Δραματεχνήματα: ΑΜΜΟΣ – Η πρώτη ανάγνωση @ Θέατρο Άβατον (ανταπόκριση/κριτική)

Ανίκατε μάχαν λοιπόν… Όσο κι αν προσπάθησα δεν τα κατάφερα. «Νενίκηκάς με» αντί για «νενίκηκάς σε»… Και από δίπλα ένα τρίγωνο που θα έκανε τον Ίψεν να ουρλιάξει από ενθουσιασμό, όσο και απορία. Τι θα πει ότι δεν υπάρχει εδώ «τρίτος» ή «τρίτη»; Στην ουσία πρόκειται για ένα «ενισχυμένο» ζευγάρι, το οποίο εξαρχής δεν επιθυμεί την ύπαρξή του. Στους δύο τρίτος δεν χωρεί και ο κύριος Μάνος Θηραίος γράφει ένα κείμενο, το οποίο αποτελεί την ιστορία τριών ανθρώπων, οι οποίοι θέλησαν να πραγματοποιήσουν υπερβατικό διαλογισμό και βρέθηκαν να αιωρούνται έξω από τα σώματά τους… για πάντα…

Γνώρισα τον συγγραφέα μέσα από την ΚΑΛΗ παράσταση «Οι λέξεις των άλλων», όσο και το σπουδαίο έργο «Η φώκια». Τα κείμενά του είναι γλαφυρά, είναι εικόνες με περίβλημα λέξεων, είναι ιστορίες ανθρώπων που δεν θέλουν να χαρακτηρίσουν εαυτούς ως «χαμένους», αλλά δεν γλυτώνουν στο τέλος. Η παρουσίαση του έργου γίνεται εν είδη αφήγησης, γίνεται μέσα από ένα διάβασμα, που έχουν αναλάβει ο ίδιος ο δημιουργός και ο κύριος Βλάσης Πασιούδης, τον οποίο έχουμε επίσης απολαύσει, ως ερμηνευτή, στις δύο παραπάνω αναφερόμενες παραστάσεις.

Οι χροιές τους είναι συμπληρωματικές. Είναι συν και πλην, είναι γιν και γιανγκ, είναι άλφα και ωμέγα. Με πάτημα τους παράλληλους βίους των τριών χαρακτήρων, του Κωνσταντίνου, του Νικόλα και της Αμαλίας, εξιστορούν τον επίλογο της απώλειας. Πόσο ειρωνικό ακούγεται… Η ίδια η απώλεια είναι επίλογος, αλλά υπάρχει πάντα κάτι που ανοίγει έξτρα βάθη στα βαρέλια και τα πηγάδια. Αυτό το εργαλείο περιγράφουν οι δύο κύριοι και κάπου εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε και τη συμμετοχή της κυρίας Έμιλη Μήλιου, η οποία δένει το αφήγημα «Ο έρωτας χωρίζει, ο θάνατο ενώνει». Μια και κανείς δεν γύρισε να μας το πιστοποιήσει, βαδίζουμε σύμφωνα με τις συντεταγμένες του κειμένου.

Είναι μεγάλη η διάρκεια, είναι κοντά στις δύο ώρες και πραγματικά θα ήθελα να γίνει ταινία τούτο εδώ το κηπάκι φθόγγων και συλλαβών. Να διανθιστεί με άλλους χαρακτήρες, κομβικούς ή και όχι για την εξέλιξη και να περιγραφεί στο σελιλόιντ η αδυναμία του ανθρώπου, παρά την ξέφρενη «πρόοδό» του, να τα βάλει με το θηρίο που ξέκανε τον Ρωμαίο και την Ιουλιέττα. Οι δύο συνεργάτες, οι οποίοι μοιράζονται και τη σκηνοθεσία, κάνουν κάτι το οποίο πρωτοτυπεί και από την άλλη δεν ξαφνιάζει. Τα τρία πρόσωπα δεν είναι αλληλένδετα. Είναι αυτό-εξαρτώμενα και εφαπτόμενα. Η ιστορία δεν είναι «Αν p τότε q». Είναι έξω από τους ορισμούς των πραγματικών αριθμών. Στην ουσία είναι μία μιγαδική εξίσωση, που απλά βαφτίστηκε θεατρικό έργο.

Τους παρατηρώ να διαβάζουν. Τους παρατηρώ να κοιτούν και να ακούνε. Βάζω μπροστά τα μάτια της ψυχής και του μυαλού. Όλα τους συνάδουν στο εξής. Ο έρωτας θα έπρεπε να είναι ο δίδυμος του θανάτου. Όχι ο ύπνος. Ίσως μάλιστα, βασιζόμενοι στο τριαδικό των χαρακτήρων, να προτιμήσουμε τη λύση των τριδύμων.

Με το έργο να περιμένει τη σειρά για να γίνει παράσταση, θα ευχηθούμε τα καλύτερα και μόνο στους συντελεστές. Και θα τονίσουμε κάτι, μια και βρισκόμαστε κοντά στην αρχή της νέας σεζόν. Θα είναι καλό, όλοι όσοι γράφουν κείμενα και ανεβάζουν έργα στη σκηνή, να παραδειγματιστούν από τον συγγραφέα της Άμμου. Το κείμενο αφορά μία ιστορία. ΕΙΝΑΙ μία ιστορία. Δεν είναι ούτε σκόρπιες σκέψεις, ούτε κάτι σαν παζλ, ούτε λεκτική παραλλαγή του Tetris. Ο θεατής πρέπει να τροφοδοτείται με μία ιστορία, με αρχή, μέση και τέλος. Γιατί, πολύ απλά, αν του προσφέρεις «κάτι από ιστορία», δεν το θέλει και δεν θα το θέλει, ούτε στο μέλλον.

Κώστας Κούλης