Παναγιώτης Παπαϊωάννου

30 Εισιτήρια

Χίλιες ζωές σε κάθε live 1980-2027

Εκδόσεις Δίαυλος

Μετά τη γη της μουσικής επαγγελίας, την ’80sland, o συγγραφέας επιστρέφει με το επόμενο βιβλίο του. Μάχιμος δικηγόρος, διδάκτορας στον τομέα του, οπαδός και φίλος και εραστής της μουσικής και πάντα παρών σε συναυλίες, ανεξαρτήτως μεγέθους ονόματος. Τον γνώρισα το καλοκαίρι του ’23 στα Χανιά, ελέω του τοπικού φεστιβάλ φυσικά και η επαφή παρέμεινε. Και η επαφή παραμένει.

Σε αυτό το πόνημα «εξετάζονται» τριάντα ιστορίες, (μ)πλεγμένες γύρω από ισάριθμα εισιτήρια συναυλιών. Τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν… Είναι οι φίλοι μας, οι γνωστοί μας, είναι οι γείτονές μας, οι συνάδελφοί μας, είναι οι συμφοιτητές μας, οι νταλκάδες μας και τα βάσανά μας. Ο Παναγιώτης περιγράφει με γλαφυρότητα, δεν έχει άλλωστε κανένα θέμα, η πένα του είναι υπέρ-αρκετή για να σκιαγραφήσει χαρακτήρες, προσωπικότητες και ένα ολόκληρο κοινωνικοπολιτικό σκηνικό, το οποίο εκτείνεται σε πάνω από τέσσερις δεκαετίες.

Μπορείτε να διαβάσετε αυτό το βιβλίο με οποιαδήποτε σειρά. Μπορείτε να πάτε σε όποια ιστορία επιθυμείτε. Να δείτε τα περιεχόμενα και να φυλλομετρήσετε μέχρι την ιστορία που θα σας κάνει κλικ περισσότερες φορές. Από τον ερχομό των Motorhead, από την εισβολή του Rory Gallagher, από το πρώτο ιστορικό LiVE των Scorpions, από το – επικών διαστάσεων – Rock In Athens, μέχρι… μέχρι ό,τι θέτε! Οι καλλιτέχνες, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, η αντιμετώπιση από τα media, οι «ενδιάμεσοι», οι θεατές, οι φασαρίες, οι μεθοδεύσεις, το πολύ τίποτα για το τίποτα. Όλα μπροστά στα μάτια σας, μέσα από διάφορες επιμέρους ιστορίες, με πρωταγωνιστές τον Τάσο και τη Νικολίνα, με πρωταγωνιστές τη Νότα και τον Αργύρη. Οι ραδιοαρβύλες, οι διαβασμένοι και οι άσχετοι, οι αυτοί και οι εκείνοι διαφόρων εποχών.

Είναι συγκινητικό το περιεχόμενο. Για όλους και όλες εσάς, που έχουν πάει σε συναυλίες, που μετρούσαν τις μέρες, που πέρασαν καταπληκτικά ή όχι και τόσο, για όσους και όσες έχει πονέσει το δοντάκι για τις σκηνές της Αθήνας και όχι μόνο… Είναι ένας οδηγός στο παρελθόν, στον οποίο φιγουράρει περίοπτα ένα πορτάκι για το μέλλον. Ένα ατσάλινο hatch, με κουφοκλείδι «γενικής και ειδικής χρήσης». Ίσως αυτό το βιβλίο να αποτελέσει πάτημα για την επόμενη «επίθεση» του Παναγιώτη. Μια ιστορία από ιστορίες συναυλιών που έζησε στο εξωτερικό. Όλα είναι στο πρόγραμμα, όλα είναι επιτρεπτά στο παιχνίδι. Ο συνήγορος ξέρει να χειρίζεται φράσεις και εκφράσεις, για να μας κρατά σε εγρήγορση. Κατά συνέπεια, το μόνο πράγμα που μπορεί να τον απασχολεί αυτή τη στιγμή, είναι το θέμα της επόμενης δουλειάς του.

Διαβάζοντας, δεν γίνεται να μην αισθανθείς. Δεν γίνεται να μη θυμηθείς. Δεν γίνεται να μην ανοίξεις το δικό σου βιβλίο, παράλληλο με το κυκλοφορούν. Ο τύπος στην πρώτη συναυλία των Manowar, που προσπαθούσε να με πείσει ότι ο Ulrich είναι καλύτερος από τον Zonder. Ο καλύτερος των καλών χαμός, όταν οι Dream Theater κοπάνησαν το “The Trooper” για encore, στο πάρκο των Αγίων Αναργύρων και το κατεβατό του κόσμου θύμιζε την αρχική σεκάνς μάχης στο “Lord of the rings”. Το βλέμμα του μπαμπά, γεμάτο απορία και ενθουσιασμό, κατά τη διάρκεια της συναυλίας των AC/DC. To αυθόρμητο βούρκωμα όταν ακούστηκαν οι λέξεις “It’s more than physical, love unconditional”, κάπου και κάποτε…

Όσοι και όσες το έχετε διαβάσει και έχετε αναρωτηθεί ή σχολιάσει «Δεν έβαλε αυτή τη συναυλία. Δεν αναφέρθηκε εκείνος ο καλλιτέχνης», σκεφθείτε μόνο τα παρακάτω. Είναι ίσως μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις, στη σύγχρονη λογοτεχνία, που η ανάγνωση ενός βιβλίου προκαλεί αυτόματα το «άνοιγμα» ενός προσωπικού ημερολογίου, το οποίο είναι γεμάτο με ημερομηνίες, venue, γεμάτο με γέλια και δάκρυα χαράς και συγκίνησης, γεμάτο γενικά και από κάθε άποψη, γεμάτο με και από δικά σας και καταδικά σας. Καλοτάξιδο, Παναγιώτη! Ευχαριστούμε.

Κώστας Κούλης

Buy the book HERE!

Ο Παναγιώτης Παπαϊωάννου γεννήθηκε το Μάρτιο του ’71. Πήγε στο πρώτο του πάρτι το Δεκέμβριο του ’80, πήρε στα χέρια του την πρώτη συλλογή γραμμένη σε 60άρα ΤDK το Φθινόπωρο του ’83 και βρέθηκε στην πρώτη του συναυλία το Μάιο του ’86, έχοντας φάει κατακέφαλα ολίγη από τη ραδιενεργή βροχή του Τσερνόμπιλ. Έζησε μέρες Σισμίκ, ήταν μέσα στον τελικό του Ευρωμπάσκετ, είδε τις πανελλήνιες να γίνονται πανελλαδικές και παρακολούθησε με ιερή ευλάβεια κινηματογράφο, το LiveAid (σε κονσέρβα), Κύπελλα Εθνών Ευρώπης και Μουντιάλ. Ακολούθησαν κι άλλα πάρτι, κασέτες, δίσκοι, εξετάσεις, καλοκαίρια, ταινίες, συναυλίες, ραδιοφωνικές εκπομπές και μεταπτυχιακές σπουδές, πριν αρχίσει από το ’97 να παρεπιδημεί για τα προς το ζην στις δικαστικές αίθουσες. Τα τελευταία είκοσι και κάτι χρόνια έχει δημοσιεύσει βιβλία, έρευνες και άρθρα σχετικά με ζητήματα Ποινικού Δικαίου και Εγκληματολογίας, συμμετέχει σε ημερίδες, συνέδρια και σεμινάρια, ενώ συνεχίζει να αρθρογραφεί τοποθετούμενος δημόσια σε θέματα αιχμής που αφορούν τη λειτουργία του συστήματος ποινικής δικαιοσύνης, στο οποίο δεν παραλείπει να συλλειτουργεί βιοποριζόμενος ως μαχόμενος δικηγόρος. Εξακολουθεί ν’ ακούει μουσική και να γράφει γι’ αυτήν, καθώς και να συχνάζει σε μέρη όπου το ροκ λαμβάνει χώρα δυνατά και καθαρά. Στην ερώτηση που συχνά του απευθύνουν: «Πώς κι εσείς, ένας δικηγόρος, διδάκτωρ εγκληματολογίας…», προλαβαίνει κι απαντά: «Για τις δικές μας γενιές, δεν είναι πουθενά γραμμένο ότι πρέπει να εγκαταλείπεις τις πολιτισμικές αποσκευές σου με αντάλλαγμα την ομογενοποίηση και τη σοβαροφάνεια».