Θεατρίζομαι: Τερμίτες @ ΙΣΟΝ (Ανταπόκριση/Κριτική)

Μένει μαζί με τον δίδυμο αδελφό της. Πέντε λεπτά διαφορά έχουν, πρώτη βγήκε εκείνη, προφανώς αλλιώς σκέφτονταν τη ζωή τους, αλλά η μοίρα είχε τα δικά της σχέδια, όσον αφορά τη μετέπειτα πορεία τους. Σε αμαξίδιο εκείνος. Το μυαλό δουλεύει, αλλά το σώμα αδυνατεί. Ο αδελφός δεν είναι αυτό-εξυπηρετούμενος. Η αδελφή του όμως δεν μασεί. Τον αγαπά, τον νοιάζεται και τον φροντίζει. Τον ταΐζει και του βάζει τηλεόραση, να δει μπάλα και τον αγαπημένο σύλλογο να παίζει. Παοκτζής ο διδυμάκος της και διακαής πόθος του να δει την ομαδάρα του στην Τούμπα. Κι εκείνη δουλεύει από το σπίτι, τρέχει για όλα, βάζει τη ζωή του πάνω από τη δική της και… και κάποια στιγμή βρίσκει τερμίτες στο σπίτι…

Ένα θαυμάσιο κείμενο γίνεται παράσταση. Μία ιστορία που κατανοούμε από την αρχή. Ο κύριος Παναγιώτης Καστρίτσης, ο οποίος το σκέφτηκε όλο αυτό, έγραψε το κείμενο μαζί με την κυρία Δανάη Ντέμου και υπογράφει τη σκηνοθεσία, έκανε το αυτονόητο τέχνη. Μαζί με την καλλιτεχνική συνοδοιπόρο του πήραν τρεις χαρακτήρες ανθρώπινους, εντελώς καθημερινούς και τους ταξίδεψαν από μία χρονική περίοδο σε μια άλλη. Οι θεατές είδαν τους τρεις ήρωες να πηγαίνουν από το σημείο άλφα στο σημείο βήτα και στη συνέχεια μπορούν, αν το επιθυμούν, να φανταστούν τη συνέχεια. Δεν υπάρχει κάθαρση. Μόνο η επόμενη μέρα. Μετά το χιούμορ, τη συγκίνηση, την ηρεμία και τις εντάσεις, μένουμε με την ερώτηση. Και μετά; Νάτη η τροφή για σκέψη, να η αφορμή για κουβεντούλα μετά την παράσταση.

Η κυρία Ντέμου είναι απόλυτα πειστική ως η σύγχρονη γυναίκα, που έχει χίλια πράγματα να σκεφτεί και να κάνει και που τα κάνει και τα σκέφτεται μόνη της, χωρίς καμία βοήθεια. Κάποιοι συγγενείς που προθυμοποιούνται να συνδράμουν, μένουν ως εκεί, γιατί εκείνη δεν σταματά να μάχεται και γιατί προτιμά τη μάχη από την αποδοχή μίας ήττας, για την οποία δεν θέλει καν να ακούσει. Γονείς δεν υπάρχουν και η κοινωνία μάλλον απέχει. Η ίδια κινείται εντελώς ανθρώπινα και μιλά εντελώς ανθρώπινα. Αυτή είναι και η ιδιαιτερότητα του κειμένου. Είναι φτιαγμένο σύμφωνα με την καθημερινότητά μας και όχι αντιγραφή φαντεζί σαπουνοπερικών γονατογραφημάτων.

Στον ρόλο του αδελφού ο κύριος Καστρίτσης. Επίσης πολύ πειστικός και τίμιος στον ρόλο του. Μας κάνει να εστιάσουμε στο πρόβλημά του και την ευφυία του. Στο πώς αυτοσαρκάζεται και πώς σπάει σε δάκρυα. Η κίνησή του είναι χαρακτηριστική και συνεχής και ο ίδιος βάζει το δικό του πετραδάκι στο χτίσιμο της παράστασης. Στον ρόλο του απεντομωτή – είπαμε, το σπίτι έχει τερμίτες – ο κύριος Μάνος Ζούρας. Μου άρεσε πολύ αυτή η όμορφη αφέλεια του χαρακτήρα. Είναι ευγενής, είναι καθημερινός και ντρόμπρος, είναι ήπιος και επιθυμεί απλά την ανθρώπινη επαφή, την επικοινωνία. Επίσης… Ψεκατζής; ΨΕΚΑΤΖΗΣ; Ακόμα γελάω, παιδιά μου.

Το να πω ότι χάρηκα την παράσταση δεν περιγράφει στο απόλυτο την επίγευση. Η ουσία είναι ότι κατά-ευχαριστήθηκα ένα έργο που σέβεται απόλυτα τους θεατές του. Σε μία εποχή που κάποιοι κάνουν παραστάσεις χωρίς κείμενο και μάλιστα επαίρονται γι’ αυτό, υπάρχουν εκείνοι που σκέφτονται και με τα δύο πόδια στη γη και που γράφουν για να στηρίξουν σκηνικά και να κάνουν τον θεατή να αισθάνεται αποδέκτης και διασκεδαζόμενος και όχι παράταιρος και ανεπαρκής. Την προτείνω ανεπιφύλακτα και πολύ ευχαρίστως θα πήγαινα να τη δω ξανά.

Κώστας Κούλης

To Συμβούλιο Επικρατείας έκρινε πως το προεδρικό διάταγμα 85/2022 (ΦΕΚ 232/Α/17-12-2022), με το οποίο τα πτυχία καλλιτεχνικών σπουδών εξισώνονται με απολυτήριο λυκείου, ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ το ελληνικό σύνταγμα (παράγραφοι 1 και 7 του άρθρου 16). Θα θέλαμε πολύ να μάθουμε τι πρόκειται να πράξουν οι ιθύνοντες. Θα επανέλθουμε. Φαίνεται ότι κάτι πάει να γίνει.