Foivos

Paths

2006 – Independent

Έβαλα το “Flub” και στην αρχή… κόλλησα! Πολύ άσχημα μάλιστα. Τι είναι αυτό, τι είναι τούτο, τι… Και ξαφνικά ανέτειλε το Seattle! Θυμάστε τον ήχο που είχε η κιθάρα στο “One And Only” από το τριπλοπλάτινο; Η χροιά παραπέμπει στο 1990 και μετά… Χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά και ξεκινάει η ακρόαση. Όλα ισχυρά στο ταμπούρο, κοπάνημα και άπλωμα, με μεγάλες κιθάρες και γκράντε ενορχήστρωση, που κοιτάει αυτόματα προς Hard Rock, Instrumental VaiSatch και Progressive.

Ο Φοίβος Ζαχαρόπουλος είναι μεγάλος παίχτης. Μπορείτε να διαφωνήσετε όσο θέλετε, αλλά μόνο άδικο θα έχετε. Είναι απίστευτα ευφυής, έχει ΤΙΣ ιδέες και ενορχηστρωτικά κάνει παπάδες. Το κομμάτι ξεφεύγει από τα συνήθη των instrumental άλμπουμ, ιδίως με εκείνη τη γέφυρα σε μεικτό μέτρο και τα συμφωνικά και κατά τι μιουζικαλικά σκασίματα. Ο ίδιος έχει επιμεληθεί τα πάντα όλα στον δίσκο και μπορώ να πω ότι μας πήρε τα μυαλά με το καλημέρα.

Συνέχεια με το “Delving Deep” και το κρυστάλλινο συνάδει με το χαρακτηριστικό αυτό ταμπούρο και τις γαλάζιες διαδρομές του εξάχορδου. Κοντά στο μοτίβο του “The Extremist”, το συγκεκριμένο ορχηστρικό κινείται σε μεγάλους αμερικάνικους αυτοκινητόδρομους και διαθέτει ένα Prog vibe όπως θα το έδινε σε συνταγή ο Michael Jordan της κιθάρας (με λες και Steve Vai, θα καταλάβω εγώ). Το θέμα όμως πλαισιώνεται και από άλλα θέματα, τα οποία θα σας πάνε μέχρι και τους Talas! Ο Φοίβος σκάβει απίστευτα. Στο “Break Free”, που ακολουθεί, ο κιθαρίστας συμμαχεί με τον Γιώργο Προκοπίου (Mother Of Millions, Poem) και το αποτέλεσμα είναι εκρηκτικό. Ένα μείγμα Ροκ, σκοτεινής λήψης και κουβερτούρας, με ερεθίσματα από την Πόλη της Βροχής και ίσως και κάποια Nu Metal ψήγματα. Ακόμα και Sabbathικά θα ακούσετε εδώ. Μεγάλε…

“A Day’s Journey” και ίσως εδώ να έχουμε να κάνουμε με τον Οδυσσέα του Joyce σε νότες. Πιάνο που αναζητά και κιθάρες που χρωματίζουν πίσω του, για να έλθουν μπροστά, να σμίξουν με τα πλήκτρα και να δημιουργήσουν ένα επικό θέμα. Σχεδόν κινηματογραφικό θα πρόσθετα, αλλά το ξανασκέφτηκα. Τελείως κινηματογραφικό. Μετά έρχεται ξανά το εξάχορδο και το κάνει Satrianiκό. Τώρα… Ρε φίλε, πώς ακούγεται έτσι; Και πώς παίζει έτσι; Ακούμε παράλληλα το κρεσέντο τυμπάνων και μπασοκαιλοιπών δυνάμεων και περιμένουμε το σόλο, το οποίο είναι θεματικό και φτύνει νότες κατά βούληση. Κάπου εκεί εισέρχεται ένα φοβερό tutti και η κιθάρα ξαναρχίζει τα δικά της.

Το ομώνυμο είναι ένα γλυκύτατο βαλς… Μισό… Κάτσε να το ξαναμετρήσω, γιατί τούτος εδώ ξεκίνησε τις τσαχπινιές. Θα παίξει έναν χρόνο παραπάνω, θα παίξει δύο χρόνους παραπάνω, θα μας ξαφνιάσει και μετά θα το φτιασιδώσει, βάζοντας Vai χρώμα στη ζωή μας. Η κιθάρα ξαμολιέται, ουρλιάζει, βγάζει βιμπράτα, κάνει παύσεις και ξαναμπαίνει στο θέμα. Θα πάρει κεφάλια αυτό εδώ στα LiVE… Συνέχεια με το “Insane”, στο οποίο συμμετέχει ο Αντώνης Βλάχος. Τραγουδιστής, παίχτης, γενικά τρελό πολυεργαλείο (και 3Fold Pain και ηθοποιός και ένα κατεβατό ιδιότητες και δεξιότητες ακόμα). Το τραγούδι είναι βαρβάτο, έχει στοιχεία από supeRock, διαθέτει ένα Μέταλ κοστούμι, το αλλάζει με ένα Ροκ αουτφίτι και η φωνή του Αντώνη αναλαμβάνει τα υπόλοιπα. Get up and start to walk away!

Το “A Walk In The Rain” κινεί την αστρική σκόνη σε ρυθμούς 12/8 και folk καταστάσεις που θα μπορούσαμε άνετα να βιώσουμε παρακολουθώντας το “Celtic Woman”. Η κιθάρα είναι σκέτη καραμέλα και η όλη ενορχήστρωση θα έκανε τον Mel Gibson να σκεφτεί «Μα γιατί δεν υπήρχε τότε, για να το βάλω στο soundtrack του ΕΠΟΥΣ»; Η καθαρή κιθάρα είναι για βραβείο και το κλίμα… Μισό, γιατί έσκασε τρελό ηλεκτρικό και πορεύονται όλα για αλλού. Έγινε για λίγο Rush η φάση ή μου φάνηκε;

Το “Peaks And Valleys” είναι το “One Big Rush” του Φοίβου. Είναι επιθετικό, είναι αυθάδες, είναι τέρμα γκάζι και η φρασεολογία αντικαθιστά ακόμα και υποψία ανθρώπινης φωνής. Μία γέφυρα που μας έρχεται και μας τρακάρει στο κεφάλι, θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται σε άλμπουμ των Deep Purple και προετοιμαστείτε ψυχολογικά, γιατί ο παίχτης την πολτοποιεί την κιθάρα του. Και δεν είμαστε ούτε καν στη μέση! Πλήκτρα και landscape διάθεση και απλά περιμένουμε το επόμενο λοφάκι.

Το “Lost In Reverie”, μετά την εκκωφαντική ντραμιστική εισαγωγή, φοράει τα καλά Progressive ρούχα του και… και θέλω να το ακούσω LiVE τούτο εδώ! Και μάλιστα χθες! Πέφτει το ξύλο της αρκούδας, σκάνε τα tutti χωρίς να μας λυπούνται, ούτε καν στο ελάχιστο και εκεί που περιμένουμε τις ριπές, νάτες πάλι οι ήπιες πολιτείες. Χιλιάδες νότες, όλες τους μία και μία.

Επίλογος με το “Faces Of The Same” και μια στιγμή να ακούσω τι κρύβεται πίσω από αυτή την εισαγωγή. Είναι μία street μελωδία, με κρουστές πιέτες και την κιθάρα σε ρόλο αφηγητή. Ο Φοίβος έχει καταφέρει το απόλυτο. Να δημιουργήσει ένα instrumental άλμπουμ, που δεν αφήνει κανένα ακροατή παραπονεμένο. Ό,τι κι αν ακούτε, για όποιο «υποείδος» κι αν πονάει το δοντάκι σας, το “Paths” είναι ιδανική συντροφιά. Δέκα στα δέκα και άνετα μάλιστα!

Κώστας Κούλης

Flub

Delving Deep

Break Free

A Day’s Journey

Paths

Insane

A Walk In The Rain

Peaks And Valleys

Lost In Reverie

Faces Of The Same

Website: https://foivos.net
Bandcamp: https://foivosz.bandcamp.com
Facebook: https://www.facebook.com/FoivosZacharopoulos
Instagram: https://www.instagram.com/foivoszacharopoulos