Η ουρά έξω από το Temple όλο και μεγάλωνε και εμφανές «σημάδι» για το πότε θα μπαίναμε μέσα… Ελπίζω τουλάχιστον κάποιος να απαθανάτισε ή να τράβηξε βίντεο όλο αυτόν τον κόσμο. Η τέταρτη «έκδοση» του Guitar Experience, με άλλη έδρα τούτη τη φορά, φαινόταν να δείχνει τα δόντια της από νωρίς.

Μωρέ και μέσα μπήκαμε και το LiVE ξεκίνησε λίγα λεπτά μόλις μετά την προκαθορισμένη ώρα. Πρώτος στη σκηνή ο Στέφανος Ανδρίτσιος και οι έτεροι δύο μουσικοί σύντροφοί του και «για πάντα» ήτοι “Para Siempre”, η μουσική και το εξωγήινο παίξιμο. Ο τίτλος έχει να κάνει φυσικά με το άρτι αφιχθέν ΕΡ του Στέφανου, στο οποίο πιστοποιεί ότι όταν παίζει, πρέπει να έχεις ένα επιπλέον σετ αυτιά, για να ακούς και τα σαγόνια που σκάνε στο πάτωμα. Vai, καρά-Vai, με απίστευτες ταχύτητες και τέρμα μελωδικά θέματα, με κρυστάλλινα και κάργα γκάζι και με ενδιάμεσες παύσεις, για να απευθυνθεί στο κοινό, να ευχαριστήσει, να συστήσει τους μουσικούς και να πει δυο λόγια πίσω από κάθε μουσικό θέμα. Να τονίσω εδώ ότι πέρα από τους τρεις κιθαρίστες που εμφανίστηκαν, οι έτεροι μουσικοί ήταν εξίσου εντυπωσιακοί, ήταν εξίσου μαγικοί. Εδώ απολαύσαμε τους Βασίλη Παπαδόπουλο στο μπάσο και Μιχάλη Τζιαστούδη στα τύμπανα.

New Day, Love & Hate, Bianca, Para Siempre, Peace On My Mind, Inner Fight, Farewell

Συνέχεια με τον Μπάμπη Τυρόπουλο και ξαφνικά όλο το Temple βάφτηκε μπλε. Blues διανθίσεις και καψουρέ θεματικές και όταν οι υπόλοιποι τρεις πήραν θέσεις εκατέρωθεν του κιθαρίστα… Παθαίνουμε την πλάκα μας με τον Αλέξανδρο Δελή στο μπάσο και τον Φίλιππο Διαμαντόπουλο στα φωνητικά. Μία βραδιά που έκανε το Blues να μας αγκαλιάσει όλους. Ο Μιχάλης Καπηλίδης στα τύμπανα έδειξε πόσο τεράστιος παίχτης είναι και πόσο απολαμβάνει αυτό που κάνει. Ο Τυρόπουλος τη μάτωσε την κιθάρα του. Με θέματα, σόλο και τζαμαρίσματα, που τραβούσαν σε διάρκεια και θύμιζαν παλιές καλές εποχές, επαναπροσδιόρισε την έννοια του LiVE και έβαλε στο τραπέζι ξανά το California Jam, έτσι όπως το βίωσαν οι τυχεροί, πενήντα και δύο χρόνια πίσω.

Been A Long Time Comin’, Death Be Easy, Wake Up Sober, Empty Cup

Ο Σάκης Ντοβόλης ανέβηκε στη σκηνή του Temple και ευχαρίστησε το κοινό, πριν ορμήσει να κατασπαράξει τα αυτιά μας. Ένα εκπληκτικό τρίο εμφανίστηκε μπροστά μας, με bluesορόκ πολλών μεγατόνων, με εκρηκτικό φινίρισμα στις μελωδίες, με σόλο και φωνή που έσταζαν αυτό το μαγευτικό σιρόπι της φαντασίας στη μουσική. Εδώ απολαμβάνουμε επίσης τον Φώτη Ντοβόλη στο μπάσο και τον Νίκο Καλύβα στα τύμπανα. Το πνεύμα του Stevie Ray Vaughan, το υβρίδιο της καλλιτεχνίας, το τάλαντο των παιχτών και η διάθεση να διασκεδάζουν εαυτούς και εμάς. Και – πιστέψτε με – όλο τούτο το πλέγμα λειτούργησε στην εντέλεια.

Stubbs, Everything, Fire In My Soul, Big Time Rush, I Need A Word, Wicked Hand, Superstition (SRV, μαζί με Μπάμπη Τυρόπουλο)

Το έλεγα σε γνωστούς και φίλους, μετά το πέρας της συναυλίας και την επόμενη μέρα… Όποιος έλθει και μου μιλήσει για τους ανθρώπους που έδωσαν στην κιθάρα νέους ορισμούς και «δεξιότητες», όποιος έλθει και μου μιλήσει για Vai, Satriani, Gilbert, James και όλα τα υπέρτατα θηρία δεξιοτεχνίας, έχει τον αμέριστο σεβασμό μου. Θα υποστεί όμως και τον αντίλογο. Δεν τους έχω πρεμούρα πια όλους αυτούς. Έχω τους δικούς μου υπέρ-ήρωες. Τους δικούς μου, τους συμπατριώτες μου, τους μοναδικούς αυτούς παίχτες, που τόσο πολύ υπερήφανους μας κάνουν για όσα πετυχαίνουν και που αν είχαν γεννηθεί στις ΗΠΑ μερικά χρόνια πριν, θα ήταν τώρα σημεία αναφοράς για όλες τις επόμενες γενιές, μέχρι τις μέρες μας. Πολλά μπράβο στα παιδιά που έπαιξαν, πολλά μπράβο στα παιδιά που ήλθαν να παρακολουθήσουν και – εννοείται – χρόνια πολλά σε όσες και όσους γιόρταζαν και τρελή ζήλια για εκείνους που έπαιζαν LiVE στη γιορτή τους. Υπέροχο συναίσθημα! Μακάρι να συνεχιστεί το ίδιο εντυπωσιακά όλο αυτό, μακάρι να προχωρήσει ο θεσμός και μακάρι να γράφουμε με τον ίδιο ενθουσιασμό για το Guitar Experience Vol. 20.

Κώστας Κούλης