Θεατρίζομαι: 24 ώρες σ’ έναν κόσμο που δεν μας ανήκει @ Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν-Φρυνίχου (Ανταπόκριση/Κριτική)

Η παράσταση «24 ώρες σ’ έναν κόσμο που δεν μας ανήκει» στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, είναι από εκείνες τις δουλειές που δεν τις παρακολουθείς απλώς· τις κουβαλάς μαζί σου φεύγοντας.

Όπως συμβαίνει συχνά με τις παραγωγές του Θεάτρου Τέχνης, περιμένεις κάτι διαφορετικό. Κι αυτή τη φορά, πράγματι, η προσέγγιση αιφνιδιάζει. Η παράσταση επιλέγει να συνομιλήσει με το σινεμά, να δανειστεί ρυθμούς, εικόνες και εναλλαγές και να τα ενώσει με τη θεατρική αμεσότητα. Το αποτέλεσμα είναι ένα σκηνικό σύμπαν πολυεπίπεδο, που αντανακλά την πολυπλοκότητα της κοινωνίας μας.

Γυναίκες και άντρες. Άνθρωποι από διαφορετικές κοινότητες, διαφορετικές αφετηρίες, διαφορετικές ιστορίες. Όλα όσα περνούν καθημερινά μπροστά από τα μάτια μας – στις ειδήσεις, στους δρόμους, στις οθόνες μας – αλλά συχνά τα προσπερνάμε, θεωρώντας πως δεν μας αφορούν. Κι όμως, στο κέντρο όλων βρίσκεται ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος που παλεύει μέσα στην ανισότητα, στον φόβο, στην ανασφάλεια.

Ο άνθρωπος που διεκδικεί χώρο, φωνή και – πάνω απ’ όλα – αποδοχή.

Στον πυρήνα της παράστασης στέκονται τρεις γυναίκες. Τρεις διαφορετικές διαδρομές, τρεις διαφορετικοί τρόποι να βλέπουν τον κόσμο, τρεις τρόποι να ονειρεύονται. Δεν παρουσιάζονται ως σύμβολα, αλλά ως ζωντανοί, αναγνωρίσιμοι χαρακτήρες. Θα μπορούσαν να είναι δίπλα μας. Ίσως να είμαστε εμείς.

Η δύναμη της παράστασης βρίσκεται ακριβώς εκεί. Στο ότι δεν κουνά το δάχτυλο, δεν δίνει εύκολες απαντήσεις. Αντίθετα, δημιουργεί έναν καθρέφτη. Και μέσα σε αυτόν βλέπουμε τις αντιφάσεις μας, τις σιωπές μας, τις μικρές και μεγάλες μας φοβίες.

Είναι μια εμπειρία που αξίζει να ζήσει κανείς.

Γιατί μέσα από τη σύμπραξη σινεμά και θεάτρου, μέσα από ιστορίες που μοιάζουν διαφορετικές αλλά καταλήγουν στο ίδιο υπαρξιακό αίτημα, θυμόμαστε κάτι βαθιά ανθρώπινο.

Ότι, τελικά, αυτό που όλοι αναζητούμε είναι να μας δουν, να μας ακούσουν και να μας αποδεχθούν.

Vois Θεοδώρα Ράπο

To Συμβούλιο Επικρατείας έκρινε πως το προεδρικό διάταγμα 85/2022 (ΦΕΚ 232/Α/17-12-2022), με το οποίο τα πτυχία καλλιτεχνικών σπουδών εξισώνονται με απολυτήριο λυκείου, ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ το ελληνικό σύνταγμα (παράγραφοι 1 και 7 του άρθρου 16). Θα θέλαμε πολύ να μάθουμε τι πρόκειται να πράξουν οι ιθύνοντες. Θα επανέλθουμε. Φαίνεται ότι κάτι πάει να γίνει.

Σύνθεση κειμένου: Παντελής Φλατσούσης – Παναγιώτα Κωνσταντινάκου & η ομάδα
Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Παντελής Φλατσούσης
Δραματουργία: Παναγιώτα Κωνσταντινάκου
Διερμηνεία συνεντεύξεων & επιμέλεια υποτιτλισμού από τα γαλλικά: Δήμητρα Κονδυλάκη
Σκηνικά – Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Video Design: Φώτης Φωτόπουλος
VideoProgramming: Ηλίας Σπυρόπουλος
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Ηχητικός σχεδιασμός: Κώστας Μιχόπουλος, Σταύρος Γασπαράτος
Φωτιστικός σχεδιασμός: Ιωάννα Αθανασίου, Τάσος Παλαιορούτας,
Συνεργασία στη δραματουργία: Νεφέλη Παπαναστασοπούλου
Βοηθοί σκηνοθέτη: Γιώργος Τζανάκος, Thomas Schmale
Β’ βοηθός σκηνοθέτη: Γεωργία Προκοπίου
Κατασκευή οθόνης: Νίκος Δεντάκης
Σχεδιασμός ταυτότητας παράστασης: Μαύρα Γίδια
Φωτογραφίες: Alex Kat
Επικοινωνία παράστασης: Ευαγγελία Σκρομπόλα
Υπέρτιτλοι: Supertitles.gr

Παίζουν: Saba Hosseini, Λίζα Μικροπούλου, Κατερίνα Συναπίδου

Σε βίντεο εμφανίζονται: Thato Kämmerer, Geoffroy de Lagasnerie, Ioana Nitulescu, Assa Traoré

Στην παράσταση ακούγονται Ελληνικά, Γερμανικά, Φαρσί, Αγγλικά, Γαλλικά, Ρουμανικά, Σεσότο με ελληνικούς υπέρτιτλους

Παραγωγή: Spectrum AMKE
Συμπαραγωγή με το TheaterHaus Jena και το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν

https://www.youtube.com/embed/fExgQRHZ5CE?si=0tVu3k-XBRa3-PnkΑπρίλιος 2026
Theaterhaus Jena, Γερμανία

Funded by the German Federal Cultural Foundation