Θεατρίζομαι: Η Κυρία Μαργαρίτα Εμφανίζεται @ Θέατρο Λύχνος

Η κυρία Μαργαρίτα μας χαιρέτησε με ένα γλυκύτατο χαμόγελο και λόγια που μύριζαν καραμέλα. Είναι η καινούργια μας δασκάλα. Είναι εκείνη που θα μας περάσει από τη γέφυρα, που θα επιβλέψει τη μετάβασή μας στο γυμνάσιο. Και εμείς, σαν γνήσια εκτάκια, χαρήκαμε… Δεν θυμόμασταν το ποίημα όμως… «Πέμπτη και Έκτη, κοιτάζουν στον καθρέφτη και όλο ξύλο πέφτει… Ανοίγουνε το στόμα τους και μια #@#%%$ πέφτει»… Και όλα αυτά έγιναν αντιληπτά, μόλις η κυρία Μαργαρίτα – στα επόμενα λεπτά – άρχισε να μιλά για τον εαυτό της στο τρίτο ενικό πρόσωπο και να απαιτεί υπακοή και μόνο υπακοή. Σαν το τραγουδάκι που μας επέβαλε να πούμε μαζί της.

Ήταν κλειδωμένη στον ρόλο της. Ήταν διπλοκλειδωμένη στον χαρακτήρα της. Η κυρία Κορίνα Χρυσάιδου, στον ρόλο της κυρίας Μαργαρίτας, μας έπεισε εντελώς. Ήταν τόσο καλή σε αυτό που έκανε, που πολλές φορές θεώρησα ότι όντως ήμουν μαθητής και όχι θεατής και άλλες τόσες φορές ήθελα να εγκαταλείψω την αίθουσα, αφού αισθανόμουν όλη τούτη την κλειστοφοβία που προκαλούσαν οι φράσεις της.

Πανέξυπνη η ιδέα να μην σβήσουν τα φώτα στην πλατεία και να βλέπουμε όλοι οι θεατές ο ένας τον άλλο, να μας βλέπει η κυρία Μαργαρίτα και να μπορεί να απευθύνεται κατά βούληση και κατά ριπάς. Ούτε να χασμουρηθείς δεν τολμούσες! Η πρωταγωνίστρια, ντυμένη με ένα κοστούμι με χαρούμενο χρώμα και κόκκινα φουντωτά μαλλιά, θα μπορούσε να είναι η τέλεια δασκάλα. Αντ’ αυτού, ήταν η τέλεια τοξική ανώτερη δύναμη, που μας επιβαλλόταν με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου και η οποία φρόντιζε να σφίγγεται το στομάχι μας κάθε δέκα δευτερόλεπτα.

Το κείμενο του Βραζιλιάνου συγγραφέα Ρομπέρτο Ατάιντε μετέφρασαν και απέδωσαν η ίδια η ερμηνεύτρια και ο κύριος Γιώργος Χαρατζάς, ο οποίος υπογράφει και την εμπνευσμένη σκηνοθεσία και ο οποίος μάλιστα απετέλεσε και μέρος της παράστασης, καθώς είχε έναν μικρό ρόλο σε αυτή, που απλά υπογράμμισε την τοξικότητα και την αγνή κακία της δασκάλας. Ένα κείμενο συμβολικό, διαχρονικό και μάλλον προφητικό. Γιατί σε αυτή εδώ την αίθουσα, η Μαργαρίτα δεν είναι δασκάλα και εμείς δεν είμαστε μαθητές. Η Μαργαρίτα είναι στην ουσία η κάθε μορφή αυταρχικής εξουσίας και εμείς το θήραμά της. Ιδίως όταν μετά από κάθε σατανικό κρεσέντο της έμοιαζε σαν να φεύγουν οι δαίμονες από μέσα της και να επέστρεφε στον «καλό» εαυτό της. Μου ήλθαν στο μυαλό όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, που κάνουν ό,τι μπορούν για να περνάει δύσκολα ο λαός, ο οποίος όμως, βλακωδώς, εξακολουθεί να τα στηρίζει. Μου ήλθε στο μυαλό η υπαρκτή δυστοπία της χώρας στην οποία το να ακούς μουσική είναι αδίκημα και τιμωρείται. Όλα αυτά που διαβάζαμε και αρνούμαστε να πιστέψουμε.

Η κυρία Μαργαρίτα ξεσπάει. Τα χώνει στους γονείς μας. Πιο συγκεκριμένα, τα χώνει στις μητέρες των μαθητών. Με εντελώς χυδαίο τρόπο. Ποντάροντας ακριβώς στο ότι οι μαθητές της Έκτης δημοτικού, παιδιά που είναι δεν είναι δώδεκα ετών, θα αισθανθούν πολύ άσχημα, αλλά δεν θα αντιδράσουν μέσα στην τάξη. Θα τα πουν στους γονείς τους μετά, στο σπίτι. Και τότε θα ανοίξει μία άλλη κουβέντα. Πολύ πιο μεγάλη…

Πρόκειται για έναν μονόλογο μεγάλο σε διάρκεια, για ένα τρελό κατεβατό λέξεων και δράσεων, τον οποίο όμως η κυρία Χρυσάιδου έφερε σε πέρας με επιτυχία. Απίστευτα διαβασμένη, με πολλή δουλειά, ΠΟΛΛΗ δουλειά όμως και έναν τρόπο που με εντυπωσίασε. Η διάδραση με τον κόσμο θα μπορούσε εύκολα να της είχε κοστίσει ένα σεντόνι, εκείνη όμως προσπέρασε με χάρη και πραγματοποίησε μία παράσταση που θα θυμόμαστε για πολύ καιρό. Κατάφερε να με κάνει να θεωρήσω τον εαυτό μου μόμολο, αλλά και πολίτη με χαμηλή, χαμηλότατη, αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση. Ο συμβολισμός του έργου έγινε βίωμα και κυριολεκτικά βρεθήκαμε να μας ταΐζουν στο στόμα μ’ αυτόν. Το χαμόγελο έγινε πρεσβευτής μυρίων κακών, του εξής ενός. Του φόβου.

Κώστας Κούλης

To Συμβούλιο Επικρατείας έκρινε πως το προεδρικό διάταγμα 85/2022 (ΦΕΚ 232/Α/17-12-2022), με το οποίο τα πτυχία καλλιτεχνικών σπουδών εξισώνονται με απολυτήριο λυκείου, ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ το ελληνικό σύνταγμα (παράγραφοι 1 και 7 του άρθρου 16). Θα θέλαμε πολύ να μάθουμε τι πρόκειται να πράξουν οι ιθύνοντες. Θα επανέλθουμε. Φαίνεται ότι κάτι πάει να γίνει.