Τέσσερις άγνωστοι σε μια αίθουσα αναμονής. Μια πτήση που καθυστερεί. Ένα βιβλίο που βρίσκεται εκεί, σχεδόν σαν αφορμή. Και κάπου ανάμεσα στις ανακοινώσεις του αεροδρομίου, στις βαλίτσες, στην αμηχανία και στα «πόση ώρα ακόμα;», αρχίζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια πράγματα που κανονικά δεν θα έβγαιναν ποτέ. Γιατί είναι περίεργο πράγμα οι άγνωστοι. Μερικές φορές τους λες σε ενενήντα λεπτά όσα δεν κατάφερες να πεις σε ανθρώπους που σε ξέρουν χρόνια. Και κάπως έτσι, το «20 Βήματα Μπροστά», του Χόρχε Μπουκάι, βρίσκει τον δρόμο του προς τη σκηνή, όχι σαν ένα ακόμη μάθημα αυτοβελτίωσης, αλλά σαν μια κουβέντα που ξεκινά σχεδόν τυχαία και, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζει να σε αφορά.
Παρασκευή με φθινοπωρινή βροχή. Ξεκινάμε τις παραστάσεις της νέας σεζόν και τι καλύτερο από ένα έργο που σε βάζει από την πρώτη στιγμή να σκεφτείς. Το «20 Βήματα Μπροστά» του Χόρχε Μπουκάι, σε απόδοση του Παύλου Μητσόπουλου και σκηνοθεσία της Ιωάννας Γεωργαντά, με τους Εύη Δόβελου, Στεφανία Ζώρα, Βασίλη Παπαδόπουλο και Χρήστο Σταυρίδη, μεταφέρει στη σκηνή τον πυρήνα του βιβλίου, μέσα από τις ζωές τεσσάρων ανθρώπων. Ο Μπουκάι έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να μιλά για τα μεγάλα ζητήματα της ζωής χωρίς να τα φορτώνει με δυσνόητες θεωρίες. Επιλογές, φόβοι, σχέσεις, απώλειες, δεύτερες ευκαιρίες και, πάνω απ’ όλα, η σχέση που έχουμε με τον ίδιο μας τον εαυτό. Το βιβλίο γίνεται η αφετηρία. Η σκηνή, όμως, είναι αυτή που θα δώσει στις ιστορίες σάρκα, φωνή και πρόσωπο.
Ένα gate. Μια αίθουσα αναμονής και – πίσω από όλα – οι γνώριμοι ήχοι ενός αεροδρομίου. Ανακοινώσεις, θόρυβοι, η αίσθηση της αναμονής. Και εκεί, μέσα σε έναν χώρο που κανονικά δεν κρατά τίποτα για πολύ, βρίσκονται οι τέσσερις πρωταγωνιστές. Τέσσερις άνθρωποι που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, τέσσερις διαφορετικές διαδρομές και ο καθένας με το δικό του προσωπικό φορτίο. Βαλίτσες μπορεί να υπάρχουν γύρω τους, αλλά το πραγματικό βάρος βρίσκεται αλλού. Στις σκέψεις, στις επιλογές που έγιναν, σε εκείνες που δεν έγιναν ποτέ, σε πράγματα που κουβαλάμε μαζί μας ακόμη κι όταν νομίζουμε ότι τα έχουμε αφήσει πίσω. Και κάπως έτσι, ένα gate γίνεται κάτι πολύ περισσότερο από ένας χώρος αναμονής.
Ο Παύλος Μητσόπουλος έχει πάρει το βιβλίο του Μπουκάι και το έχει φέρει στο σήμερα χωρίς να το κάνει βαρύ ή διδακτικό. Οι ιστορίες και οι προβληματισμοί υπάρχουν, αλλά δεν σου έρχονται κατακέφαλα. Υπάρχει χιούμορ, υπάρχει αυτοσαρκασμός, υπάρχουν στιγμές που γελάς και παίρνεις μια ανάσα πριν ξαναμπείς στα πιο δύσκολα. Η σκηνοθεσία της Ιωάννας Γεωργαντά ακολουθεί αυτόν τον ρυθμό με συνέπεια. Η μία σκηνή οδηγεί στην άλλη με αρμονία, χωρίς κοιλιές και χωρίς να επιθυμείς να κοιτάξεις το ρολόι. Η παράσταση κυλά γρήγορα, σύγχρονα και καθαρά, κρατώντας συνεχώς την προσοχή σου.
Και μετά είναι οι τέσσερις ηθοποιοί. Εύη Δόβελου, Στεφανία Ζώρα, Βασίλης Παπαδόπουλος και Χρήστος Σταυρίδης. Διαφορετικοί χαρακτήρες, διαφορετικές ιστορίες, αλλά μια χημεία που φαίνεται από την πρώτη στιγμή. Έχεις την αίσθηση ότι περνάνε πραγματικά καλά εκεί πάνω. Και αυτό, όσο απλό κι αν ακούγεται, περνάει κατευθείαν στην πλατεία. Δεν βλέπεις τέσσερις ανθρώπους να «εκτελούν» απλώς τους ρόλους τους. Τους βλέπεις να μπαίνουν μέσα σε αυτούς, να τους ζουν και να αφήνουν σιγά-σιγά να φανούν τα ζόρια τους. Κι ενώ στην αρχή παρακολουθείς τέσσερις αγνώστους, λίγο αργότερα έχεις την αίσθηση ότι κάθεσαι μαζί τους και ακούς πράγματα που, με έναν περίεργο τρόπο, θα μπορούσαν να είναι και δικά σου.
Και κάπου εδώ αρχίζει το ωραίο μπέρδεμα. Γιατί φεύγοντας από το θέατρο, δεν θυμάσαι μόνο τους τέσσερις ανθρώπους που γνώρισες εκεί. Αρχίζεις να σκέφτεσαι εσένα. Τι κουβαλάς; Τι αφήνεις πίσω; Ποια πράγματα αναβάλλεις επειδή φοβάσαι; Πόσες φορές είπες «αργότερα» σε κάτι που ίσως ήθελε ένα «τώρα»; Και τελικά, πόσα βήματα έχουμε πραγματικά μπροστά μας και πόσα από αυτά περιμένουμε κάποιον άλλον να μας πει ότι μπορούμε να τα κάνουμε;
Το «20 Βήματα Μπροστά» δεν έρχεται να σου δώσει οδηγίες χρήσης για τη ζωή. Ευτυχώς. Έρχεται περισσότερο να σου κάνει παρέα για ενενήντα λεπτά και, κάπου ανάμεσα στο γέλιο και στις πιο δύσκολες στιγμές, να σου πετάξει μερικές ερωτήσεις που θα τις πάρεις μαζί σου φεύγοντας. Εγώ τουλάχιστον έφυγα με την αίσθηση ότι το επόμενο βήμα δεν χρειάζεται πάντα να είναι μεγάλο. Μπορεί να είναι απλώς το επόμενο. Αρκεί να είναι δικό σου.
Φένια Φελέκου
0 Comments