθυμίες τους.
Αυτό που κρατώ ιδιαίτερα είναι η διαχρονικότητα της ανθρώπινης φύσης. Τα συναισθήματα, οι επιθυμίες, οι φόβοι, οι εσωτερικές συγκρούσεις και ο τρόπος που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τη ζωή, δεν αλλάζουν απαραίτητα με το πέρασμα των εποχών, ούτε καθορίζονται αποκλειστικά από το φύλο. Αλλάζουν οι κοινωνικές συνθήκες, οι ρόλοι, οι συμβάσεις, όμως ο άνθρωπος εξακολουθεί να παλεύει με τα ίδια ερωτήματα, τις ίδιες ανασφάλειες και τις ίδιες αντιφάσεις.
Γινόμαστε, λοιπόν, παρατηρητές της ανθρώπινης πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας που ξεπερνά τις κοινωνικές τάξεις, τη μόρφωση και τις οικονομικές διαφορές. Γιατί, πέρα από όσα μας χωρίζουν, υπάρχει κάτι βαθύτερο που μας ενώνει. Η ανάγκη να υπάρξουμε, να αγαπήσουμε, να διεκδικήσουμε, να επιβιώσουμε και να βρούμε τη θέση μας μέσα στον κόσμο.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο συγκλονιστικό στοιχείο της παράστασης. Οι άνθρωποι έχουμε έναν σχεδόν παράδοξο τρόπο να συνυπάρχουμε με τα τραύματά μας. Να συνεχίζουμε να ζούμε, κουβαλώντας όσα μας πλήγωσαν και ταυτόχρονα να προσπαθούμε, με μια εσωτερική κραυγή αγωνίας, να τα επουλώσουμε. Και μέσα σε αυτή την προσπάθεια συχνά πληγώνουμε, διεκδικούμε, υποχωρούμε ή αναζητούμε την επιβεβαίωση.
Ακόμη και η παρουσία του γυμνού στη σκηνή ήταν ενταγμένη με τόση φυσικότητα και αισθητική ευαισθησία, ώστε δεν λειτουργούσε καθόλου ως πρόκληση ή ως στοιχείο εντυπωσιασμού. Ήταν απλώς η φυσική συνέχεια της αφήγησης. Γιατί, πολλές φορές, το θέατρο είναι η ίδια η ζωή. Και η ζωή δεν χρειάζεται πάντα να κρύβεται πίσω από συμβάσεις.
Η παράσταση διανύει τον δεύτερο χρόνο της και παρακολουθώντας τους συντελεστές, καταλαβαίνεις πως οι ηθοποιοί δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό .
Έφυγα με την αίσθηση μιας πολύ όμορφης θεατρικής εμπειρίας. Με σκέψεις, ερωτήματα και εκείνη τη γλυκιά ανησυχία που σου αφήνει ένα έργο, όταν έχει καταφέρει να σε κάνει να κοιτάξεις λίγο διαφορετικά τον άνθρωπο.
Γιατί, τελικά, το θέατρο δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε πάνω στη σκηνή. Είναι και όλα εκείνα που αναγνωρίζουμε μέσα μας, την ώρα που παρακολουθούμε.
Vois Θεοδώρα Ράπο


0 Comments