Sepultura μίας άλλης εποχής… Όταν έβγαιναν εκείνα τα άλμπουμ και λέγαμε ο ένας στον άλλο πως θα ήταν αδύνατο να έχουν χειρότερη παραγωγή και χειρότερα όργανα κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων. Και οι τάπες, με το κόλλημα της μπάλας στο ταμπλό, που ήλθαν αργότερα.

O Tormentor, ο κιθαρίστας (και μπασίστας) πίσω από το “Bestial Devastation” και το “Morbid Visions”, μαζί με μία εξαιρετική παρέα, έσβησαν από τον χάρτη τις παιδικές ασθένειες των δίσκων εκείνων και παρέθεσαν ένα θέαμα για diehard οπαδούς και ένα μοναδικό show για όσους αγαπούν αυτή τη μουσική εδώ και δεκαετίες. Στήριξαν το LiVE τους στις δικές τους δουλειές, το “Antichrist Reborn” και το προπέρσινο “A Mass To The Grotesque” και ήταν καταιγιστικοί.

Ο Frank Blackfire (Gosdzik για τους σχολαστίκες) έπαιξε με άνεση και στυλ και έδειξε πόσο καλός είναι σε αυτό που κάνει. Και ο άνθρωπος πίσω από τα τύμπανα… Τι απίστευτη παιχτούρα είναι πάλι αυτή, ρε φίλε! Alexandre Oliveira. Μία πραγματική μηχανή, με απίστευτη αντίληψη και τρομερές δυναμικές. Ο Alex Kafer, σε μπάσο και φωνητικά, δίνει μία πολύ τίμια παράσταση και στην παρουσίαση των μελών… το κάνει εις διπλούν!

Και ο Jairo, που την έχει καταβρεί με την ανταπόκριση του κόσμου, παρουσιάζει τον Alex, επίσης δύο φορές. Το κοινό γουστάρει με χίλια. Αν αυτό είναι κλείσιμο σεζόν, προτιμώ να πω ότι πρόκειται στην ουσία για το άνοιγμα της καινούργιας.

Act I – The Devil’s Tail, Chapels Of The Unholy, Far From Your God, The Rise Of Heresy, Denied Divinity, Dethroned Messiah, Dawn Of Mephisto, Bestial Devastation (Sepultura), Troops Of Doom (Sepultura)

Και πάμε στο συγκρότημα της βραδιάς. Οι Acid Reign τα έκαναν όλα τατιάνα και ο κόσμος ακόμα παραμιλάει. Ξεκίνημα και η πρώτη μου σκέψη είναι «Γαμώ τα σύμπαντα, ΟΛΕΣ οι φωτογραφίες θα βγουν κουνημένες»! O Howard Smith, ο περίφημος «Η», το μοναδικό original μέλος των Βρετανών, δεν λέει να βάλει κώλο κάτω.

Τρέχει παντού και προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, καταβρέχεται και καταβρέχει, ρίχνει νερό στο πάτωμα της σκηνής και γλιστράει πάνω του, μιλάει συνεχώς και τραβάει όλα τα βλέμματα πάνω του. «Είστε το καλύτερο κοινό που έχουμε παίξει στην Ελλάδα. Επίσης… είστε το μοναδικό κοινό που έχουμε παίξει στην Ελλάδα»! Πόσα θες να μας τρελάνεις και ο πανικός έχει και συνέχεια.

Κάποια στιγμή ένας τύπος περνάει από μπροστά μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα και… Κάτσε, ρε! Αυτός δεν ήταν ο Η; Φεύγει και πάει στον εξώστη, τραγουδάει και πριν πάρω χαμπάρι τι έγινε, έχει φύγει κάτω, βρίσκεται πάνω στο μπαρ και επιστρέψει crow serfιδόν, για να συνεχίσει το show.

Πολλοί τυπάδες ανέβηκαν στη σκηνή για stage diving και ο Η πήρε μικρόφωνο και είπε το αυτονόητο. «Δεν έχω ΚΑΝΕΝΑ πρόβλημα να το κάνετε. Απλά βεβαιωθείτε ότι κάποιος θα σας πιάσει»… Τρομερή απόδοση, απίστευτη απόδοση και ένα πάρτι που – πολύ απλά – δεν θέλεις να τελειώσει. Άριστα-Δέκα!

The Who Of You, Goddess, Humanoia, Creative Restraint, Daze Of The Weak, The New Low, Life In Forms, Blind Aggression, Sorrowsworn, Thoughtful Sleep, Alonely, Hanging / Just Sit There, Fantastic Passion, Motherly Love

Κυρίες και κύριοι, καλώς ορίσατε στον κόσμο των Sacred Reich! No truth, no justice, the American Way! The global way, εδώ και χρόνια πολλά… Στο ομώνυμο γίνεται της καραπαυτηνής, με το κοινό να γκαρίζει “The American Way”. O Phil Rind, με το φοβερό “Fear” (οποίον λογοπαίγνιον, τσκ, τσκ) μπλουζάκι του, δεσπόζει στη σκηνή, απευθύνεται και ευχαριστεί, προτρέπει και μας λέει πως κάνουμε πολλή φασαρία και πώς όλο αυτό το πράμα είναι διαβολικό. Κλαυθμός και οδυρμός στο υπέρ-αγαπημένο “Who’s To Blame”. Και όταν ήλθε η ώρα του “Surf Nicaragua”… Πόλεμος ήτοι ουάργκα! Το κοινό σε παροξυσμό, εγώ πάλι να γκαρίζω και να σκέφτομαι ότι έχω ταξίδι σε λίγες ώρες και να το ξεχνάω και να ξαναγκαρίζω.

Manifest Reality, The American Way, Ignorance, One Nation, Love… Hate, Free, Salvation, State of Emergency, Killing Machine, Crimes Against Humanity, Who’s to Blame, Independent, Death Squad, War Pigs (Black Sabbath), Surf Nicaragua

Τελευταίο show της περιοδείας, χαμός στο ίσωμα, ατμόσφαιρα για βραβείο και τρεις μπάντες που τα διέλυσαν όλα. Όσο για το “Surf…” μπλουζάκι, που ΔΕΝ το είχαν σε κοντομάνικο… Δεν μασώ, δεν απελπίζομαι, δεν χαμπαριάζω. Θα το βρω και θα το πάρω, ο κόσμος να χαλάσει. Hey!

Κώστας Κούλης, Κώστας Μπάκος

Φωτό: Stiver Graunne, wPITw agency

Πολλά μπράβο στους διοργανωτές, που έδωσαν και εκείνοι το δικό τους show, τηρώντας κατά γράμμα τις ώρες εμφάνισης και βοηθώντας τον κόσμο να πάει στο σπίτι του με άνεση και χωρίς να έχει κατά νου ότι «πρέπει να πάρει ταξί». Κάπως έτσι ο κόσμος μαθαίνει και καλομαθαίνει και λέει ναι στις συναυλίες. Είπαμε… τις παιδικές ασθένειες θα τις εξαφανίσουμε. Και έχουμε τον καλύτερο γιατρό γι’ αυτό.