Στην Ιφιγένεια εν Αυλίδι, η θεά Άρτεμις απαιτεί τη θυσία της Ιφιγένειας, της κόρης του βασιλιά των Μυκηνών Αγαμέμνονα, ώστε οι άνεμοι να γίνουν ούριοι και ο ελληνικός στόλος να ξεκινήσει το ταξίδι του για την Τροία.

Η τραγωδία παραμένει ένα από τα πιο ανατριχιαστικά και σύγχρονα κείμενα. Ένα έργο στο οποίο κυριαρχεί η βαρβαρότητα των πολέμων και η αγάπη για την κυριαρχία και την αρχηγία. Άραγε, πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η ανάγκη του ανθρώπου για τη διατήρηση της εξουσίας και πόσες θυσίες θα γίνονται στο όνομα της πατρίδας; «Πόσες Ιφιγένειες θα χρειαστεί να θυσιαστούν, με ή χωρίς το στοιχείο της εθελοθυσίας, ώστε η χειμαζόμενη ανθρωπότητα να πάψει να βλέπει τον εαυτό της στον σπασμένο καθρέφτη των αιματηρών πεδίων των μαχών»; Αυτά τα ερωτήματα θέτει ο σκηνοθέτης Σάββας Στρούμπος στην παράσταση που σκηνοθετεί και με μεγάλη μαεστρία οδηγεί τους θεατές αναρωτηθούν και να προβληματιστούν σχετικά με τη δική μας μεταβατική εποχή, δίνοντας έτσι και μια πολιτική και σύγχρονη διάσταση στο έργο.

Το κείμενο, το οποίο έχει μεταφράσει ο κ. Παντελής Μπουκάλας, είναι ζωντανό, με λόγο πυκνό, μεστό και κατανοητό. Το σκηνικό απλό και ταιριαστό, όπως πρέπει σε ένα τόσο τραγικό γεγονός.

Η παράσταση σε όλη τη διάρκεια είχε ροή. Οι ηθοποιοί ήταν υπέροχοι. Επί μιάμιση ώρα πάνω στη σκηνή είχαν εξαιρετική κινησιολογία και έκφραση, ακόμα και όταν ήταν ακίνητοι. Ήταν όλοι υπέροχοι και φαίνονταν ξεκάθαρα οι πρόβες και η δουλεία που είχε γίνει σε όλα τα επίπεδα. Προσωπικά, ξεχώρισα την κορυφαία του χορού/αγγελιοφόρο (Άννα Κόπακα), η οποία ήταν καθηλωτική, τον Αγαμέμνονα (Νίκος Ντάσης), ο οποίος ήταν εξαιρετικός, με ένα βλέμμα σχεδόν τρομακτικό και απόκοσμο σε πολλά σημεία, καθώς και τον Αχιλλέα (Γιάννης Σανιδάς). Ο λόγος των ηθοποιών ήταν δυνατός, είχε πόνο και ένταση. Ιδιαίτερη εντύπωση μου προκάλεσαν όμως κάποιες στιγμές, όπου ο ρυθμός γινόταν πιο εύθυμος, σχεδόν παιγνιώδης. Αυτή η ειρωνική αντίθεση ανάμεσα στη μορφή του λόγου και το τραγικό του περιεχόμενο με έκανε να νιώσω μια αίσθηση αμηχανίας, καθώς αυτός ο ανάλαφρος λόγος συγκρούεται με τη σκληρότητα της θυσίας.

Κλείνοντας, η αίσθηση που μου άφησε η παράσταση είχε πολλές διαστάσεις. Από τη μία παρασυρόμουν από το συναίσθημα, εστιάζοντας στον θρήνο, το πένθος και το πεπρωμένο και από την άλλη βίωνα τη ρεαλιστική οπτική των ιστορικών γεγονότων και τις καταστροφικές επιλογές και αποφάσεις που παίρνονται σε περιόδους πολέμων.

Ντόρα Σκαβάρα

Μετάφραση: Παντελής Μπουκάλας
Σκηνοθεσία: Σάββας Στρούμπος
Σκηνικά/Κοστούμια: Κατερίνα Παπαγεωργίου
Μουσική: Ζήσης Σέγκλιας
Φωτισμοί: Κώστας Μπεθάνης
Σύμβουλος δραματουργίας: Ιωάννα Ρεμεδιάκη
Σύμβουλος θεατρολόγος: Μαρία Σικιτάνο
Κατασκευή κοστουμιών: Ελένη Χασιώτη
Κατασκευή σκηνικού: Απόστολος Ζερδεβάς
Μακιγιάζ: Βιργινία Τσιχλάκη
Υπεύθυνοι επικοινωνίας: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας
Φωτογραφίες πρόβας: Άγγελος Χιλλ

ΔΙΑΝΟΜΗ
Ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά):

Έλλη Ιγγλίζ: Κλυταιμνήστρα
Άννα Κόπακα: Κορυφαία του χορού / Α’ Αγγελιοφόρος
Νίκος Ντάσης: Αγαμέμνων
Μυρτώ Ροζάκη: Ιφιγένεια
Γιάννης Σανιδάς: Πρεσβύτης/ Αχιλλέας/ Β’ Αγγελιοφόρος
Νίκος Ψυλάκης: Πρεσβύτης/ Μενέλαος/ Β’ Αγγελιοφόρος