Δέκα και οκτώ πρώτα λεπτά και τα φώτα σβήνουν. Τα ηχεία ξεκινούν να βρυχώνται, η εισαγωγή χτυπά σιγά-σιγά την πόρτα και η αυλαία ανοίγει. Με αυτόν τον θεατρικό τρόπο ανακοινώνουν την άφιξή τους οι Nightfall. Οι πέντε τους καταλαμβάνουν θέσεις (στα LiVE υπάρχει και δεύτερη κιθάρα) και πριν προλάβουμε να συνειδητοποιήσουμε το οτιδήποτε, το σκηνικό τραβάει την προσοχή όλων μας. Ένας κινηματογραφικός φράκτης από κάγκελο, που παραπέμπει σε νουάρ φιλμ, σε ταινία τρόμου, σε κάτι που γέννησε το σελιλόιντ και από κει έφτασε στα παιδιά της Εύας…

Τα τύμπανα στημένα στην άκρη της σκηνής και όχι στο κέντρο και μακάρι να ακολουθήσουν και άλλοι αυτό το μοτίβο, αφού φαίνεται ακόμα πιο φαντασμαγορικό. Στην άλλη άκρη μπάσο στο πίσω μέρος και κιθάρα μπροστά, και κάπου στη μέση μία βάση μικροφώνου, με ένα ξίφος για στήριγμα.

Ο Ευθύμης κραδαίνει το μαχαιρόφωνο και η γιορτή ξεκινάει. Πολύ καλός ήχος (όλες οι μπάντες είχαν πολύ καλό ήχο), μην σας πω και δίσκος, μπετόν δέσιμο και είναι φανερό πως το κουιντέτο διασκεδάζει απίστευτα πάνω στη σκηνή. Ανεμιστήρες στο φουλ, το ένα τραγούδι πίσω από το άλλο, κλικ και άψογος συγχρονισμός και μηδέν κενό ανάμεσα στα κομμάτια.

Show από τα λίγα! Δεν μπορεί να περιγραφεί εύκολα με λόγια όλο αυτό και ελπίζουμε οι φωτογραφίες να λειτουργήσουν ευεργετικά εδώ – όπως πάντα άλλωστε. Το κοινό τραγουδάει, το κοινό κοπανιέται και τα moshpit καλά κρατούν. Το κοινό γέμισε το Fuzz και τίμησε μία μπάντα που γιορτάζει τα τριάντα πέντε χρόνια της. Και ο άνθρωπος που το ξεκίνησε όλο αυτό… είναι εδώ μπροστά μας, με τη μάσκα και τη διαπεραστική ματιά και απαριθμεί χρόνια μέσω μελωδιών και άραχλων φωνητικών.

Οι διδάκτορες μουσικοί που βρίσκονται μαζί του τσακίζουν κόκαλα! Είναι άψογοι, είναι καταιγιστικοί και δεν γίνεται να μην εστιάσει κάποιος στο παίξιμο του Φώτη Μπενάρντο, που κάνει όλα τα δύσκολα να φαίνονται εύκολα στο εντυπωσιακό kit του και που ακόμα κι αν είχε χίλια τομ και πέντε χιλιάδες πιατίνια, θα τα είχε χτυπήσει όλα πριν το δεύτερο τραγούδι. Ο Ευθύμης έχει πλάι του μία dream team, η οποία κάνει το υλικό ακόμα πιο φιλικό στ’ αυτιά μας. Μην ξεγελαστείτε, δεν είναι εύκολο πράγμα ο ακραίος ήχος. Αξίζει όμως να δοκιμάσετε, έχοντας αυτές τις πληροφορίες.

I Hate, Ambassador of Mass, Darkness Forever, As Your God Is Failing Once Again, Giants of Anger, The Sheer Misfit, Martyrs of the Cult of the Dead (Agita), Diva, Dark Red Sky, Witches, Ishtar (Celebrate Your Beauty), Killing Moon, The Traders of Anathema, The Cannibal, With Outlandish Desire to Disobey, Seeking Revenge, Lesbian Show, Christian Svengali

Οι Daylight Misery ανοίγουν με ένα πανέμορφο βίντεο για έναν άνθρωπο που έφυγε νωρίς. Το “Cancerworm” είναι γραμμένο για τον Δημήτρη Θεοδωρόπουλο, τον μουσικό και συνθέτη πίσω από τους Rex Mundi, o οποίος έχασε τη μάχη με την επάρατη νόσο τον Μάιο του 2021. Στο τραγούδι συμμετέχουν ακόμα οι Aaron Stainthorpe (My Dying Bride), Σάκης Τόλης, Gus G., Χάρης Παζαρούλας (ο οποίος έπαιξε και απόψε), Κώστας Παναγιώτου (Pantheist) και Celine Toli. Όλα τα μάτια κοιτούν ψηλά στον ουρανό, τρυπώντας την οροφή του venue και το σχήμα ανεβαίνει στη σκηνή.

O Βασίλης, ο μπροστάρης της μπάντας παίζει συνέχεια μαζί μας. Πότε προτρέπει να φωνάξουμε, πότε μας ζητά να χτυπήσουμε παλαμάκια, πότε στέκεται και χαμογελάει, προλογίζοντας και αναφέροντας πράγματα για τη μπάντα. Η οποία μπάντα…

…ανακοινώνει από σκηνής ότι δεν προτίθεται να συνεχίσει και ότι αυτή η εμφάνιση είναι η τελευταία της. Δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται, αλλά είναι κρίμα. Ελπίζω και εύχομαι αυτά τα παιδιά να παραμείνουν μάχιμα και να μας προσφέρουν μελωδίες, ανεξαρτήτως χώρου.

Αυτό το σκοτεινό Ροκ που παίζουν, αυτό το Μέταλ που φλερτάρει με διάφορα υβρίδια, βασισμένο πάντα στο προσωπικό ύφος τους, είναι κάτι που ενδιαφέρει, ελκύει, αρέσει. Μακάρι να είναι πάντα υγιείς, μακάρι να ξανακούσουμε για εκείνους σύντομα.

Παιχτικά στάθηκαν πολύ ψηλά, γεμίζοντας τις μελωδίες – ιδίως το μπάσο, που οι υψηλές ταχύτητες «τακτοποιήθηκαν» με άριστη ποιότητα και χωρίς την ανάγκη πένας – και προσφέροντας ένα υλικό που έκανε τον καθένα μας να χτυπηθεί μέχρι να ιδρώσει και τον διπλανό του.

Μ For Misery, The Great Absence, Erynnis Funeralis, Futile Salvation (feat. Χάρης Παζαρούλας), Human Pollution, Season: Winter, Θλιβερός Χειμώνας

Εκκίνηση και πρόλογος της βραδιάς από τους Shattered Hope. Το Doom τακίμιασε με το Death τόσο πολύ, που είπαν να κάνουν ένα παιδί.

Και τούτοι εδώ τίμησαν αμφότερα ιδιώματα με σθένος, με πώρωση, με ενθουσιασμό. Και εδώ το μπάσο κέντησε χωρίς πένα και εδώ τα τύμπανα στάθηκαν πανάξια (ο ίδιος μουσικός έπαιξε και με τους Daylight Misery και ήταν όπως πρέπει και όπως ακριβώς είχαν ονειρευτεί αμφότερα σχήματα) και εδώ οι κιθάρες και η φωνή μας πήραν από το χέρι και μας πήγαν στις κατάμαυρες γαίες του Μέταλ.

Convulsion, A Crevice Of Painful Light, Vital Lie, Yearn, Towards The Land Of Deception

Ναι, αυτή είναι μία γιορτή για το Μέταλ και για όλους εκείνους που πάνε σε συναυλίες, γιατί καλύτερος τρόπος ψυχαγωγίας και διασκέδασης δεν υπάρχει. Είναι μία γιορτή για όσους αγαπούν τη μουσική και ιδιαίτερα το Heavy Metal και όλα τα παιδιά του. Είναι μία γιορτή για όσους αγαπούν τα ελληνικά συγκροτήματα, όχι στα λόγια αλλά με έργα.

Και είναι μία καλή ευκαιρία να αναρωτηθούμε για το αν θα πρέπει επιτέλους να σταματήσουμε να πληκτρολογούμε και να κουνήσουμε επιτέλους τον πισινό μας, να περπατήσουμε και να οδηγήσουμε και να πάμε κάπου που υπάρχει πραγματικός κόσμος και πραγματική μουσική. AFK γιατί αλλιώς δεν ζούμε. Πολλά μπράβο και στις τρεις μπάντες, πολλά μπράβο στους διοργανωτές που στήριξαν, πολλά μπράβο σε όσες και όσους πήγαν και γέμισαν το Fuzz. Ευθύμη, πάμε για τα επόμενα τριάντα πέντε; Άνετα!

Κώστας Κούλης

Φωτογραφίες: Αντώνης Γιακουμάκης

Editing: Stiver Graunne, wPITw agency