Album review: Breaking The Chains by Chris Kappas

Chris Kappas

Breaking The Chains

2026 – ESA Productions

Εναρκτήριο riff μετά το tutti. Αρχοντικό, βαρβάτο και γκράντε. Διπλογραμμένα φωνητικά. Μελωδία από δω μέχρι τον αστερισμό της Ανδρομέδας. “I’m Alive”. Σχετικά γρήγορο κομμάτι. I’m alive, rocking the night away… O Χρήστος, η φωνή των Achelous, ο άνθρωπος πίσω από τους Whisper Killers και την πρότερη σύσταση των Reflection, επιστρέφει με προσωπικό άλμπουμ. Το είχε πει ότι θα το κάνει και το τήρησε στο ακέραιο, όντας δουλευταράς και συνεπέστατος. Πάμε πάλι στο εν λόγω κομμάτι. Επιλεγμένες δίκασες, παύσεις και ένα ερωτεύσιμο ρεφρέν.

To ομώνυμο τραγούδι, που έπεται, έχει κάτι από Priest, από τους Ryche του ’83 και από την αγνή πόζα της δεκαετίας του ’80, ιδίως έτσι όπως έσκασαν τα πλήκτρα. Πολυφωνητικό (πείτε το και πολυφωνικό, κανένα πρόβλημα) ρεφρέν, το οποίο δείχνει ότι η δύναμη του άλμπουμ εστιάζεται ΚΑΙ εκεί. Καψούρικα τα σόλο και άνετο το rhythm section. E, με αυτούς που παίζουν… Ο Γιώργος Κασαπίδης, στο μπάσο, ο συνήθης ύποπτος, μετά τους Whisper Killers, βρίσκεται ξανά στο πλάι του Χρήστου και υπογράφει από στίχους και μουσική, μέχρι παραγωγή, εξώφυλλο και βίντεο κλιπ! Ο Νίκος Αναστασιάδης (Rock’n’Roll Children) μας χαιρετά πίσω από το drumkit και θα είναι καλό να αναφέρουμε εδώ…

Μισό! Θα το κάνουμε, αλλά έσκασε το “Light My Fire” και είναι μία Ροκιά στακάτη, με Southern στοιχεία και τη γνήσια ανεμελιά του ταξιδιάρικου. Ό,τι πρέπει για LiVE, ό,τι πρέπει για φασαρία και αυτή η κουδούνα… I gotta have more cowbell, baby! Έλα, πες… Το είχατε τζαμάρει με τους SoundtrucK;

Επανέρχομαι στην προ-προηγούμενη παράγραφο. Θα είναι καλό να αναφέρουμε και τους έτερους συντελεστές και μουσαφίρηδες. Στα πλήκτρα δίνει το δικό του ρεσιτάλ ο Κώστας Αναστασόπουλος. Το ίδιο ισχύει και για τους προσκεκλημένους. Γιώργος Μαυρομμάτης και Γιώργος Βράιλας στις κιθάρες, Στάθης Παυλάντης και Θανάσης Λαμπράκης επίσης στις κιθάρες, Φαίη Καραστεργίου και Αργυρώ Ιγκλιζιάν στις φωνές και φύγαμε για το “Lies”, με την ψαρωτική εισαγωγή με πλήκτρα. To κιθαριστικό που ακολουθεί είναι κουφέτο. FM Rock, τέρμα ογδονταήλα και μπορείτε να φανταστείτε ό,τι κάνετε κέφι από βόλτες σε Arcade τύπου Golf N’ Stuff, όπως μας τα σέρβιραν οι ταινιάρες της εποχής.

To “Day In Your Hell” θα μπορούσε να είναι tribute στους AC/DC, έχοντας ένα απίστευτα χαρακτηριστικό riff και το ανάλογο backbone beat από πίσω, αλλά οι συνθέτες είχαν άλλη άποψη και το μετέτρεψαν καπάκι σε Hard Rock με εκείνη την άνεση που έχουμε καλομάθει από τις μεγάλες μπάντες του ιδιώματος. Στο ίδιο μοτίβο το “Your Reasons Why”, με τα μαυρόασπρα θα θέτουν το περιβάλλον ώσμωσης και τις κιθάρες να συνοδεύουν κουπλεδορεφρένια με εκείνο το «γκάγκαγκα-γκαγκάγκα» και το σόλο να τα κάνει όλα τόσο εύκολα…

“Strangers In Love” και… ρε σεις! Σίγουρα δεν σας αρέσουν οι A.S.a.P.; Όταν μπαίνουν οι κιθάρες και εκείνο το θέμα και όταν το κουπλέ έρχεται με παρέα τα πλήκτρα και μόνο, μέχρι να μπουκάρουν οι υπόλοιποι και τα γυναικεία φωνητικά… Μήπως να το στέλνατε το άλμπουμ στον Matt Lange; Ακολουθεί το “Crawling In The Fire”. Εύθραυστη εισαγωγή, κρυστάλλινη. Στη συνέχεια θέμα στις κιθάρες. Μεγάλο. Μελωδικό. Διαδρομή με θέα τη θάλασσα. Επίλογος με το NWOBHMικό “Electrified”, το οποίο κάνει εντύπωση για το στυλ και το ντελικάτο τρέξιμό του. Καλοτάξιδο, παιδιά! Έχω αποκτήσει ένα άλμπουμ, που μπορώ να ακούω σε κάθε ταξίδι. Από μετρό μέχρι αεροπλάνο.

Κώστας Κούλης