Η βασίλισσα του Heavy Metal ήλθε, ενίκησε και παρέδωσε απλά μαθήματα επαγγελματικής συμπεριφοράς και σκηνικής παρουσίας. Gunners από τα ηχεία, το κάλεσμα της ζούγκλας και οι τέσσερις μουσικοί που συνοδεύουν την κυρία Pesch, λαμβάνουν θέσεις. Το “I Rule The Ruins” λειτουργεί σαν υποδειγματικός πρόλογος.

Η Doro εμφανίζεται μέσα σε γενικό χαμό – είναι και γεμάτο το μαγαζί – και χαιρετά δεξιά και αριστερά, νεύει και απευθύνεται. Είναι μόλις το πρώτο τραγούδι του σετ, αλλά η Τευτόνισσα δεν μασεί. Sing along και Hey-Hey και πάμε όλοι μαζί και φύγαμε ξανά όλοι μαζί, να ακουστούμε και να φύγει η οροφή του Fuzz από τη θέση της.

Ένα μπουκέτο λουλούδια στο τελείωμα του κομματιού, ένα δώρο και η σπουδαία καλλιτέχνιδα ευχαριστεί, μιλά και στα ελληνικά και δίνει τις πάσες για τα επόμενα. Η Doro το ξέρει καλά το παιχνίδι και γι’ αυτό βρίσκεται στο κουρμπέτι σαράντα-φεύγα χρόνια. Το ’84 κυκλοφόρησε το “Burning The Witches”. Και το ομώνυμο κομμάτι ακολούθησε, δεύτερο στη σειρά και έκανε το κοινό να υψώσει γροθιές, να φωνάξει, να ξελαρυγγιαστεί και λιγάκι.

Το συνθηματικό με τις γροθιές κρατήστε το, αφού η Doro, λίγη ώρα μετά, θα μας πετάξει στα μούτρα το “Raise Your Fist In The Air” και θα μας κάνει να τραγουδάμε παρέα της στο ρεφρέν. Η ίδια θα κάνει τα μύρια όσα στη σκηνή. Θα μιλήσει με εκείνα τα πολύ γλυκά αγγλικά της, με την ιδιαίτερη προφορά της και αυτό το ύφος, το «Σας αγαπώ κάργα και θα κάνω το καλύτερο show για σας». Θα συστήσει τους μουσικαράδες που έχει δίπλα της, που παίζει μαζί τους χρόνια και χρόνια. Με τη συντριπτική πλειοψηφία είναι μαζί εδώ και δεκαετίες. Θα δώσει πολύ χώρο στο σχήμα, θα ακούσουμε ακόμα και σόλο τύμπανα!

Κάποια στιγμή εμφανίζει μία ελληνική σημαία (νομίζω ότι έγινε κατά τη διάρκεια του “East Meets West”), την οποία και θα υψώσει  και με την οποία θα εισπράξει ακόμα περισσότερο χειροκρότημα. Η Doro μας έχει ήδη κάνει δικούς της, έχει καταφέρει να μην περάσει ούτε ένα τραγούδι που να μην χειροκροτήσουμε και να μην έχουμε υπάρξει η προσωπική της χορωδία και όσο για ενθουσιασμό και χαμόγελα… Εκεί πλέον το κοντέρ έσπασε!

Και πάρτε και μια διασκευή στο “Breaking The Law” και ελάτε να… μισό, μισό, ΜΙΣΟ! Μετά τη διασκευή έρχεται ο σεισμός. Το Μαρακανικό (μήπως να την κατοχυρώσω τη λέξη…) “All We Are” θα μας κρατήσει παρεάρα για αρκετή ώρα, αφού το κοινό δεν σταματούσε να τραγουδάει τη γνωστή φράση. Θα ήθελα πολύ να τη ρωτήσω την ίδια τη Doro πώς στο καλό της ήλθε αυτό το “All we are we are, we are all” στο μυαλό… Ναι, αυτή θα ήταν μία καλή αφορμή να ξανακάνουμε συνέντευξη και να ζήσουμε στιγμές Jil…

Μετά το “All We Are” και για τα επόμενα τρία τραγούδια (τον επίλογο δηλαδή), η Γερμανίδα σταρ δεν σταμάτησε να πυροβολεί σε υψηλές ταχύτητες και το show πέρασε στην ιστορία σαν από τα πιο επιτυχημένα, μπορεί και το πλέον πετυχημένο της, στην Ελλάδα. Είναι γιορτή, είναι κάτι που λείπει από τις σημερινές Μέταλ συναυλίες και ελπίζουμε να τη δούμε ξανά στη χώρα μας και μάλιστα σύντομα.

I Rule The Ruins (Warlock), Burning The Witches (Warlock), Fight For Rock (Warlock), Metal Racer (Warlock), East Meets West (Warlock Cover), Hellbound (Warlock), Für Immer (Warlock), Three Minute Warning (Warlock), Rock You 2 Death, Revenge, Raise Your Fist In The Air, Breaking The Law (Judas Priest), All We Are (Warlock), True As Steel (Warlock), Evil (Warlock), Earthshaker Rock (Warlock)

Τη συναυλία άνοιξαν οι δικοί μας Obscurus Rex. Ωραία μπάντα, δεμένη, με ύφος, με άποψη, με γκάζι, με ρυθμό και δομή. To πρώτο τους full length, με τίτλο “’…Et Homo Factus Est” θα κυκλοφορήσει πολύ σύντομα ήτοι τον προσεχή Δεκέμβριο και τα παιδιά έδειξαν πώς είναι να είσαι τέρμα ενθουσιασμένος και τέρμα τυπικός σε αυτό που έχεις να κάνεις.

Έπαιξαν με πάθος, προέτρεψαν για φασαρία από μέρους μας, ήταν ευγενείς και έχω την αίσθηση ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε μέχρι τον Δεκέμβριο. Έχουμε ήδη πάρει μία γεύση από το επερχόμενο (λέγε με “Apex Predator” και εγώ θα καταλάβω) και έχουμε εμπεδώσει ότι ο τρεχαλητός πολιορκητικός κριός των παιδιών θα πάρει σβάρνα ό,τι βρεθεί μπροστά του.

IT, Apex Predator, Dance of the Lesser Demons, Space Age, Seeds, 4Justice

Γύρω στις έντεκα είχαν τελειώσει όλα. Ο κόσμος μπορεί να προλάβει άνετα συγκοινωνίες για να επιστρέψει σπίτι του ή να συνεχίσει τη βραδιά του. Εξαιρετική διοργάνωση για μία ακόμα φορά και η καλύτερη υπόσχεση πως η Ελλάδα, τουλάχιστον στις συναυλίες Μέταλ, θα μπορέσει να ενσωματωθεί ποιοτικά στην υπόλοιπη Ευρώπη και μάλιστα χωρίς μεθοδεύσεις και λοιπά εμπριμέ. Συγχαρητήρια σε όλους όσοι βοήθησαν να γίνει αυτό το μαγικό LiVE!

Κώστας Κούλης

Φωτογραφίες: Εβελίνα “Red” Γερακίτη – Φλούρου