Θεατρίζομαι: Όπως σας αρέσει @ Θέατρο Αλκμήνη

Δύο ηθοποιοί. Χωρίς σκηνικά, χωρίς αλλαγές κοστουμιών. Μόνο με τα ρούχα που φορούν, συν κάποια «τρικάκια» που εμφανίζουν από καιρού εις καιρόν, για να κάνουν τη διαφορά και να εξιτάρουν περισσότερο το κοινό. Ο κύριος Γιάννης Βασιλώττος, ο οποίος από το πρώτο δευτερόλεπτο προκαλεί την προσοχή μας. «Εγώ, με άδειες θέσεις, ΔΕΝ παίζω»! Μία καρέκλα μπροστά του δεν φιλοξενεί θεατή. Καλεί να έλθει κάποιος να καθίσει και μάλιστα γρήγορα. Monty Python και όχι μόνο και η έτερη των πρωταγωνιστών, η κυρία Αιλιάνα Μαρκάκη, δείχνει και εκείνη τις αντίστοιχες δεξιότητές της, με μία απίστευτη μίξη ομιλίας και χειρονομιών.

Ένα έργο κλασσικό, με πάνω από είκοσι ρόλους (είκοσι τέσσερις για την ακρίβεια), με την αυθεντικότητά του, με το μεγαλείο του Σαίξπηρ, με όλα αυτά που συνεπαίρνουν τους θεατές ανά τον κόσμο. Και ένα dynamic duo, που έπαιξε ΟΛΟΥΣ τους ρόλους και φρόντισε να κάνει κάτι που στα μάτια μας μοιάζει και φαντάζει απίθανο και αδύνατο. Την ιστορία την ξέρετε; Τότε θα πρέπει να έχετε διπλά τον νου σας, γιατί οι εναλλαγές από ρόλο σε ρόλο είναι τόσο γρήγορες, που αν δεν εστιάσετε, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα χαθείτε. Την ιστορία δεν την ξέρετε; Τότε ο κόπος σας θα είναι τετραπλός, το ίδιο όμως και η απόλαυση.

Οι δύο ηθοποιοί έδειξαν, με αυτή τους την παρουσία και αυτή τους την απόδοση, ότι το θέατρο είναι η τέχνη των ηθοποιών. Η σκηνοθεσία του κυρίου Γιάννη Κόκα έδειξε τον δρόμο, όρισε τις αποστάσεις, τα όρια και τις κατευθυντήριες γραμμές, όταν όμως ήλθε η ώρα για να οριστικοποιηθούν όλα αυτά και να βγουν στο κοινό, τότε αυτά τα δύο νέα παιδιά ήλθαν και μάτωσαν, για να έχουμε την αφήγηση ζωντανή, μπροστά μας. Ο Φρειδερίκος και ο Δούκας είναι αδέλφια. Ο ένας είναι μοχθηρός και θέλει όλη την περιουσία του πατέρα τους για ίδιο όφελος. Ο έτερος είναι ανθρωπιστής, έχει καλή ψυχή… Παράλληλοι βίοι με αυτούς των αδελφών Όλιβερ και Ορλάντο. Κακότροπος και ύπουλος ο ένας, αγνός και τίμιος ο τελευταίος, ο οποίος βρίσκεται κάποια στιγμή να αγαπά κιόλας. Η αγάπη είναι το κλειδί αυτής της αναζήτησης. Και ο τρόπος που ανακάτεψε την κουτάλα στο τσουκάλι ο μεγάλος Άγγλος, είναι κατ’ ουσίαν ο τρόπος που μάθαμε τι συνέβη και πώς η κάθαρση πήρε τη θέση της στο έργο.

Το χιούμορ που αποπνέει η παράσταση είναι χαρακτηριστικό και λεπτό. Οι δύο ηθοποιοί το πήραν, έβαλαν και κάτι δικό τους, χρησιμοποίησαν και το στοιχείο της διάδρασης και ίσως να έφτασαν και στα όρια του αυτοσχεδιασμού. Κάτι πολύ επικίνδυνο, όταν πρόκειται για τόσο δύσκολο έργο και τόσο δύσκολες «αποστολές», αλλά και τόσο μαγικό, όταν οι ηθοποιοί φαίνεται ότι παίζουν αυτούς τους ρόλους και στον ύπνο τους, μια και το κείμενο το έχουν ξετινάξει και όχι απλά αποστηθίσει. Εγώ θα έλεγα ότι ζουν μέσα από όλους αυτούς τους ρόλους. Όχι το πιο εύκολο για έναν θεατή, αλλά σίγουρα μία πρόκληση, η οποία δεν αφήνει κανέναν έξω από το κουτί. Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή, σωστά;

Στο μπιζάρισμα παρατηρώ τον κόσμο και τους ηθοποιούς. Δεν δείχνουν ούτε για τσικ κουρασμένοι. Το καταχάρηκαν, το ευχαριστήθηκαν, το είχαν που το είχαν δικό τους, φρόντισαν να το μάθουμε και εμείς. Αυτόματα σκέφτηκα πόσο καταπληκτικά θα ήταν αυτά τα δύο παιδιά σε μία παραγωγή τύπου «Η κατάρα της Ίρμα Βεπ», σπάζοντας τα πρωτόκολλα διανομής και μεταφέροντας κάτι το οποίο θα εξέπληττε τους πάντες. Σε μία παραγωγή που να σέβεται απόλυτα το τάλαντό τους, τη σκληρή δουλειά τους και τον τρόπο τους.

Κώστας Κούλης

To Συμβούλιο Επικρατείας έκρινε πως το προεδρικό διάταγμα 85/2022 (ΦΕΚ 232/Α/17-12-2022), με το οποίο τα πτυχία καλλιτεχνικών σπουδών εξισώνονται με απολυτήριο λυκείου, ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ το ελληνικό σύνταγμα (παράγραφοι 1 και 7 του άρθρου 16). Θα θέλαμε πολύ να μάθουμε τι πρόκειται να πράξουν οι ιθύνοντες. Θα επανέλθουμε. Φαίνεται ότι κάτι πάει να γίνει.