O Οίκος των Ατρειδών, όπως τον έχει ονειρευτεί ο David DeFeis, όπως έχουμε διαβάσει και όπως ΔΕΝ έχουμε δει. Μισή ντουζίνα χορευτές, ένα λιμπρέτο οπτικοακουστικό και ένα σετ κοστουμιών, το οποίο παίζει να κοίταξε στα μάτια τους συντελεστές και να είπε «Δεν υπάρχει κάτι καλύτερο από εμένα, που σας δίνω να φορέσετε». Όπως σέρβιρε το ίδιο του το τέκνο το Τάνταλος, έτσι και η κυρία Γεωργία Νικολογιάννη ίσως (δεν αναγράφεται σαφώς στο δελτίο Τύπου) σέρβιρε ανυπέρβλητης ομορφιάς φορέματα στους πρωταγωνιστές, με αιχμή του δόρατος το κόκκινο φουστάνι, το οποίο γέμισε όλη τη σκηνή.

Το θέμα απλό. Όσο και σύνθετο. Οι Μυκήνες, το χρυσό βασίλειο, ο καταραμένος οίκος, οι δολοφονίες, η ίντριγκα, οι μύθοι και οι μυθευμένοι…

Η κυρία Βαλεντίνη Γιαννοπούλου, η οποία υπογράφει τη σκηνοθεσία και φυσικά τη χορογραφία, θέλησε να δημιουργήσει ένα έργο με βάση το αποτύπωμα των σχέσεων πάνω στο ανθρώπινο σώμα. Την αφήγηση χωρίς λόγια. Οι μελωδίες, τα εφέ και τα ανθρώπινα σώματα επαρκούν. Και περισσεύουν. Εννοείται ότι κανείς δεν θα μπορούσε να καταλάβει ότι όλα όσα είδαμε είχαν να κάνουν με τον συγκεκριμένο μύθο, αλλά αυτό είναι και το καλύτερο κόμματι της πολιτισμικής τούρτας. Ότι έχεις την ελευθερία, ως θεατής, να βιώσεις με διαφορετικό τρόπο το θεώμενο.

Όλος ο κόσμος στο Δημοτικό Θέατρο, το στολίδι του Πειραιά μας, αναμένει. Θέλει να δει, να απορροφήσει, να ρουφήξει από τα σίρριζα. Ο συγχρονισμός των ερμηνευτών με τη μουσική και τους διάφορους «βιομηχανικούς» ήχους είναι απλά ο ιδανικός. Δεν θέλω καν να τολμήσω να φανταστώ πόση πρόβα έχουν ρίξει για αυτό που παρακολουθήσαμε. Και όταν φτάνει η στιγμή για το επιστέγασμα… Το λευκό πανί που αγκαλιάζει ασφυκτικά έναν ευαίσθητο λαιμό… Η κατάρα του Ταντάλου, η έπαρση του Αγαμέμνονα, η πανουργία της Κλυταιμνήστρας, η αγνή τρέλα του Ορέστη… Εκεί πραγματικά αναρωτήθηκα αν τα σώματα των χορευτών αγνοούν ακόμα και αυτή τη βαρύτητα.

Νομίζω ότι το μπιζάρισμα κράτησε πάνω από πέντε λεπτά. Χειροκρότημα και ξανά πάλι χειροκρότημα και ανεβαίνουν στη σκηνή και οι υπόλοιποι συντελεστές, όλοι εκείνοι που δημιούργησαν, έθεσαν και στήριξαν. Φωτογραφίες, υπόκλιση και πάλι χειροκρότημα, μέχρι να σπάσουν τα χέρια. Θα έλεγε κανείς ότι πρόκειται για μία γιορτή, η οποία μόλις άρχισε. Κοιτάζω δεξιά και αριστερά μου. Πολύς κόσμος έχει σηκωθεί όρθιος και χειροκροτεί, ενώ μπόλικες ανθοδέσμες «καραδοκούν».

Έχω την αίσθηση ότι η κυρία Γιαννοπούλου θα πρέπει να είναι πολύ υπερήφανη για τους συνεργάτες της, καθώς και το όλο αποτέλεσμα, το οποίο δικαιώνει όλους όσοι ασχολήθηκαν και φρόντισαν να δούμε και να μάθουμε κι εμείς. Οι κινήσεις μου θύμισαν κάτι από συγχρονισμένη κολύμβηση, λες και όλο αυτό που είδαμε πραγματοποιούταν μέσα στο νερό και λες πως η αναπνοή μέσα στον υγρό γάμο οξυγόνου και υδρογόνου ήταν πλέον το αυτονόητο. Οι κινήσεις θύμισαν κάτι από πάλη, κάτι από κινηματογραφική stunt παρέλαση, όπως και κάτι από τη ζωή του ανθρώπου, πέρα από εποχές και έτη.

Εξαιρετικοί φωτισμοί και άψογη διαχείριση βίντεο και εν δυνάμει πραγματικότητας από τον κύριο Δημήτρη Παπαδόπουλο, που κύκλωσαν το θέαμα και το έκαναν ονειρικό. Ο θεατής θα πρέπει να έχει τεταμένη την προσοχή του, αφού ήχος και εικόνα συνδέονται πάντα και συνεχώς, φωτογραφούμενα και εντυπωμένα στα κορμιά εκείνων που απλώθηκαν και μάζεψαν, σαν σάρκινα ακορντεόν. Ένα θέαμα για όλους εκείνους που θέλουν ακόμα και τους μύθους να θεώνται.      

Κώστας Κούλης

Σκηνοθεσία/Χορογραφία: Βαλεντίνη Γιαννοπούλου
Μουσική: Σπύρος Σύρμος
Μίξη ήχου: Μίνως Μαμαγκάκης
Ερμηνεύουν: Φάνια Γρηγορίου, Χρήστος Τζοβάρας, Παναγιώτης Τζαφέρης, Μαρία Φιλίππου, Μαρία Κανδυλάκη, Μαρίνα Μαζαράκη, Βαλεντίνη Γιαννοπούλου
Καλλιτεχνική σύμβουλος χορογραφίας: Φάνια Γρηγορίου
Σκηνογραφία: Γεωργία Νικολογιάννη
Φωνή: Eleanor Westbrook, Έλενα Μεγγρέλη, Παναγιώτης Τζαφέρης
Βοηθός φωτιστή / Βίντεο και φωτογραφίες: Δημήτρης Παπαδόπουλος
Outsideeye: Omar Gordon
Χορηγός κατασκευής σκηνικού: Felipack
Συμπαραγωγή: Khelanem ΑΜΚΕ

Προβολή και Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου We Will

Διάρκεια: 60 λεπτά

Λίγα λόγια για την ομάδα Khelanem
Η Khelanem Company ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2025 με όραμα την ανάπτυξη μιας πρωτότυπης χοροθεατρικής γλώσσας, όπου το σώμα γίνεται φορέας μνήμης, μύθου και ανθρώπινης εμπειρίας — παραστάσεις που θέλουν να αφυπνίσουν, να συγκινήσουν, να ανοίξουν έναν ουσιαστικό διάλογο με το κοινό.