Θεατρίζομαι: Αι Γυμνισταί @ RABBITHOLE

Δεν ζητάω πολλά. Θέλω μία κωμωδία που να με κερδίζει με αυτά που δεν επιλέγει να δείξει. Θέλω μία κωμωδία που να αφήνει μία επίγευση συγκίνησης. Και το καινούργιο κείμενο του κύριου Γιώργου Σίμωνα τα έχει όλα αυτά. Το πανέξυπνο στήσιμο (ακόμα και ο τίτλος είναι ένα υπέροχο λογοπαίγνιο) και το συγκινησιακό της υπόθεσης. Η μοναξιά είναι ο μεγαλύτερος ενός ανθρώπου, ιδίως από μία ηλικία και μετά. Οι δύο ηλικιωμένες κυρίες της ιστορίας μας δεν έχουν πια φίλους. Μόνο η μια την άλλη. Και δεν είναι κακό. Απ’ την άλλη πάλι… μόνο η μία την άλλη; Μέχρι που συναντούν δύο κυρίους στην παραλία. Γυμνιστές. «Να με κοιτάς στα μάτια όταν σου μιλώ»! Η γνωριμία γίνεται, τα ραντεβού κλείνονται. Η συνέχεια επί της σκηνής.

O κύριος Γιώργος Τζαβάρας εμφανίζεται ως κυρία «κάποιας ηλικίας», φορώντας όλα τα απαραίτητα «αξεσουάρ της ηλικίας». Ο ίδιος έχει φροντίσει να αποτυπώσει τη συμπεριφοράς της εν λόγω καρασιτεμένης, ρυθμίζοντας την ένταση της φωνής του, πηγαίνοντας σε ένα pitch, το οποίο από μόνο του αλλάζει την εικόνα και μεριμνά ώστε να γελάσουμε ακόμα περισσότερο με τις αντιδράσεις της και τις εν γένει κινήσεις της. Από τα απλά «ω» και «α» και τις αφελείς ερωτήσεις, μέχρι τα πιο «σοφιστικέ». Ο ίδιος κάνει στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών όταν υποδύεται τον «σερνικό» της ιστορίας, επαναφέροντας τη φωνή σε πιο μπάσες συχνότητες και χρησιμοποιώντας το σώμα του και την άνεσή του στη σκηνή.

Από την άλλη, ο κύριος Σίμωνας, ο ίδιος ο δημιουργός δηλαδή, είναι μία υποδειγματική ξινή ηλικιωμένη γυναίκα, μία θείτσα που εύκολα θα καταδίκαζε μπικουτί και παντόφλες σαν περιβολή σε δημόσιο χώρο, δεν φείδεται όμως λόγων και έργων, προκειμένου να περάσει το δικό της. Φτιάχνει τη φωνή του έτσι ώστε να δημιουργήσει μία περσόνα που μας πήγε βόλτα από τα χρυσά κορίτσια (πείτε και εσείς αν σας τη θύμισε ή όχι εκείνη την ψηλή) και κατέληξε να βγάζει μπόλικο γέλιο με τις ατάκες και τις κινήσεις της. Στον αντίποδα τώρα, σαν ο έτερος άνδρας της έτερης παρέας και φιλόδοξος καμακιάρης και κατακτητής «κάπως μεγαλύτερων σε ηλικία κοριτσιών», ο ίδιος βγάζει έναν τελείως διαφορετικό χαρακτήρα επί σκηνής, όντας κατά τι αλαζόνας, υπέρ-φιλόδοξος, απόλυτα σίγουρος για τον εαυτό του και γενικά «φέιμους γκρικ λάβερ».

Η παράσταση κινείται με ρυθμούς που θυμίζουν αριθμητική πρόοδο. Είναι γλυκιά και τρυφερή και στη συνέχεια βάζει μπρος τις μηχανές και μετατρέπεται σε μία κωμωδία με κορυφαίο ατακαριό, με το κοινό να γελάει χωρίς να το σκεφτεί δεύτερη φορά, με τις ιστορίες να εκτυλίσσονται με χάρη, χωρίς φτηνά κατασκευάσματα, χωρίς περιττούρες.

Το ανσάμπλ κλείνει η παρουσία της κυρίας Ματίνας Περγιουδάκη, η οποία, πέρα από μπαργούμαν και ρυθμικός αρωγός, μας χαρίζει τη φωνή της στα ιντερμέδια του έργου. Μέσα από ρυθμούς ζούγκλας και παραπομπές σε ταινίες σχετικές με αυτή, η ίδια τραγουδά με τον δικό της μαγικό τρόπο και προκαλεί τις αισθήσεις. Όταν μάλιστα πλησίασε το κοινό, ανέβηκε στις θέσεις μας και έκατσε κοντά μας (καλά, κοντά στον μπαμπά μου έκατσε, αλλά έχω μάθει να χάνω από τους καλύτερους) για να τραγουδήσει, εκεί πλέον μας είχε κάνει όλους δικούς της.

H σκηνοθεσία της κυρίας Τώνιας Ράλλη μόνο ευρηματική μπορεί να χαρακτηριστεί. Με πέντε χαρακτήρες στο κείμενο και τρεις ηθοποιούς επί σκηνής, κάνει το κομ-πλαν και κατευθύνει την πλοκή σύμφωνα με τις ορέξεις των ρόλων. Βασισμένη στο απόλυτα λειτουργικό σκηνικό του ίδιου του Σίμωνα, πλάθει μία περιπέτεια ευχάριστη, γλυκιά και στέκεται ατενίζοντας με αισιοδοξία το αιώνιο ερώτημα περί μοναξιάς. Το γράψαμε στην αρχή, το τονίζουμε τώρα. Ίσως ο μεγαλύτερος φόβος του ανθρώπου, μετά τα δεινά τα πολιτικοοικονομικά και/ή της υγείας. Η απάντηση δεν δίνεται άμεσα. Ξεδιπλώνεται μέσα από αναλύσεις καρτών ταρώ, παρουσιάσεις τριαινών και φαρμάκων και καταναλώσεις υπόπτων ποτών και λοιπών αμαρτωλών απολαύσεων.

Κώστας Κούλης

To Συμβούλιο Επικρατείας έκρινε πως το προεδρικό διάταγμα 85/2022 (ΦΕΚ 232/Α/17-12-2022), με το οποίο τα πτυχία καλλιτεχνικών σπουδών εξισώνονται με απολυτήριο λυκείου, ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ το ελληνικό σύνταγμα (παράγραφοι 1 και 7 του άρθρου 16). Θα θέλαμε πολύ να μάθουμε τι πρόκειται να πράξουν οι ιθύνοντες. Θα επανέλθουμε. Φαίνεται ότι κάτι πάει να γίνει.