Δραματεχνήματα: Η Παρέλαση @ Studio Μαυρομιχάλη (ανταπόκριση – κριτική)

Ο θεός του πολέμου και η ίδια η Ζωή. Ο Άρης και η γένεση των πάντων. Μόνοι τους, σε ένα δωμάτιο, έξω από τον κόσμο. Παρατηρούν και δεν καταγράφουν. Δεν επεμβαίνουν. Μένουν εκεί, ξένοι με τους εαυτούς τους. Ο σκηνοθέτης της παράστασης, Νεκτάριος Λιονάκης, σε συνέντευξη που μας είχε παραχωρήσει μερικές μέρες πριν την πρεμιέρα, είχε πει κάτι σημαδιακό. «Έχουν μόνο ο ένας τον άλλον και παρ’ όλα αυτά δεν μπορούν πραγματικά να συναντηθούν». Τα δύο αδέλφια είναι καταδικασμένα. Σε τι… Μάλλον δεν θα μπορέσω να σας απαντήσω…

Η Ζωή και ο Άρης είναι αδέλφια λοιπόν. Και τούτα εδώ τα αδέλφια δεν βγαίνουν από το δωμάτιό τους. Δεν αναμιγνύονται, δεν προσχωρούν, δεν πλάθονται. Απλά κοιτούν από το παράθυρο. Ο κύριος Μανώλης Πίτερης υποδύεται τον Άρη. Το γλυκύ πρόσωπο συνάδει με την ψυχή του χαρακτήρα, είναι κοντά στην έκφανσή του, αλλά πάλι… Είναι και τόσο μακριά, που το να ανοίξεις τα χέρια σου διάπλατα, δεν φτάνει καν για να περιγράψει το εύρος της απομάκρυνσης. Μιλά με το στόμα του νου. Βλέπει με τα μάτια του νου. «Τα μάτια μου βλέπουν, αλλά δεν μπορώ να το πιστέψω». Θάλασσα της τρέλας, ποτάμι που εκβάλει ανάποδα, άνθρωπος που δεν δέχεται πως «εκεί έξω» υπάρχει κάτι. Τουλάχιστον κάτι που να τον ενδιαφέρει. Ο πόλεμος προ των πυλών είναι απλά λέξεις τοποθετημένες νόστιμα η μία δίπλα στην άλλη, όπως στα βιβλία του Γκαμπριέλ.

Τη Ζωή την ίδια υποδύεται η κυρία Κωνσταντίνα Μάντζιου. Φυσική ομορφιά, φυσική γλυκύτητα, στόμα που κατεβάζει τα ψυχικά νοήματα που ένας πολυσύνθετος εγκέφαλος εξέτρεφε πριν υποβιβαστεί. Η φύση της είναι ένα ηχοτοπίο γεννημένο σε συνθεσάιζερ της δεκαετίας του ’80, η κίνησή της είναι απίστευτα ανθρώπινη και το βλέμμα της υπαγορεύει τον δωδεκάλογο ενός φωτεινού πλάσματος, που έχει καταδικαστεί να ζει στο σκοτάδι. Την παρακολουθώ όταν έχει να αντιταχθεί με σιωπές και παύσεις. Είναι πειστική, είναι πεντακάθαρη, είναι το γιανγκ στο γιν του συμπρωταγωνιστή της, ο οποίος στέκεται επίσης υπερήφανα και φυσικά στη σκηνή, μετατρέποντας ένα έργο σε κάτι που περικυκλώνει όλους μας.

Τι θα συνέβαινε αν ζούσαμε έτσι; Ποια είναι η αντίδραση του χόμο σάπιενς απέναντι στις προσταγές της αντιλογικής; Το κείμενο της Λούλας Αναγνωστάκη είναι μία βύθιση στις τάφρους του εγκεφαλονωτιαίου, με όλους τους φόβους να ξεπηδούν παρέα με τη βροχή που αρχίζει να επιταχύνει τα χτυπήματά της στην πλάτη. Θα το έλεγες προφητικό. Θα το έλεγες απαρχή μίας δυστοπίας, που ντύθηκε με στολή 8Α και ετοιμάζεται να αγορεύσει από βήματος, απαγορεύοντας στους συνδαιτημόνες να υφίστανται. Ένα κείμενο που χειρίστηκε με μαεστρία ο σκηνοθέτης, αφήνοντάς το να μεστώσει και δίνοντας στους ηθοποιούς τη δυνατότητα εκπόνησης αυτού που δημιούργησε η θωριά του. Μία δυστοπία, που τελικά ήλθε χωρίς εκρηκτικό θόρυβο.

Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι μας θορύβησε όμως. Η μεταξύ του επικοινωνία μας λύγισε. Συγκρατώ τα βλέφαρα που δεν ανοιγοκλείνουν, τις καρδιές που δεν φουσκώνουν μέσα από τα σώματα. Συγκρατώ την αδυνατότητα κατανόησης του νέου αυτού υπερήφανου κόσμου, που δεν προέρχεται από ξημέρωμα, αλλά από τη μήτρα ενός τσακαλιού ίσως. Η παράσταση αυτή δεν χαϊδεύει αυτιά. Δείχνει την αδιέξοδο. Εκατό χρόνια πέρασαν και άρχισαν πάλι να έρχονται κάποιοι προς το μέρος μου. Και η φάλτσα κραυγή μου δεν τρόμαξε κανέναν. Είμαι βέβαιος ότι θα κραυγάσετε από μέσα σας κατά τη διάρκεια του έργου. Και είμαι βέβαιος ότι θα σας αρέσει. Ο αντίκτυπος είναι άμεσος.

Κώστας Κούλης