Είν’ Ακόμα

Φτου Ξελευθερία Για Λίγους

2026 – Venerate Industries

Από κοντά τα γέλια μας ακούγονται λυγμοί… Εισαγωγή σε ένα θέμα, με τους τυπάδες να εξαπολύουν wood_only και να εσωκλείουν στο ηχητικό φακελάκι στίχους που έχουν σκοπό να ταρακουνήσουν. Το σχήμα μπορεί να σχηματίστηκε στα τέλη του ’24, αλλά τα μέλη του έχουν προϋπηρεσία και πατάνε σε αυτή για να σερβίρουν ένα θορυβώδες άλμπουμ από όλες τις απόψεις. Ναι μεν Punk, αλλά τα τραγούδια είναι γεμάτα μελωδία. Ναι, οι διάρκειες είναι στα δυόμισι και τριάμισι λεπτά, αλλά, πιστέψτε με, δεν χρειάζεται περισσότερος χρόνος για να εντρυφήσετε και να ακολουθήσετε.

«Στον Βυθό» λέγεται το εναρκτήριο και δεν χαμπαριάζει μία. Διπλογραμμένες φωνές και καθαρή εκφορά λόγου. Καταλαβαίνεις πεντακάθαρα και αρχίζεις να σκέφτεσαι. Κλειδωμένος νους… Συνέχεια με το «Σκιάχτρα», το οποίο τρέχει και συμπεριλαμβάνει μελωδικότατα κουπλέ και ρεφρέν. Το σόλο θεματικό και βάρβαρο. Το «Παγκάρια» είναι επίσης ταχύτατο και «Κλέψε τους ευάλωτους, ανάγκη σ’ έχουνε». Τα παιδιά χώνουν παντού και πανταχόθεν και είναι φυσικό, καθώς το Punk αυτό καθαυτό είναι πολιτικοποιημένο και θίγει τα κακώς κείμενα, ανεξαρτήτως προελεύσεως. Πολύ γκάγκα στις κιθάρες, πολλή δουλειά σε τύμπανα και μπάσο, καθώς και στις φωνές.

«Να Τελειώνουμε Σιγά-Σιγά» και η εισαγωγή με τη μπαγκέτα στη στεφάνη (η πατέντα ακολουθείται και στο τελείωμα) προετοιμάζει και προϊδεάζει. Νομίζετε! Μπούκα και καργάτο παίξιμο για εκατόν πέντε δευτερόλεπτα. Συνέχεια με το «Δούρειος Κήπος» και σας έρχονται στο μυαλό όλες εκείνες οι αμερικάνικες μπάντες, που έχετε ακούσει τόσα χρόνια να παίζουν σε παρόμοιο μοτίβο; Ναι, τα παιδιά ακολουθούν τα μοτίβα των Γιάνκηδων, αλλά ξεκάθαρα έχουν στάξει το δικό τους υβρίδιο. Η «Νοθευμένη Ντοπαμίνη» παίζει με τους χρόνους ταχυτήτων και ρίχνει και ανεβάζει πάνω στα δεδομένα bpm, με half time και double time επιθέσεις. Τα παιδιά ΠΑΙΖΟΥΝ! Το έχουν και το εφαρμόζουν κατά βούληση. Μήπως να το έγραφα «Τα παιδία ΠΑΙΖΕΙ», που θα μπορούσε να αποτελέσει από μόνο του λογοπαίγνιο; Όχι, γιατί η μπάντα κατακεραυνώνει μέσω στίχων. «Μείναμε μόνοι μας, εμείς και η οθόνη μας».

«Κυβάρνηση» – μεγάλε, τι λογοπαιγνιάρα είναι τούτη – και το σχήμα κοπανάει βαναύσως, μελωδικώς και χωρίς πολλές περιστροφές. Οι φωνές κάνουν θαυμάσια δουλειά, η μουσική είναι παιγμένη με φαντασία και πάθος. Εξαιρετική δουλειά! Μακάρι το Punk να ήταν πάντα τόσο μελωδικό και τόσο ελκυστικό. Μου αρέσει το ιδίωμα, αγαπώ από The Clash μέχρι The Almighty Imbredz και από Bad Religion μέχρι Sum 41 και θεωρώ ότι αυτά εδώ τα παιδιά τα δικά μας διαθέτουν την κατάρτιση, την τεχνική, το τσαγανό και πάνω απ’ όλα τη θέληση, να κάνουν τη διαφορά.

Εννοείται ότι με το που τελειώνει το άλμπουμ, πατάμε το κουμπάκι και βάζουμε να ξαναπαίξει. «Πού είναι το κόμμα σου τώρα, που πολεμάς σε ξένη χώρα; Για πες μου πόσες γραβάτες μετράς»… Η μουσική είναι ΚΑΙ επανάσταση και ευτυχώς υπάρχουν συγκροτήματα σαν κι αυτό εδώ, που δεν επιθυμούν να είναι απόντα παρόντα και φροντίζουν να τσιγκλάνε, να τσιμπάνε, να ενοχλούν. Καλοτάξιδο, μάγκες! Με το καλό το βινύλιο και τα LiVE!

Κώστας Κούλης

Buy the album HERE!

Στον Βυθό

Σκιάχτρα

Παγκάρια

Να Tελειώνουμε Σιγά Σιγά

Δούρειος Κήπος

Νοθευμένη Ντοπαμίνη

Χεζοδρόμιο

Κυβάρνηση