Με το που έσβησαν τα φώτα και ξεκίνησε να παίζει από τα ηχεία το “Sirius” του Alan Parsons… Δεν έχει κάτι εντελώς «δικό του» αυτό το μουσικό θέμα; Πέρα από τις θύμησες γύρω από τους Chicago Bulls και τα δύο ηρωικά three-peat, περίπου σαράντα χρόνια πίσω (κάτι περισσότερο για το πρώτο από τα δύο), το συγκεκριμένο κομμάτι εξυπηρετεί πάντα σαν μία εντυπωσιακή είσοδος. Έτσι λειτούργησε και τώρα. Οι Senses εμφανίστηκαν στη σκηνή και κατευθείαν ξεχύθηκε στα αυτιά μας βαρβάτο Hard Rock, Heavy Rock θα έλεγα εγώ, με πολλή μελωδία και ακόμα περισσότερη νταματζίλα (υπόσχομαι να (μην) κατοχυρώσω τον όρο).

Μέσα σε κλίμα γενικότερης ευδαιμονίας – κάτι για το οποίο «ευθύνεται» η άνεση του τραγουδιστή τους με το κοινό – η μπάντα ξεδίπλωσε και ξεδιπλώθηκε, με το δικό της υλικό και όχι μόνο και έδειξε ότι η πρότασή της περνάει και μάλιστα γίνεται ευρέως αποδεκτή.

Εννοείται ότι δηλώνω οπαδός της πόζας και εννοείται ότι αγαπώ τις μπάντες της δεκαετίας του ’80, που τα ξεκίνησαν όλα αυτά, αλλά μου αρέσει ακόμα περισσότερο όταν αυτή η πόζα (εκ)δηλώνεται με όγκο και δύναμη, δείχνοντας ότι έχει πάει ένα βήμα μπροστά. Ένα απαστράπτον πανωφόρι που έμοιαζε σαν ένα εκατομμύριο δολάρια και άπειρα χαμόγελα εκατέρωθεν των πλευρών, φώτισαν τη βραδιά και προετοίμασαν το έδαφος με ιδανικό τρόπο για τις έτερες δύο μπάντες.

Hard Action, Out Of Line, Lonely, Under Your Spell, I Know (feat. Έφη Ευαγγελινού), Charlize, I Might Lie (Andy Taylor), Silent Disco

Οι The Silent Wedding… Τι μου ζητάτε να γράψω τώρα… Όσες φορές και να τους δω, πάντα θέλω κι άλλες. Όσες φορές και να τους ακούσω, ποτέ δεν είναι αρκετό. Ο λυρισμός και η γλυκόπικρη προσέγγιση και απόδοση της μουσικής σε υψηλότατα επίπεδα τέχνης.

Τραγούδια από όλες τις δουλειές τους, ενθουσιασμός, γερό κοπάνημα και πολλή συγκίνηση, αφού μάθαμε ότι παρόντα στη συναυλία ήταν και τα βλαστάρια τους. Και αν είναι ευλογία να πηγαίνεις σε μία συναυλία παρέα με το σπλάχνο σου, τότε πώς να χαρακτηρίσω το ότι το σπλάχνο σου, το ίδιο σου το παιδί, βρίσκεται εκεί κάτω και σε παρακολουθεί να παίζεις;

Τα παιδιά, για μία ακόμη φορά, έδειξαν ότι παθιάζονται τρομερά με τη μουσική τους. Είναι μέσα στη «ζώνη», έχουν εμποτιστεί από τα γεννήματά τους και το “pocket playing” απλά τα χαρακτηρίζει. Και εμείς, οι θεατές και οι φίλοι και οι οπαδοί και ό,τι άλλο θέτε, περιμένουμε το καινούργιο άλμπουμ, που θα επιβεβαιώσει την αγάπη μας για ένα σχήμα που έχει αναγάγει τον εκλεπτυσμένο θρήνο σε μορφή τέχνης.

Time of Darkness, The Sea of Fate, Point of No Return, The Endless Journey, Stealing the Sun, Shadows and Dust, Loneliness, Catharsis, Song of the Dead

Οι Meden Agan γιορτάζουν τα είκοσι χρόνια τους. Πώς είπατε; Σας φαίνεται πως ήταν σαν χθες όταν κυκλοφορούσε το “Illusions”; Κάπως έτσι αισθάνονται και οι ίδιοι. Και είπαν να γιορτάσουν όλη αυτή τη διαδρομή με μία συναυλία, με φίλους και καλεσμένους επί σκηνής. Και ήταν εξαιρετικοί! Μία μπάντα που αποτελείται από καταπληκτικούς μουσικούς, με τραγούδια που είναι πανδύσκολο να παιχτούν, αλλά πανεύκολο να ακουστούν και να γίνουν αντικείμενο λατρείας, με κίνηση και ζέση και πολλές δεξιότητες που χαρακτηρίζουν συγκροτήματα με στόφα και δυναμισμό. Κάθε τραγούδι ήταν και μία ακόμα επιβεβαίωση για το επίπεδό τους. Η κυρία Έλενα Στρατηγοπούλου αποτέλεσε την καλύτερη δυνατή επιλογή στη φωνή, για αυτό το LiVE, καθώς ερμήνευσε με απόλυτο σεβασμό στη μπάντα και έδειξε τις δυνατότητές της, αποτελώντας έναν ιδανικό σύμμαχο του σχήματος για το εν λόγω εγχείρημα. Μήπως να δέσει το γλυκό και να γίνει η γνωριμία αρραβώνας και μετά γάμος; Ο Μπάμπης Τσολάκης, ο οποίος είναι πλέον ο νέος drummer των Meden Agan, έπαιξε τόσο άρτια και με τόση άνεση, που θα έλεγε κάποιος ότι ο ίδιος βρισκόταν πάντα πίσω από το drumkit.

O Diman μίλησε κάμποσες φορές, καλώς ορίζοντας και ευχαριστώντας, προλογίζοντας και ορίζοντας το μοτίβο της βραδιάς. Το πνευματικό παιδί του έγινε είκοσι ετών και – καθώς φαίνεται – ανυπομονεί να γίνει και τριάντα. Και η μουσική ήταν εκείνη που καθόρισε τις νόρμες, τον ρυθμό και το χειροκρότημα. Πρόκειται για ένα μουσικό σύνολο προορισμένο για μεγάλα πράγματα. Τουλάχιστον για πολύ μεγάλα πράγματα.

Awaken The Nightmare (intro), Moth, Rejection, Trapped, The Purge, Cleanse Their Sins, Confident, Maniac (Michael Sembello feat. Δημήτρη Γιαννακόπουλο), Νο Escape. Portal Of Fear (feat. Ηλία από Karma Violens), Sickness (feat. Ηλία από Karma Violens), Beyond Any Suspicion, Shedding, Show Must Go On (Queen), Everlasting Pain, Lustful Desires

Παρά το γεγονός ότι η όλη διαδικασία πήγαινε πίσω χρονικά, τα ίδια τα συγκροτήματα έσωσαν τη βραδιά, με το να κόψουν τραγούδι από το σετ τους και να διευκολύνουν τα πράγματα. Οι Meden Agan βγήκαν τελικά με μόλις ένα τέταρτο καθυστέρηση – σύμφωνα με το αρχικό πλάνο – και ο κόσμος δεν κατάλαβε σχεδόν τίποτα. Το γεμάτο Academy αποτέλεσε κορυφαία επιλογή για διασκέδαση εκείνο το Σαββατόβραδο. Το 2026 μπήκε με δύο δεξιά πόδια και θέλουμε να συνεχίσει έτσι.

Κώστας Κούλης

Φωτογραφίες: Stiver Graunne, wPITw agency