Θεατρίζομαι: Ο Αφρός των Ημερών @ Studio Μαυρομιχάλη (Ανταπόκριση/Κριτική)

Η παράσταση «Ο Αφρός των Ημερών», βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Boris Vian, αποτελεί μια θεατρική εμπειρία που δύσκολα μπορεί να συγκριθεί με κάτι συνηθισμένο. Ήταν από τις ελάχιστες φορές που ένιωσα πως παρακολουθώ μια παράσταση που δεν αφηγείται απλώς μια ιστορία, αλλά με μεταφέρει ολοκληρωτικά σε έναν άλλον κόσμο, έναν κόσμο παράλογο, σουρεαλιστικό και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινο.

Η ιστορία των τριών ζευγαριών εκτυλίσσεται σε ένα φανταστικό σύμπαν, όπου η πραγματικότητα συνυπάρχει ισότιμα με το όνειρο. Ζώα που μιλούν, αντικείμενα που αποκτούν συναισθήματα, χώροι που «αναπνέουν» μαζί με τους ήρωες. Όλα λειτουργούν με δικούς τους νόμους, χωρίς όμως να χάνεται η αίσθηση της αλήθειας. Αντίθετα, μέσα από αυτή τη φαινομενικά αλλόκοτη συνθήκη, αναδεικνύονται με μεγαλύτερη ένταση τα ανθρώπινα συναισθήματα.

Ο νεαρός και εύπορος Κόλιν ζει μέσα στη μουσική της τζαζ, στις εφευρέσεις και στη χαρά της νιότης, ώσπου γνωρίζει τη Χλόη και την ερωτεύεται, με μια αθωότητα σχεδόν παιδική. Ο έρωτάς τους γεννιέται μέσα σε ένα θαυμαστό, διαρκώς μεταμορφούμενο σύμπαν, που καθρεφτίζει τη φρεσκάδα και τη λάμψη των πρώτων συναισθημάτων. Παράλληλα, η ιστορία του Τσικ και της Αλίζ φέρνει στο φως μια διαφορετική όψη της αγάπης. Την εμμονή, την προσκόλληση, την αυτοκαταστροφή. Η σταδιακή διάλυση της ζωής τους λειτουργεί ως αντίστιξη στη ρομαντική αρχή του έργου.

Η ασθένεια της Χλόης που ουσιαστικά είναι το νούφαρο που μεγαλώνει στους πνεύμονές της, σηματοδοτεί τη ραγδαία μεταμόρφωση του κόσμου. Το σκηνικό σύμπαν συρρικνώνεται, σκοτεινιάζει, βαραίνει. Η ελαφρότητα και το παιχνιδιάρικο ύφος της αρχής συγκρούονται με μια σκληρή πραγματικότητα που επιβάλλεται αμείλικτα. Μέσα από αυτή τη μετάβαση, το έργο αποκαλύπτει την εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, ανάμεσα στη χαρά και την απώλεια.

Ιδιαίτερη είναι η αναφορά στη μουσική της τζαζ, που έντυσε ιδανικά την παράσταση και λειτούργησε όχι απλώς ως συνοδεία, αλλά ως ζωντανό κομμάτι της αφήγησης. Τα σκηνικά ήταν αντάξια της ποιητικής σύλληψης του έργου, ενισχύοντας τη μαγική και ονειρική ατμόσφαιρα. Ωστόσο, αυτό που ξεχώρισα περισσότερο ήταν ο χορός και η γενικότερη κινησιολογία. Η κίνηση των ηθοποιών προσέδιδε ένα έντονα ρομαντικό και λυρικό ύφος, που ταίριαζε απόλυτα με τον πυρήνα της ιστορίας. Παράλληλα, τα κοστούμια, με την παραμυθένια αισθητική τους, συμπλήρωναν αρμονικά το σκηνικό αποτέλεσμα, γοητεύοντας σε κάθε εμφάνιση.

Με τον σουρεαλιστικό και παράλογο χαρακτήρα του, αλλά και με το ιδιαίτερο χιούμορ του, το έργο δεν παύει να είναι βαθιά συγκινητικό. Πρόκειται για μια παράσταση που δεν παρακολουθείς απλώς, αλλά τη βιώνεις. Θα τη συνιστούσα ανεπιφύλακτα σε όποιον επιθυμεί να «ταξιδέψει» σε μια άλλη πραγματικότητα, όπου η φαντασία δεν λειτουργεί ως απόδραση, αλλά ως ένας διαφορετικός τρόπος να μιλήσεις για την ίδια τη ζωή.

Ανθή Κωστοπούλου

To Συμβούλιο Επικρατείας έκρινε πως το προεδρικό διάταγμα 85/2022 (ΦΕΚ 232/Α/17-12-2022), με το οποίο τα πτυχία καλλιτεχνικών σπουδών εξισώνονται με απολυτήριο λυκείου, ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ το ελληνικό σύνταγμα (παράγραφοι 1 και 7 του άρθρου 16). Θα θέλαμε πολύ να μάθουμε τι πρόκειται να πράξουν οι ιθύνοντες. Θα επανέλθουμε. Φαίνεται ότι κάτι πάει να γίνει.

Συγγραφέας: Μπορίς Βιάν
Διασκευή, σκηνοθεσία: Μαριτίνα Πάσσαρη
Δραματουργική επεξεργασία: Η Ομάδα
Σκηνικά κοστούμια: Ευδοκία Βεροπούλου
Επιλογή μουσικής: Μαριτίνα Πάσσαρη
Μουσική: Στάθης Ιωάννου
Κίνηση: Αλίκη Καζούρη
Φωτισμοί: Ευδοκία Βεροπούλου
Φωτογραφίες: Θέμης Πανταζόπουλος
Οπτικό υλικό: Παύλος Πάσσαρης
Καλλιτεχνικός συνεργάτης /Βίντεο: Μάκης Φάρος
Επικοινωνία: Γιώτα Δημητριάδη