Η ιστορία γνωστή σε όλους, πιστεύω, αλλά θα αναφερθώ για όσους δεν την θυμούνται.

Ο Αργκάν (Βλαδίμηρος Κυριακίδης) που λέτε, είναι άρρωστος. Τι έχει; Μόνο η εγκυμοσύνη δεν τον έχει ζυγώσει. Καλέ ναι, μην γελάτε. Έχει γνωστές και άγνωστες ασθένειες που μόνο ο γιατρός (Πάνος Σταθακόπουλος) μπορεί να τις θεραπεύσει με το αζημίωτο φυσικά. Μπλεγμένη σε όλο αυτό είναι η τσαπερδόνα σύζυγος (Σοφία Βογιατζάκη) του Αργκάν που τα έχει μπλέξει με τον ιατρό βεβαίως βεβαίως και πάνε να του φάνε την περιουσία. Η αγέρωχη όμως υπηρέτρια (Παρθένα Χοροζίδου) που έχει καταλάβει ότι κάτι «μαγειρεύεται» εις βάρος του αφεντικού της μάταια προσπαθεί να τον κάνει να ανοίξει τα μάτια του μέχρι που…

Στο θέατρο Πέτρας οι «ταχυδαχτυλουργοί» Θανάσης Παπαθανασίου και Μιχάλης Ρέππας ένωσαν την τρέλα αλλά και το ταλέντο τους με τον μοναδικό Βλαδίμηρο Κυριακίδη, την αστείρευτη Σοφία Βογιατζάκη, την κωμικό σίφουνα Παρθένα Χοροζίδου, τον εξαιρετικό Πάνο Σταθακόπουλο, τον τρομερό Ιωάννη Απέργη, τον δυναμικό Θάνο Μπίρκο και την γλυκιά Αντιγόνη Νάκα. Το αποτέλεσμα; Εκρηκτικό! Τόσο πολύ που δεν άντεξε ο υποσταθμός της ΔΕΗ και στο πρώτο εικοσάλεπτο τα κακάρωσε. Επειδή όμως ούτε οι θεατές μάσησαν, ούτε και οι ηθοποιοί η παράσταση συνεχίστηκε υπό το φως των κινητών και με άκρα ησυχία.

Δεν ακούστηκε ούτε ένα κουδούνισμα. Ούτε ένας ήχος δεν τόλμησε να διακόψει τη μαγεία που απλωνόταν σιγά σιγά πάνω από τη σκηνή και τις κερκίδες.

Είμασταν όλοι προσηλωμένοι με τα αυτιά ραντάρ να μην χάσουμε ατάκα. Και ήταν τόσες πολλές και τόσο δυνατές οι στιγμές που έλαμψαν μέσα στη νύχτα. Οι ηθοποιοί απλά ακολούθησαν όλη την ατμόσφαιρα ενώ δεν ήταν λίγες οι στιγμές που μέσα από το έργο σχολίασαν  όλη αυτή την κατάσταση κάνοντας μας να γελάμε ακόμα πιο δυνατά.

Όταν είσαι μπαρουτοκαπνισμένος ηθοποιός σαν τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη, τίποτα δεν σε αιφνιδιάζει. Ούτε μια διακοπή ρεύματος. Η ερμηνεία του ήταν καθηλωτική από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή. Με μια κίνηση, ένα βλέμμα, μια παύση, κατάφερνε να σε κάνει να γελάς και την αμέσως επόμενη στιγμή, να νιώθεις συμπόνια για τον αφελή Αργκάν. Αυτό είναι το χάρισμά του. Δεν υποδύεται τους ήρωές του. Τους ζει.

Η Σοφία Βογιατζάκη απέδειξε για άλλη μια φορά γιατί θεωρείται μία από τις σημαντικότερες κωμικές ηθοποιούς της γενιάς της. Πληθωρική, αυθόρμητη και με υποκριτική ακρίβεια, χάρισε έναν χαρακτήρα απολαυστικά πανούργο. Και δίπλα της η Παρθένα Χοροζίδου, ένας πραγματικός κωμικός σίφουνας. Κάθε εμφάνισή της στη σκηνή έφερνε νέο κύμα γέλιου, χωρίς ποτέ να γίνεται υπερβολική.

Ο Πάνος Σταθακόπουλος ήταν εξαιρετικός στον ρόλο του γιατρού, ενώ ο Ιωάννης Απέργης, ο Θάνος Μπίρκος και η Αντιγόνη Νάκα συμπλήρωσαν ιδανικά ένα σύνολο που έμοιαζε να λειτουργεί σαν μια καλοκουρδισμένη θεατρική οικογένεια. Ήταν φανερό ότι όλοι διασκέδαζαν πάνω στη σκηνή και αυτή η χαρά περνούσε αυτούσια και στους θεατές.

Οι Θανάσης Παπαθανασίου και Μιχάλης Ρέππας απέδειξαν πως ξέρουν να σέβονται τον Μολιέρο χωρίς να τον φυλακίζουν στο χθες. Η σκηνοθεσία τους είχε ρυθμό, ευρηματικότητα και έναν σύγχρονο παλμό που έκανε το έργο να μοιάζει λες και γράφτηκε σήμερα. Γιατί, αλήθεια, πόσο έχει αλλάξει ο άνθρωπος; Εξακολουθεί να φοβάται, να χειραγωγείται, να πιστεύει όποιον του υπόσχεται τη σωτηρία του.

Ίσως τελικά η διακοπή του ρεύματος να μην ήταν ατύχημα, αλλά μια από εκείνες τις σπάνιες στιγμές που σου θυμίζουν τι σημαίνει πραγματικό θέατρο. Χωρίς μικρόφωνα, χωρίς εντυπωσιακά εφέ, χωρίς την ασφάλεια της τεχνολογίας. Μόνο οι ηθοποιοί, ο λόγος, το ταλέντο τους και εκατοντάδες θεατές που έγιναν μια μεγάλη παρέα κάτω από τον καλοκαιρινό ουρανό.

Φεύγοντας από το Θέατρο Πέτρας ένιωθα πως είχα ζήσει κάτι περισσότερο από μια παράσταση. Είχα γίνει κομμάτι μιας όμορφης θεατρικής ιστορίας που γεννήθηκε απρόσμενα μέσα στο σκοτάδι και απέδειξε πως όταν υπάρχει ταλέντο, μεράκι και αγάπη γι’ αυτό που κάνεις, κανένα μπλακ άουτ δεν μπορεί να σβήσει τη μαγεία.

Γιατί το θέατρο, τελικά, δεν χρειάζεται ρεύμα για να φωτίσει μια βραδιά. Χρειάζεται ψυχή. Και αυτή η παράσταση είχε άφθονη.

Μαίρη Ζαρακοβίτη