Δραματεχνήματα: ΝΤΑΡFΣΤΕΛΕΡ @ Ρεκτιφιέ – Κέντρο Έρευνας Μεικτών Παραστατικών Τεχνών (ανταπόκριση/κριτική)

Χθες το βράδυ βρέθηκα στο Ρεκτιφιέ και είδα το «ΝΤΑΡFΣΤΕΛΕΡ», μια παράσταση σε σκηνοθεσία του Θανάση Δόβρη, που βασίζεται στη νουβέλα του Walter M. Miller Jr. Πήγα χωρίς να ξέρω πολλά και τελικά είδα κάτι πραγματικά πρωτότυπο, που με έβαλε σε πολλές σκέψεις.

Η ιστορία μάς μεταφέρει στο μέλλον, όπου η τεχνητή νοημοσύνη έχει αντικαταστήσει τους ηθοποιούς στο θέατρο. Οι AI «ηθοποιοί» είναι αλάνθαστοι, παίζουν ακούραστα και αγγίζουν την τελειότητα. Μέσα σε αυτό το απόλυτα τεχνολογικό περιβάλλον, υπάρχει ο Γρηγόρης, ένας ρομαντικός ηθοποιός της παλιάς σχολής, που το μόνο που ονειρεύεται είναι να ζήσει μια τελευταία, αληθινή θεατρική πράξη.

Από το πρώτο κιόλας λεπτό μπαίνεις κατευθείαν στο κλίμα. Βλέπεις τους ηθοποιούς στη σκηνή να κινούνται, να εξερευνούν το σώμα τους και όλο αυτό ντύνεται με μια δυνατή, καθηλωτική μουσική, που σε απορροφά. Οι ερμηνείες τους ήταν εξαιρετικές και φαινόταν ότι έχει γίνει τρομερή δουλειά. Είχαν έντονες χειρονομίες και χορευτικές φιγούρες που σε κρατούσαν σε εγρήγορση. Τα σκηνικά ήταν αρκετά λιτά, αλλά ακριβώς όπως έπρεπε για να εξυπηρετούν την ιστορία.

Αυτό που μου άρεσε πολύ ήταν οι εναλλαγές. Υπήρχαν στιγμές με πολύ χιούμορ, αλλά και σκηνές έντονα συναισθηματικές, που σε έκαναν να αναρωτιέσαι για το πού βαδίζει η τεχνολογία και ποια είναι τα όριά της. Ο σκηνοθέτης χρησιμοποίησε διάφορες τεχνικές, που σε άφηναν με το στόμα ανοιχτό.

Γενικά, πρόκειται για μια πολύ προσεγμένη και φρέσκια δουλειά, που τη συνιστώ ανεπιφύλακτα. Αν έπρεπε να βρω ένα αρνητικό, αυτό δεν αφορά την παράσταση, αλλά τα κάπως στενά καθίσματα στον, κατά τα άλλα πολύ όμορφο, χώρο του Ρεκτιφιέ. Αν ψάχνετε κάτι διαφορετικό για την έξοδό σας, τρέξτε να το δείτε!

Ντόρα Σκαβάρα