Θεατρίζομαι: Κουρέλι @ Θέατρο Χώρος (Ανταπόκριση/Κριτική)

Κινηματογραφική αναπαράσταση ενός θεατρικού κειμένου. Αρχική θέση των δύο πρωταγωνιστών. Reprise μετά το μπιζάρισμα στην υπόκλιση. Επανάληψη και επιστροφή στις αρχικές θέσεις. Και μία ιστορία που εκτυλίσσεται σχεδόν κινηματογραφικά. Να είναι άραγε αυθόρμητη και τυχαία η χρήση μίας κάμερας, που βρίσκεται στη σκηνή;

Η πρώτη «σεκάνς» είναι εξοντωτική. Ένας πιτσιρικάς επιστρέψει στο σπίτι του. Γίνεται δεκαέξι σήμερα. Και ο μπαμπάς του έχει σκεφτεί να του κάνει ένα «εκπληκτικό» δώρο. Όχι, δεν πρόκειται για την πειραματική δέκατη όγδοη έκδοση του playstation, που κανονικά θα κυκλοφορήσει το 2045. Όχι, δεν πρόκειται για ένα ταξίδι σε έξι χώρες και δύο ηπείρους, με όλα τα έξοδα μεταφοράς και διαμονοδιατροφής πληρωμένα. Ο πατέρας του θα αυτοσταυρωθεί με τρόπο που εξάπτει τη φαντασία και που υποδηλώνει ότι χρησιμοποιεί πάνω από τα επτά δέκατα του εγκεφάλου του για να δώσει τέλος στη ζωή του.

Το splatter μοτίβο ακολουθείται σε όλο το μήκος και πλάτος της παράστασης, με τους δύο ηθοποιούς να δίνουν το εκατόν δέκα του εαυτού τους και των δυνατοτήτων τους. Ερμηνευτικά είναι συγκινητικοί αμφότεροι. Είτε όταν έχουν ξεχωριστούς μονόλογους, είτε όταν έχουν παράλληλους, είτε όταν διαλέγονται, φροντίζουν και το παραμικρό. Την έκφραση, την εκφορά, τις αντιδράσεις, τις κινήσεις. Στην αρχή φωνάζουν. Μιλάνε δυνατά και τρυπάνε τ’ αυτιά μας. Ενοχλούν όπως και όσο πρέπει. Στη συνέχεια επαναλαμβάνουν συγκεκριμένες προτάσεις πολλές φορές. Όπως ένας νοσηλευόμενος σε ίδρυμα. Οι ίδιες λέξεις, ξανά και ξανά.

Ο θεατής θορυβείται. Όλα τα σκουλήκια εγκαταλείπουν το φαγωμένο σαπιόμηλο. Παιδεραστές και παιδόφιλοι, ισχυροί που χρησιμοποιούν την ισχύ τους μόνο για κακό, άνθρωποι που ντροπιάζουν το γένος. Καμία αχτίδα φωτός. Καμία ελπίδα. No truth, no justice, the human way, για να παραφράσουμε το γνωστό τραγούδι των Sacred Reich. Οι δύο πρωταγωνιστές έχουν να κάνουν με το κείμενο, τις όποιες παρεμβάσεις ελέω μετάφρασης και απόδοσης και το απίστευτο τάλαντό τους, το οποίο κυριαρχείται και κυριαρχεί. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης βουτάει τα γκέμια αποφασιστικά. Σκέφτομαι άρα σκοτώνω.

Οι δύο πρωταγωνιστές υποδύονται δύο αδέλφια, που τους τάζουν γη και ύδωρ, προκειμένου να πάνε να ζήσουν «κάπου πλούσια». Δύο παιδιά στην ουσία, που πεθαίνουν κάθε μέρα. Γέννηση οργής και σπορά εντάσεων. Από ιστορία σε ιστορία, που αποτελούν όλες τους μέρος μίας γενικότερης δυστοπικής πραγματικότητας, τα δύο παιδιά ζουν καταστάσεις που έχουμε διαβάσει σ«Τα Βιβλία του αίματος». Με κάτι από “Sin City”, με κάτι από τις σκοτεινές γωνιές του δικαστή Dredd. Είναι φουτουριστικό ίσως; Μπα… Είναι το σήμερα, έτσι ακριβώς το έχει εκθειάσει το darknet και έτσι ακριβώς το φοβάται ο σύγχρονος άνθρωπος.

Οι δύο πρωταγωνιστές φλερτάρουν με την παράνοια. Όχι τη δική τους. Φλερτάρουν με την παράνοια των γύρω τους. Η οποία είναι αρκετή για να τους πάρει και να τους σηκώσει. Σε κάθε τους ατάκα βλέπω και ακούω την απελπισία, που χτυπά συνεχώς την πόρτα του συνειδητού. Τα δύο παιδιά, οι δύο άνθρωποι, η κυρία Φανή Κουλούρη και ο κύριος Μάριος Μάνθος, είναι το επόμενο στοίχημα στην αμεσότητα ερμηνείας και την επαφή με ένα θέαμα που μέχρι χθες θα το χαρακτήριζα ανίερο, ασεβές και άσχημο. Και όμως, μέσα από τον αγώνα τους και τη θέλησή τους, μέσα από τη δουλειά και τον οίστρο τους, καταφέρνουν να πάνε όλα αυτά ένα βήμα παραπέρα. Να καταλάβει ο κόσμος ότι ζούμε σε σκοτεινούς καιρούς. Και ότι η σκοτεινιά, ελέω τεχνολογίας, έχει γίνει πλέον άραχλη.

Είναι λάκκος με ερωτηματικά αυτό το έργο. Είναι βέβαια και η απόδειξη ότι το θέατρο είναι η τέχνη των ηθοποιών. Βασικά, σχεδόν ολοκληρωτικά και χωρίς κανένα φτηνιάρικο τέχνασμα. Εδώ δεν υπάρχει μοντάζ. Μόνο ταλέντο.

Κώστας Κούλης

To Συμβούλιο Επικρατείας έκρινε πως το προεδρικό διάταγμα 85/2022 (ΦΕΚ 232/Α/17-12-2022), με το οποίο τα πτυχία καλλιτεχνικών σπουδών εξισώνονται με απολυτήριο λυκείου, ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ το ελληνικό σύνταγμα (παράγραφοι 1 και 7 του άρθρου 16). Θα θέλαμε πολύ να μάθουμε τι πρόκειται να πράξουν οι ιθύνοντες. Θα επανέλθουμε. Φαίνεται ότι κάτι πάει να γίνει.