Και οι μουσικοί των Daisy On A Shelf εμφανίζονται όλοι τους με in-ear. Εντελώς επαγγελματική προσέγγιση στο παίξιμο και στην όλη αισθητική, αφού έχουν στα αυτιά του όλη την πληροφορία, ο drummer δεν χρειάζεται καν να μετρήσει για να μπουν σε κάθε κομμάτι ή να αποδώσουν σωστά μία παύση και εννοείται πως τέτοιες τακτικές και πρακτικές είναι πάντοτε ευπρόσδεκτες. Η μπάντα… ναι, είναι μία ωραία μίξη όλα αυτά… Τα παιδιά είναι νεότατα, αλλά εγώ θα τα ρωτούσα ευθέως. Πώς ανακαλύψατε τον “Q2k”; Γιατί τα μοτίβα τους ήταν και με θολές κιθάρες και με αποχρώσεις του γκρι και κατά Seattle μεριά και όχι μόνο.

Με μία τραγουδίστρια που διαθέτει όμορφη χροιά και με πήγε βόλτα μέχρι και τους Elysion ακόμα και ένα σχήμα που πολύ άνετα ανακατεύει στο τσουκάλι του Nu Metal, Alternative και Ροκ πεθυμιές, μπορώ να πω και τολμώ να πω ότι το στοίχημα κερδήθηκε και πως το κοινό το χάρηκε. Πολύ ωραία η σκέψη να τελειώσουν το σετ τους με μία διασκευή στο “Children Of The Grave” και να θυμίσουν ότι δεν πρόκειται ποτέ, ΠΟΤΕ όμως, να ξεχάσουμε τον double O της καρδιάς μας. Πολύ έξυπνη η ιδέα να ντυθούν ομοιόμορφα τα αγόρια του συγκροτήματος και να αφήσουν το διαφορετικό στο “exterior” της τραγουδίστριας.

Stay Away, Scattered In The Night, Boy Who Cried Wolf, Personal Desire, The Kill (30 Seconds To Mars), M.A.R.I.A.M., Sirens, Children Of The Grave (Black Sabbath)

Τους Dentures τους έβλεπα για πρώτη φορά (σ.απτγο: Μη φοβού… κι εκείνοι πρώτη φορά έπαιζαν), τα μέλη του όμως τα έχω δει και ξαναδεί και ξαναδεί, αφού όλα τους έχουν την ιστορία τους στην ελληνική σκηνή και έχουν εμφανιστεί με διάφορα γνωστά σχήματα, στη μέχρι τώρα πορεία τους. Μάλλον ήταν εύκολο να μας κατακτήσουν με το καλημέρα, έχοντας μάλιστα μία τόσο πωρωτική μπροστάρισσα. Και ναι, η φωνή, η οποία αγαπάει Joplin, αγαπάει τη Ροκ και Μέταλ αισθητική και η οποία με πήγε μέχρι και τους δικούς μας 4Bitten, έκανε τη διαφορά και σήκωσε το Κύτταρο μερικά εκατοστά πάνω από τη βάση του.

Παίζουν βαρβάτο Ροκ, το γυρίζουν στο Μέταλ, η φωνή ανεβαίνει ψηλά συχνωτικά και οι μουσικοί ρίχνουν το ξύλο της αρκούδας από κει πάνω. Τα σόλο είναι εκκωφαντικά και αγγίζουν ακόμα και το shredding, το μπάσο είναι χαλύβδινο και μεταξωτό μαζί και τα τύμπανα ουρλιάζουν, τσαλαπατώντας τα πάντα, ελέω επιλεγμένων δικασιδιών. Απίστευτο ξύλο στη διασκευάρα το υπέρτατου “Black Wind, Fire And Steel” (όποιος με ρωτήσει «τίνος συγκροτήματος», του έχω φάει το μήλο του Αδάμ και ας είναι και γυναίκα) και αποσπώντας το ειλικρινές χειροκρότημα του κοινού.

Intro, Faces In The Mirror, Rise Again, Rock On, Warriors (Savatage), Not Pretending, In The Shadows, This Is The End, Black Wind, Fire And Steel (Manowar)

Είναι πάντα χαρά μου να παρακολουθώ τους Medusa’s Wrath και εκτιμώ ότι πάντα θα είναι. Δύναμη το κουιντέτο, με έναν τραγουδιστή που μπορεί να πιάσει με άνεση τα ψηλά, όσο και να κατέβει και να βάλει γρέζι και να κάνει τον Joakim Brodén να ψάχνει λαγούμι να κρυφτεί. Με καινούργιο μπασίστα και την καλύτερη των διαθέσεων, τα παιδιά ξεκίνησαν να κοπανάνε από το πρώτο λεπτό, έπαιξαν δύο τραγούδι στο καπάκι, χωρίς καν να προλάβει να ανασάνει κανείς και έδειξαν πως η βραδιά έχει ακόμα μπροστά της.

Κλασσική τρελή φασαρία από τον Πετράν, τον οποίο δεν λυγίζουν ούτε κακουχίες, ούτε πυροβολαρχίες, ούτε καν ένα υπερωκεάνιο γεμάτο Βίκινγκ, με το υπόλοιπο σχήμα να κοπανάει, να κοπανιέται, να ζητά να χτυπήσουμε παλαμάκια στον ρυθμό και ένα σωρό άλλα πράγματα, τα οποία εκτιμά ο κάθε ένας από εμάς, που πηγαίνει σε συναυλία, αφού έτσι θεωρεί ότι βρίσκεται στο κέντρο του ενδιαφέροντος. Το επόμενο άλμπουμ ετοιμάζεται, οι οιωνοί είναι παραπάνω από καλοί και η αναμονή μοιάζει κατά τι βασανιστική, αλλά και τόσο ωραία…

ΚΑΛΟ το billing, ΚΑΛΟ το venue, ΚΑΛΗ η βραδιά, από την αρχή μέχρι το τέλος. Όσοι ήλθατε, ζήσατε και ξέρατε. Όσοι δεν ήλθατε, σας περιμένουμε την επόμενη φορά. Και όσοι επιλέξατε να μην έλθετε «γιατί έτσι», προσέξτε μην δαγκώσετε κατά λάθος τη γλώσσα σας και πεθάνετε από το δηλητήριο. Καλή και πολλή επιτυχία σε όλα τα παιδιά που έπαιξαν!

Κώστας Κούλης

Φωτό: Manos Karachalios photography