Δραματεχνήματα: Κυανοπώγωνας @ Χώρος Τεχνών Κ4 (ανταπόκριση/κριτική)

Η παράσταση έχει ήδη ξεκινήσει… Πριν καν χτυπήσει, όχι τρίτο, αλλά ούτε πρώτο κουδούνι. Οι πρωταγωνίστριες κοιτούν από την ανοιχτή πόρτα. Και επιστρέφουν στη «βάση» τους. Το παιχνίδι θα επαναληφθεί μπόλικες φορές. Οι τρεις κυρίες τσεκάρουν και σκανάρουν τον χώρο κάθε λίγα λεπτά και ο κόσμος περιμένει απέξω. Κάποια στιγμή καλούμαστε να μπούμε. Καρτερικά αναμένουμε στην ουρά. «Η Λώρα δεν είναι εδώ». Ο ύμνος του Nek, ως άλλη Δαμόκλειος σπάθη, χωρίς κοφτερούς σκοπούς όμως, συντροφεύει για λίγα λεπτά. Επιστράτευση έξτρα καρεκλών και σαρκασμός για εκείνες που απέτυχαν.

Και η παράσταση αρχίζει. Επανεκκίνηση και… ξεκινάει η εκπομπή; Οι τρεις πρωταγωνίστριες είναι πλέον… παρουσιάστριες; Το αποψινό επεισόδιο έχει να κάνει με τον κύριο με το μπλε μούσι. Ανωμαλία της Φύσης, παράβλεψη άνωθεν και μία ομάδα που λειτουργεί αρμονικά και εντυπωσιακά. Οι κυρίες Σάντυ Μακροπούλου, Βερόνικα Μπακόλα και Άλκηστις Μπρουμούτη κλέβουν την παράσταση (το κρατώ το λογοπαίγνιο, μου αρέσει), «παρέχοντας» μία σειρά από φράσεις με σχεδόν μουσική συνέπεια, με ακρίβεια και ένα ελαφρό φλαμάρισμα κατά τόπους και κατά βούληση. Σε κάποιο σημείο μάλιστα το απογειώνουν όλο αυτό.

Αυτό που παρατηρώ, ενώ η ιστορία εξελίσσεται και ο κόσμος καταλαβαίνει τι πράγμα είναι αυτός ο Κυανοπώγων, ο οποίος παντρευόταν και μετά από λίγο καιρό ξαναπαντρευόταν και οι προηγούμενες σύζυγοι βρέθηκαν τελικά στοιβαγμένες οριζόντια στο μυστικό δωμάτιο, είναι ότι το κείμενο είναι δουλεμένο ποικιλοτρόπως. Ο τρόπος απόδοσης παραπέμπει σε κωμωδία, παράλογο, play in a play, ακόμα και Monty Pythonικές αναζητήσεις και εκφάνσεις. Ναι, γέλασα και ναι, το χάρηκα που υπήρξαν αυτές οι αναζητήσεις και εκφάνσεις. Οι τρεις ηθοποιοί, ομοιόμορφα ντυμένες, με μαύρο μπλουζάκι και μπλε τζιν, με καθαρή και γάργαρη εκφορά του λόγου, μας συντρόφεψαν σε διάφορα χωροχρονικά σημεία της ιστορίας.

Η γνωριμία, το κόρτε, η απόφαση να παντρευτούν, οι άκυροι καλεσμένοι στον γάμο… Πριν λίγα λεπτά είχαμε μπροστά μας μία θείτσα Αγγλίδα, η οποία ψαχνόταν για να πάει στην Ακρόπολη. Ναι μεν η παράσταση ασχολείται με τον Μπλέμουσο, στην ουσία όμως περνάει διάφορα μηνύματα. Μιλάει για τον σύγχρονο άνθρωπο και το γεγονός ότι ακόμα υποφέρει από «παιδικές» ασθένειες, παρελθόντων αιώνων και από πετριές, σαν αυτές που έχει τραγουδήσει ο Marko Hietala.

Και ο επίλογος; Μία πορεία προς την αρχή. Για την ακρίβεια, η ίδια η αρχή. Με ένα σπουδαίο μήνυμα. Γύρω μας γίνονται διάφορα. Και πολλά από αυτά είναι εγκληματικά. Γύρω μας σκοτώνονται άνθρωποι. Γύρω μας κακοποιούνται ένα σωρό γυναίκες, ανεξαρτήτως ηλικίας, μόρφωσης, θέσης ή ευφυίας. Να έχουμε τον νου μας; Να προσέχουμε το είκοσι και το έξι μας;

Θα πήγαινα να ξαναδώ την παράσταση. Πολύ ευχαρίστως. Ο σκηνοθέτης, ο κύριος Δημήτρης Μπούρας, ο οποίος ευθύνεται και για το δημιουργικό του κειμένου, έχει δώσει το δικό του στίγμα και έχει μετατρέψει την ιστορία σε ένα κουτί που, μόλις ανοίξει, δεν σταματούν να βγαίνουν πράγματα από μέσα του. Ο θεατής δεν έχει να κάνει μόνο με τη «λήψη» της ιστορίας, του σκοτεινού παραμυθιού και των ακόμα πιο σκοτεινών «συντελεστών». Έχει να θυμηθεί τις δικές του σκοτεινιές. Έχει να μετρήσει εσώτερους δαίμονες και ντουλάπες που κλείνουν και ανοίγουν διακριτικά, εν είδη δωματίου serial killer. Είναι μία παράσταση που ψυχαγωγεί, είναι όμως και μία παράσταση που προειδοποιεί. Κλειδιά μικρούλικα υπάρχουν πολλά. Και κάθε ένα από δαύτα ταιριάζει σε μια κλειδαριά. Το τι κρύβεται πίσω από εκεί… Με καταλάβατε, έτσι;

Κώστας Κούλης

Κείμενο: Βασισμένο στο παραμύθι «Κυανοπώγωνας» Charles Perrault
Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μπούρας
Σκηνικά: Κώστας Γκιντώνης
Σχεδιασμός Φωτισμών: Νίκος Θετάκης

Ηθοποιοί: Σάντυ Μακροπούλου, Βερόνικα Μπακόλα, Άλκηστις Μπρουμούτη