Θεατρίζομαι: Αγγέλα @ ΚΑΜΙΡΟΣ (Ανταπόκριση/Κριτική)

Μέση προς τέλη δεκαετίας του ’50 στην Αθήνα. Σωτήριον έτος 1957 για την ακρίβεια. Οι «οικιακές βοηθοί» είναι στην ουσία δούλες, που μαγειρεύουν, καθαρίζουν, δέχονται τις «τσιμπιές» των αφεντικών τους και ίσως και να σιδερωθούν αν υπάρχει κάποια άλλη υπόνοια εναντίον τους. Διαμονή σε ένα καμαράκι που με το ζόρι χωράνε. Έξοδος τις Κυριακές, τέσσερις με δέκα και επισκέψεις δεν επιτρέπονται στο σπίτι που εργάζονται. Συνήθως ανταμώνουν στην ταράτσα της πολυκατοικίας, φιλιώνουν, τσακώνονται και μονιάζουν και βλαστημάνε την τύχη τους. Και κάποια από αυτές… μπορεί να δώσει μία και να πέσει από εκείνη την ταράτσα… Κάθεστε αναπαυτικά; Η ιστορία μας αρχίζει.

Ο Γιώργος Σεβαστίκογλου γράφει το κείμενο για την «Αγγέλα» το 1957. Είναι μία ηθογραφία εποχής, χαρακτηρίζει τη μισή Ελλάδα τουλάχιστον και θα μπορούσε να υπάρχει στα κάδρα της ταινίας «Συνοικία το όνειρο». Οι παραλληλισμοί πολλοί, οι διαδρομές του μυαλού στην ίδια ευθεία. Εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και μάλιστα λίαν ειδεχθής. Οι φίλοι, οι εχθροί, οι αγαπητικοί, οι πλούσιοι, οι παρατημένοι… Για μια τιμή ζούμε και όλα τα κλισέ μίας χρονικής περιόδου που έρχεται μετά από απανωτές κατραπακίες, έτοιμη να επωάσει το αυγό του φιδιού, που θα (ξανά)σκάσει δέκα χρόνια μετά.

Οκτώ ηθοποιοί νέοι, δυναμικοί και πολύ καλά ρυθμισμένοι σαν ομάδα. Το κείμενο είναι πολύ και τρέχει ταχύτατα, εκείνοι όμως έχουν προβάρει πολύ, έχουν εξετάσει τις λεπτομέρειες και αποδίδουν σχεδόν κινηματογραφικά. Ο κύριος Γιώργος Παύλου, που υπογράφει τη σκηνοθεσία, τη δραματουργική επεξεργασία, καθώς και τα σκηνικά, έχει χρησιμοποιήσει όλο τον χώρο που του δίδεται και στήνει την πολυπληθή δημιουργική ομάδα με τέτοιο τρόπο, που δεν υπάρχει ούτε μιλισεκόντ κενού στη δράση.

Υπάρχουν σκηνές, οι οποίες είναι πραγματικές μαχαιριές στην ψυχική επιδερμίδα του θεατή. Η αγάπη και ο έρωτας, έτσι όπως έρχονται και κατακερματίζονται στη μηχανή του κιμά των ελπίδων. Ο γάμος που δεν οδηγεί στην ευτυχία αλλά στην απελπισία. Η Κυριακάτικη βόλτα, που δεν προσφέρει αναζωογόνηση αλλά αμφιβολία και ταπείνωση. Ο θίασος τρέχει πάνω κάτω τη σκηνή, σειέται και λυγιέται. Μία κάμερα καταγράφει, θέτοντας το σουρεάλ υπό τη σκέπη του πραγματιστικού. Η μάχη είναι συνεχής. Η αγωνία για το αύριο γίνεται αυτοσκοπός και δυστοπικός οδηγός επιβίωσης. Και στο τέλος… Η κάθαρση δεν έρχεται. «Θα ζήσει»! Είμαστε σίγουροι;

Οι κύριοι Βασίλης Ζαφειρόπουλος, Γιώργος Παύλου και Σπύρος Σουρβίνος και οι κυρίες Καλλιόπη Ανταμπούφη, Δανάη Γεωργούλα, Αλεξάνδρα Ρουβέλα, Αλίνα Τσιαμπούλα και Γιώτα Χνάρη, στέκονται σε υψηλός ερμηνευτικό επίπεδο. Καθαρά μάτια, γρήγορες αναπνοές και ακόμα πιο ταχεία εκφορά του λόγου. Θα χρειαστεί να εστιάσετε σε αυτή την εκφορά, γιατί αποτελεί το κλειδί και τον οδηγό ώστε να μην διαφύγει τίποτα της προσοχής, όσον αφορά στιχομυθίες και δράση. Όλος ο θίασος κινείται σαν ένας άνθρωπος. Πολύ ωραίες φωνές – γιατί τραγουδούν κιόλας – πολύ όμορφες αρμονίες και ένα ηχητικό αποτέλεσμα που δείχνει πόσο πολυτάλαντα πλάσματα είναι τούτα εδώ που παίζουν μπροστά μας.

Η Αγγέλα είναι ένα ευαίσθητο κορίτσι. Είναι μεν σκληροτράχηλη, δεν φοβάται να πει αυτό που περνάει από το μυαλό της, δεν το σκέφτεται δεύτερη φορά να βγει μπροστά και να στηρίξει αυτό που πιστεύει. Είναι όμως μία ευαίσθητη ψυχή. Και ζητά το αυτονόητο. Να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Να έχει τον άντρα της και να είναι η γυναίκα του. Απλά και σταράτα. Και αυτό βγαίνει από την παράσταση, αυτό ανθίζει κατά τη διάρκεια του έργου. Ένας άνθρωπος που θέλει το αυτονόητο και δεν μπορεί να το έχει, γιατί το κακό που κάνουν οι άνθρωποι ζει για πάντα. Την προτείνω ανεπιφύλακτα.

Κώστας Κούλης

To Συμβούλιο Επικρατείας έκρινε πως το προεδρικό διάταγμα 85/2022 (ΦΕΚ 232/Α/17-12-2022), με το οποίο τα πτυχία καλλιτεχνικών σπουδών εξισώνονται με απολυτήριο λυκείου, ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ το ελληνικό σύνταγμα (παράγραφοι 1 και 7 του άρθρου 16). Θα θέλαμε πολύ να μάθουμε τι πρόκειται να πράξουν οι ιθύνοντες. Θα επανέλθουμε. Φαίνεται ότι κάτι πάει να γίνει.