Θεατρίζομαι: Με δύναμη από την Κηφισιά @ Θέατρο Βρετάνια (Ανταπόκριση/Κριτική)

Την Πέμπτη 23 Απριλίου 2026 παρακολουθήσαμε την παράσταση «Με δύναμη από την Κηφισιά» στο θέατρο Βρετάνια. Ένα έργο απόλυτα δοσμένο στο σήμερα, που δεν μπορεί να μας συγκινεί βαθιά παρά μέχρι το τέλος.

Λίγα λόγια για το έργο

Στο διαχρονικό και εμβληματικό έργο «Με δύναμη από την Κηφισιά», τέσσερις γυναίκες αναζητούν την ελευθερία, την αλήθεια αλλά και την επανέναρξη της ζωής τους, μέσα από ένα ταξίδι που συμβολίζει την επανάσταση από τις ήδη παρωχημένες καικαταπιεσμένες ζωές τους. Πρόκειται για ένα νεοελληνικό έργο ορόσημο του Δημήτρη Κεχαΐδη και της Δανάης Χαβιαρά, το οποίο, όσες φορές και να το δούμε επί σκηνής, μας γεμίζει με βαθιά συναισθήματα, όπως άφθονο γέλιο αλλά και υπέρμετρη συγκίνηση και νομίζω ότι στο τέλος μας αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση, ίσως και ένα όνειρο αν τελικά αυτό το ταξίδι θα γίνει πραγματικότητα. Γιατί δεν είναι απλά ένα ταξίδι, αλλά και μια απελευθέρωση της κάθε ηρωίδας, ξεχωριστά από τα δεσμά της.

Τι είδαμε

Με φανερή τη χημεία των τεσσάρων πρωταγωνιστριών, της Τάνιας Τρύπη ως Αλέκας, της Τζένης Καζάκου ως Ηλέκτρας, της Μαρίνας Καλογήρου ως Φωτεινής καιτης Μαρίας Κωνσταντάκη ως Μάρω, το δίχως άλλο ήταν μια παράσταση δεμένη, με έντονα συναισθήματα και από τις τέσσερις ηθοποιούς, αλλά και με απόλυτη συνέπεια στον ρόλο που είχε να ενσαρκώσει η κάθε μια. Η υπέροχη Τάνια Τρύπη ως Αλέκα, απέδωσε όλες τις πτυχές της ηρωίδας αυτής και της ευαλωτότητας της, άλλοτε με χιούμορ κι άλλοτε με έντονο και βαθύ συναίσθημα, κρατώντας σε ισορροπία όλες τις αντιφάσεις που είχε ο ρόλος της.Η επαναστατική Τζένη Καζάκου ως Ηλέκτρα, ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη με τη φυσικότητά της επί σκηνής, για το μπρίο αλλά και για την ελευθερία με την οποία απέδωσε τον ρόλο της. Το φινάλε της με την αγαπημένη Μαρίνα Καλογήρου ίσως ήταν από τα πιο συγκινητικά και πιο δυνατά σημεία της παράστασης αυτής. Η Μαρίνα Καλογήρου στον ρόλο της Φωτεινής, νομίζω ότι απέδωσε μια καινούργια οπτική σε αυτό τον πληθωρικό χαρακτήρα και τον ενσάρκωσε αληθινά, χωρίς να προδίδει και κρατώντας σε ισορροπία όλα τα στοιχεία της προσωπικότητας της ηρωίδας που κλήθηκε να ερμηνεύσει επί σκηνής. Η Μαρία Κωνσταντάκη, στον ρόλο της γοητευτικής και ρομαντικής Μάρως, απέδωσε και εκείνη με πιστότητα την ηρωίδα της και είχε πολύ όμορφες στιγμές μέσα στο έργο. Η σκηνοθεσία της Θέμιδας Μαρσέλου ήταν εξαιρετική, με υπέροχη κινησιολογία και σωματική έκφραση ανάμεσα τις πρωταγωνίστριες και έφερε αυτό το έργο στο σήμερα και το απέδωσε με σύγχρονη ματιά. Η μουσική επιμέλεια του Ιάσονα Γουαστώρ, οι Φωτισμοί του Περικλή Μαθιέλλη, τα σκηνικά της Αθανασίας Σμαραγδή και τα κοστούμια της Παναγιώτας Κοκκορού ανέδειξαν το έργο, απέδωσαν μια ζεστή αισθητική για τον θεατή και εναρμονίστηκαν πλήρως με τη διάσταση κάθε σκηνής του έργου, αλλά και με τις ερμηνείες των πρωταγωνιστριών. Ανεπιφύλακτα λοιπόν είναι μια παράσταση που δεν θα πρέπει να χάσει το κοινό για φέτος!