Σία Κοσιώνη
Αρκεί που σ’ αγαπώ εγώ
Εικονογράφηση: Κλαίρη Μπαρόλα (iopi)
Lebee publications
Ο αρκούδος, που λέτε, είχε το χρώμα του ουρανού. Φορούσε και μια λευκή φόρμα με τιράντες και είχε ραμμένη μια χρυσή καρδιά στο ύψος της καρδιάς. Και ο πιτσιρικάς που κοίταξε προς τη βιτρίνα του παιχνιδάδικου, δεν είχε πια το μυαλό ή την καρδιά να στρέψει το βλέμμα του αλλού. Περίμενε υπομονετικά ο λιλιπούτειος ήρωάς μας. Θα του τον έκαναν δώρο οι γονείς του. Και εκείνος; Θα καμάρωνε και θα τον τοποθετούσε σε ένα σύννεφο, για να δουν όλοι, για να δει όλος ο κόσμος το υπέροχο δώρο.
Ο αρκούδος όμως δεν έχει ανάγκη τη θωριά του κόσμου. Ούτε να γίνει αρεστός και αγαπητός σε μυριάδες μάτια, αγκαλιές κι αγάπες. Του έφτανε να τον αγαπά ο κύρης του. Ο μικρούλης έπρεπε να περάσει τα μαθήματα, να περάσει τα παθήματα και να φτάσει στην αγάπη. «Η αγάπη είναι όλα». Έτσι δεν τραγούδησε εκείνη η μαγική φωνή στον χορό της πεταλούδας; Παρέα με τη γιορτή της ακρίδας; Εκεί λοιπόν εστίασαν οι ψυχές.
Παιδικό βιβλίο, βιβλίο για παιδιά, ανάγνωσμα για τα βλαστάρια μας, τα μουσουδένια μας, τις φραουλίτσες και τους φραουλίτσους μας. Για ό,τι αγαπάμε περισσότερο στον κόσμο, πάνω κι απ’ τη ζωή μας. Μία όμορφη ιστορία, μία πινελιά γεμάτη ζέστα και ευαισθησία, μία σειρά από λέξεις που αγαπούμε να ακούμε. Η κυρία Σία Κοσιώνη, μητέρα η ίδια και μεγάλη οπαδός των ιστοριών, αφηγείται εδώ ένα παραμύθι για όλα τα παιδιά. Δίπλα της ζωγραφίζει η κυρία Κλαίρη Μπαρόλα και γλυκαίνει το περιβάλλον. Το ποτίζει ροδόνερο και κανέλα και κάνει την ανάγνωση απόλαυση. Η συνεργασία είναι υποδειγματική και μας σερβίρει κάτι τρισχαριτωμένο, όμορφο, διδακτικό και ψυχικά θρεπτικό. Με κεντρικό γνώμονα την αγάπη, η συγγραφέας μας πάει βόλτα μέχρι τον ουρανό και μας δείχνει ότι δεν χρειάζεται να φτάσουμε ως εκεί. Χρειάζεται «απλά» να αγαπάμε. Και να το δείχνουμε. Σε αυτούς που αγαπάμε.
Τι γλυκό να σ’ αγαπούν! Ναι; Φανταστείτε τώρα όλες αυτές τις Κυριακές του κόσμου σε ένα δωμάτιο. Με ένα παιδί, έναν αρκούδο με χρυσή καρδιά και ένα παραμύθι σκέτη καραμέλα. Οι φρασούλες πλασμένες και καλοψημένες. Μία μία και όλες μαζί. Και ο ήρωας της ιστορίας μας καμαρώνει. Καμαρώνει για το παιχνίδι του, για τον καινούργιο του φίλο, καμαρώνει που νοιάζεται. Και αρκεί που νοιάζεται εκείνος.
Θα το διαβάσετε πολλές φορές. Από την αρχή προς το τέλος, απ’ το τέλος προς την αρχή και με διάφορες παραλλαγές. Θα σταθείτε σε διάφορες εικόνες και διάφορα σημεία της ιστορίας. Θα χαμογελάσετε με αφέλεια και ίσως να αναστενάξετε ελαφρά, παρατηρώντας το σπλάχνο σας να αγκιστρώνεται πάνω σας και να ρουφά τις ζωγραφιές. Κάπου εκεί θα το σκεφθείτε. «Αρκεί που σ’ αγαπώ εγώ». Και θα συνεχίζετε να διαβάζετε, ίσως με την προσθήκη ενός δακρύου, που απλά πιστοποιεί τη μεγάλη εικόνα.
Η συγγραφέας μας «προειδοποιεί» πως όταν γίνει γιαγιά… τότε να δείτε ιστορίες! Είμαι σίγουρος πως έχει να μοιραστεί πολλές μαζί μας μέχρι τότε. Ο αρκούδος μπορεί να είναι πράσινος ή κόκκινος ή λιλά ή καφέ. Η αγάπη πάλι… αυτή είναι υπεράνω χρωμάτων. Σωστά;
Κώστας Κούλης
0 Comments