Δραματεχνήματα: BLANCHE after @ Θέατρο Arroyo (ανταπόκριση/κριτική)

Η ευγένεια των αγνώστων και η εξάρτηση από αυτή… Μέσα από πρόζα, από φράσεις και παύσεις. Μέσα από μελωδίες. Από ρίμες και παύσεις. Ξανά. Η Μπλανς Ντιμπουά δέχτηκε τελικά το δώρο γενεθλίων; Πήρε το λεωφορείο και πήγε κάπου, κάπου που δεν γνωρίζουμε (ψέμα) και ξεκίνησε μία καριέρα άλλη; Σαν τραγουδίστρια ίσως;

Η κυρία Δανάη Κατσαμένη στέκεται μπροστά μας, ως «άλλη» Μπλανς. Ως η “Μπλανς μετά”. Η φωνή της διαθέτει ποιοτικά χαρακτηριστικά, που ακούγονται απίστευτα «φιλικά στον χρήστη». Βιμπράτο δυναμικό, το οποίο όμως, όταν δεν ανεβαίνει ψηλά συχνωτικά, μπορεί να είναι σχεδόν ανεπαίσθητο, σαν τρέμουλο της Patti Scialfa. H ίδια όμως μπορεί να τραγουδήσει και σαν σοπράνο, με μπαρόκ χρώματα και τεχνοτροπία που χαϊδεύει τους δακρυγόνους. Η ίδια αφηγείται και τραγουδά, τέμνει παράλληλες και ενώνει τελείες. Και το κάνει με άνεση, με θέρμη, με ενθουσιασμό και την απαραίτητη σκοτεινιά του χαρακτήρα της.

Δεν είναι η Μπλανς που ξέρουμε, που γνωρίζουμε από το έργο. Είναι μία αρτίστα που νομίζει ότι νίκησε την τρέλα. Είναι μία δημιουργός που έχει χάσει τα πάντα πίσω της, αλλά το κέρδος της είναι μπροστά της. Είναι μία άλλη Μπλανς. Το γράψαμε πιο πάνω, το επαναφέρουμε εδώ. Θέλει να μοιραστεί μαζί μας αυτό που δεν έχει γραφεί ακόμα. Μία ματιά προς τα πίσω. Σε ένα μέρος του τουλάχιστον.

O κύριος Σταύρος Λίτινας έχει επιμεληθεί τα πάντα σε αυτή την παράσταση. Κείμενο, δραματουργία, σκηνοθεσία, σκηνικά, μουσικές επιλογές. Ακόμα και το κοστούμι της κυρίας Κατσαμένη. Πατώντας πάνω στην όμορφη μουσική του κυρίου Γιώργου Ανδριώτη και τους εξαιρετικούς φωτισμούς της κυρίας Στέλλας Κάλτσου, μας δίδει ένα θέαμα που αγαπήσαμε και δεν θέλουμε να πάψουμε να θυμόμαστε. Μας δίνει την ιστορία μίας γυναίκας που δεν ευτύχησε ποτέ, που το ξανάφερε στα κουτάκια της μνήμης της τώρα, που επιθυμεί να χαμογελάσει, χωρίς όμως αυτό το χαμόγελο να μοιάζει λεμόνι.

Το λευκό αποτελεί σύνθεση χρωμάτων. Και η εκφορά των λέξεων, των στίχων, των κρυμμένων μυστικών και ντοκουμέντων, αποτελεί σύνθεση του χαρακτήρα ενός ανθρώπου, που δεν κατάφερε ούτε καν να διακόψει ένα παιχνίδι πόκερ. Η Κατσαμένη τραγουδά και στην ουσία ουρλιάζει καλλιτεχνικά τα σώψυχα ενός ανθρώπου που δεν πρωταγωνίστησε στην ιστορία της ίδιας της ζωής του, για όλους τους λάθος λόγους. Είναι αλύγιστη η φωνή της, είναι γάργαρη η εκστόμιση των συλλαβών, είναι κινηματογραφική η θωριά της και η αφήγηση. Εικονόλεξα που προκαλούν τον εγκεφαλονωτιαίο, κινήσεις και χειρονομίες που ανοίγουν την πόρτα στον θεατή, ώστε να θεωρήσει εαυτόν μέρος της εξέλιξης. Η κυρία Κατσαμένη υποδύεται όλους τους ρόλους της μετά την πτώση πραγματικότητας. Η Μπλανς είναι η καταραμένη ευλογημένη μίας ασύμβατης ατεμνότητας; Η πρωταγωνίστρια καταφέρνει, μέσω του τάλαντού της, της σκληρής δουλειάς και του οράματος του σκηνοθέτη-δημιουργού, να φέρει στα μάτια μας το πορτραίτο ενός ανθρώπου που θα έπρεπε να είναι αλλού. Ο Κοβάλσκι ήταν απλά ένα μέσον, ένα εργαλείο, μία παράμετρος. Η ίδια είναι το νερό που κυλάει, ο καταρράκτης που ξεχύνεται κάθετα, ένα rollecoster που εφορμά σε γωνία ενενήντα μοιρών. Αξίζει τον κόπο και τον χρόνο να το παρακολουθήσετε όλο αυτό. Και μετά να αφήσετε το αιώνιο “What if” να σας κάνει σμπαράλια. Σαν τη ζωή της Μπλανς…

Κώστας Κούλης