Τελειώνει το “Doctor Doctor”… Γιατρέ, γιατρέ, σε παρακαλώ και αντίστροφη μέτρηση για το χωροχρονικό ταξίδι. “Blade Runner” στα ηχεία και η εξάδα ετοιμάζεται. Πρώτο τραγούδι για απόψε… Ε, ξέρετε ποιο… Σύνθεση του Καπετάνιου (ΔΕΝ είναι αρχηγός, ΕΙΝΑΙ καπετάνιος και κάπου εδώ τελειώνουν τα ψέματα), αγαπημένο των οπαδών και τρανή απόδειξη πως ένας McBrain μπορεί να κάνει μένα ένα πετάλι αυτό που άλλοι δεν μπορούν να κάνουν ούτε με τρία! “Caught Somewhere In Time” λοιπόν και οι Iron Beast έχουν ντυθεί Maiden της SIT περιόδου, έχουν ένα εντυπωσιακό σκηνικό και έχουν στήσει τα τύμπανα έτσι, ώστε να μην μπορεί να δεις το πρόσωπο του drummer, ούτε με αίτηση!

Ήχος επίσης εντυπωσιακός και από διάθεση… Τι να λέμε τώρα, τα παιδιά θα παίξουν τρεισήμισι ώρες! Ολόκληρο το «Κάπου στον Χρόνο», ένα σωρό εκπλήξεις και ακόμα περισσότερες εκπλήξεις. Τα μέλη της μπάντας είναι καμένοι Μεϊντενάδες, ίσως το ίδιο χάλια με μας το κοινό και αυτός οι κοινό(ς) παρονομαστής να είναι η δικλίδα ασφαλείας, προκειμένου να περάσουμε καταπληκτικά.

Είχα σκοπό να το βάλω σαν πρόλογο αυτό, αλλά… Ναι… Εννοείται ότι το ξέχασα. Είμαι δεκαεφτάρης λοιπόν, σας γαμώ τα λύκεια και παραφράζω ελαφρά Νιόνιο, μόνο και μόνο για να δηλώσω τα αδήλωτα/δεδηλωμένα μίας νιότης που ανένηψε απόψε. Δεκαεφτά χρονών ήμουν όταν πρωτάκουσα αυτά τα τραγούδια, αυτό το άλμπουμ. Και είναι πάντα στο πάνω-πάνω ράφι.

Εννοείται ότι γούστα δεν αλλάζω στα γεράματα, το “Powerslave” είναι ό,τι καλύτερο έχει βγει ποτέ, όχι μόνο από τους #ΜΟΝΟ, αλλά και από οποιαδήποτε μπάντα στο Μέταλ. To “Somewhere In Time” όμως δεν είναι τίποτα λιγότερο από υπέρ-τέλειο. Είναι η ουσία μίας ολόκληρης εποχής. Είναι το γάργαρο και κρατσανιστό γέλιο ενός ανθρώπου, που θυμάται σαν να ‘ταν χτες όλα αυτά που οι “δημοσιογράφοι” έσουρναν στους αυτοκράτορες. Synth κιθάρες; Μάλιστα… Κοίτα να δεις ποιος γελάει σήμερα, σαράντα χρόνια μετά.

Οι Iron Beast έχουν κάνει κίνηση ματ, αφού παίζουν σε διάρκεια δύο φορές ένα τυπικό Maiden σετ. Έτσι βάζουν πράγματα και τραγούδια που χαροποιούν όλους εμάς. Όταν διάλεξαν, για παράδειγμα, να παίξουν το “Reach Out”, με τον Morris στα lead φωνητικά και τον Τάσο σε ρόλο “Θα σου κάνω ό,τι έκανε ο Dickinson στον Smith” ή όταν ακούστηκε το “The Loneliness Of The Long Distance Runner”…

Ανατριχίλα και συγκίνηση και το βιβλίο του Alan Sillitoe, το οποίο πήγα και αγόρασα εξαιτίας αυτού ακριβώς του ύμνου. Όταν διάλεξαν να παίξουν το ομώνυμο από το “No Prayer For The Dying” και εκεί μάλλον όλοι κατάλαβαν πως θα ήταν ευχής έργον να είχαν τέτοια τραγούδια τα “μέτρια” άλμπουμ αυτού του κόσμου. Ώστε οι Maiden εξετέθησαν ανεπανόρθωτα με αυτόν τον δίσκο, ε; Αγαπητοί μου, κατεβείτε από το καλάμι σας και αναθεωρήστε. Για να μην αρχίσω να γράφω τίποτα σε ύφος “Ε, ρε, Πρασούλας που σας χρειάζεται”. Ελπίζω να συνεννοηθήκαμε.

Καταπληκτικό το σκηνικό με τον φίλο που ούρλιαζε προκειμένου να παίξουν το “The Prisoner” και απονομή ευσήμων στο καπάκι, με τη μνημειώδη ντραμιστική εισαγωγή να σκίζει τον αέρα και το Gagarin να πάλλεται στον ρυθμό. Η εξάδα λειτούργησε πανέξυπνα, αλλάζοντας ρούχα, επιστρατεύοντας κάθε ικμάδα δύναμης, αντοχής και ενθουσιασμού και δείχνοντας τον δρόμο για τον αγνό Maiden οπαδό. “Καλές και οι άλλες μπαντούλες”, όπως χαρακτηριστικά είπε και ο τραγουδιστής των παιδιών, αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με το μεγαλείο το ίδιο. Ναι, ακριβώς. Και όσοι δεν γουστάρετε, να πάτε να ακούσετε Metallica ή τίποτα άλλους αντιγραφείς των Sweet Savage.

Άριστα στα παιδιά των Iron Beast, άριστα στον Jim, τον Τάκη, τον Γιώργο, τον Γιάννη, τον Μάριο και τον Τάσο! Άριστα και στον Eddie, που εμφανίστηκε στη σκηνή ουκ ολίγες φορές, όπως και στη “χορωδία”, που “εισέβαλε” στη σκηνή, στο “Heaven Can Wait”! Έπαιξαν και το διασκέδασαν κάργα και μαζί τους κι εμείς. Πώς είπατε; Αν έγιναν στραβοτιμονιές; Φίλες και φίλοι, ΔΕΝ υπάρχει LiVE χωρίς λάθη! Εκτός και αν μιλάμε για τους Rush και αυτό πάλι παίζεται… Τα είπαμε και πιο πάνω, η ουσία είναι αλλού. Πείτε μου μία άλλη συναυλία, φέτος ή όποτε θυμάστε, που να νιώσατε δεκαεφτά και το συζητάμε όσο θέλετε. Με το καλό στα επόμενα, κύριοι! Up the Beasts!

Κώστας Κούλης

Φωτό: Stiver Graunne, wPITw agency